donderdag 9 juli 2015

Vriendin? Een wonder!

Het is niet de eerste keer dat ik een Blog aan dit thema wijd. Vorig jaar ook (en tussen de regels door vaker): http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2014/07/eva-gratis-op-te-halen-thema-vriendschap.html.

Maar nu een héle andere blog over dit thema. Misschien denk ik ook wel snel dat ik geen vrienden heb, omdat ik het lastig vind er een definitie aan te geven. De ene keer noem ik iets te snel een vriendschap (in gedachten). Geef ik mijn hele hebben en houden (bijvoorbeeld aan een 'goede vriendin op FB) en blijkt het later gebakken lucht. De andere keer is iemand misschien wel een vriendin, maar omdat het niet klopt met het plaatje in mijn hoofd denk ik dat het géén vriendschap is.

Een voorbeeld. Een heel bijzonder voorbeeld. Het was voorjaar 1988. Ik zat in het eerste jaar op het HBO. Een héle moeilijke periode voor mij (in verschillende blogs terug te lezen (bijvoorbeeld: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/12/kwetsbaar.html, waarin ik ook wat beschrijf over 'Een spiegel uit de periode 1987 - 1990'). Mijn moeder wist niet veel van me. Ik hield alles geheim voor haar. Maar ze had wel door dat ik levensmoe was. Zonder dat ik het wist (in die periode ging ik ook niet naar de kerk), had mijn moeder met de predikant gesproken en haar zorgen geuit.

In die zelfde periode vestigde zich een gezin in onze woonplaats. Een vrouw van 9 jaar ouder dan ik, getrouwd en toen nog 2 kinderen. Zonder dat ik het wist...

In mei van 1988 belde deze vrouw mij. Ze zij me dat ze net nieuw was in onze woonplaats en wat contacten zocht. Eigenlijk best wel bijzonder. Iemand die mij zomaar belt. Het voelde goed. En omdat het zo slecht met me ging, greep ik dit met beide handen aan. Een beetje verlegen ging ik er heen. Al snel ontstond er een klik. Ze was lief, luisterde, betrok me bij haar gezin, nodigde me uit voor verjaardagen, stond met een bloemetje bij mij voor de deur toen ik in september 1988 mijn rijbewijs haalde. Langzaamaan ontstond er een vertrouwensband. In die periode 1987-1990 waar ik in die oude blog hierboven over schreef, hield ik ook een dagboek bij. Ik schreef geen details van wat er gebeurde. Wel beschreef ik hoe ik me voelde. Gaf ik élke dag een cijfer. Maakte ik elke maand ('autistisch') een grafiek van die cijfers. Om te zien of er een trend te ontdekken viel. Ik hield bij of ik ongesteld was (dat kon eventuele dalingen in beoordelingen verklaren ;-) ).
Een voorbeeld:



Op een gegeven moment kwam ik wekelijks bij deze vrouw. Haar man paste dan even op de kinderen en ik deelde deze dingen met haar. Las voor uit mijn dagboek. Op de één of andere manier had ik dat nodig om overeind te blijven. Daardoor bén ik overeind gebleven in deze extreem zware periode. (Klaagliederen 3: 22-23 Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen. Elke morgen schenkt hij nieuwe weldaden. – Veelvuldig blijkt uw trouw!).

Uiteraard is zij ook dingen met mij gaan delen. Want ze vertelde me hele kwetsbare dingen. Vlak voordat ze naar onze woonplaats verhuisden was haar broer overleden (zelfdoding). Dat heeft haar natuurlijk zéér aangegrepen. Ze woonde nog geen maand in onze woonplaats toen ze tijdens de kerkdienst de dominee hoorde bidden voor een vrouw in nood (die vrouw in nood was ik, begreep ik toen, ter ore gekomen via mijn moeder). Onmiddellijk kreeg ze het op haar hart om contact met mij te leggen. Mede door de ervaring met haar broer. Dus na de dienst aan de predikant het telefoonnummer gevraagd. En toen kwam dus dat bewuste telefoontje naar mij. Hoe het werkelijk zat, kon ze me niet gelijk vertellen. Want dan had ik geen vertrouwen in haar gekregen. Dan zou ik van achterdocht waarschijnlijk het hele contact niet zijn aangegaan. Dus dit heeft ze keurig gedaan.

Ik plaatste vandaag deze foto op FB:


Ik schreef er dit bij: 'Dit heeft een mens ook nodig. Iemand waar je letterlijk of figuurlijk tegen aan kunt liggen. Tot je weer verder kunt.'.


Deze vrouw was iemand waar ik jaren tegen aangelegen heb. Op de beschreven manier. Niet fysiek. Het is niet zo'n knuffeltype. Wel mentaal.

Na deze periode is het contact anders geworden. Misschien wel gezonder. Er was nog steeds contact. We bezochten elkaars verjaardagen. Zij was bij ons trouwen. Zij was getuige dat ik mijn man leerde kennen. Ze kwam op kraambezoek bij onze zonen en heeft zelfs mooie borduursels gemaakt ter herinnering aan hun geboorte (dat nog op de kamers van de jongens hangt). Onze kinderen waren klein. Haar kinderen (bijna) volwassen. Dus langzaamaan gingen we een totaal ander leven leiden. Waren deze bezoekjes er nog wel, maar geen persoonlijk contact meer. Geen diepgaand contact. Mijn leven ging verder. Sinds een paar jaar ben ik veel meer van mijn leven (gebeurtenissen, trauma's) gaan delen. Dingen die al die jaren lekker van binnen hebben zitten broeden. Totdat ik weer iemand vond om even tegen aan te liggen (figuurlijk) en ik in vertrouwen allemaal dingen vertelde. Een fase in mijn leven waarin die bewuste vrouw geen rol meer speelde (en zelfs die gelegenheid-contact-momenten werden minder). Of er ook helemaal geen ruimte meer voor was. Ik was zo bezig met mijn eigen verwerkingsprocessen dat daarin emotioneel geen ruimte was voor vrienden. Dus voor mijn gevoel waren ze er ook niet. En misschien was ik in mijn hoofd ook wel een beeld gaan creëren wanneer iemand een vriendin is: 'als je over je geloof kunt praten, iemand die mijn 'EVA-interesse' deelt (inclusief de bijbehorende dagen/weekenden), en zo meer'. En om op die vrouw terug te komen: daar voldoet ze allemaal niet aan. Ze is wel gelovig (getuige bovenstaand WONDERLIJKE ontmoeting van haar met mij). Maar ze is een vrij zakelijk en nuchter type. Ze praat niet gemakkelijk over haar geloof (hoewel ik wel weet dat het ook háár gered heeft in de periode van haar broer), en houdt al helemaal niet van allerlei evenementen, 'zoetsappige EVA-tijdschriften', (stilte)wandeltochten, etc. Kortom... In mijn autistisch gecreëerde denkbeeld over wat een vriendin is, voldeed ze daar niet meer aan.

En toch. En toch. Als er iemand trouw is, is zij het. Want volgende week gaan we samen uit eten. Het contact - zij het oppervlakkiger - is gebleven en zal blijven. Nog 3 jaar en we kennen elkaar 30 jaar!!!

Ik denk dat ik mijn denkbeeld over wat een vriendin is eens moet aanpassen. De ene vriendin houdt van EVA de andere houdt wat op afstand het contact in stand en de volgende is een mooie ontmoeting via FB. Ik denk dat het sowieso goed is om niet te lang bij de ander te blijven liggen (waar ik sterk de neiging toe heb). Voor even is dat nodig.

Maar daarna mag je beiden verder. Ieder met zijn/haar eigen leven 'alleen verder' (zoals het schaap hieronder). En dan blijkt er zelfs na bijna 30 jaar nog steeds contact (met MIJN VRIENDIN!). Ik kijk uit naar het etentje volgende week.


Lonely?




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen