maandag 6 juli 2015

Zomer-eenzaamheid

Dit is een blog voor een stukje bewustwording. Er bestaat zoiets als zomer-eenzaamheid. Daar is dit jaar zelfs een heuse campagne voor bedacht: http://www.samentegeneenzaamheid.nl/zomeractie/zomeractie-2015.

En nee, ik reken mezelf niet onder die arme bejaarde, dakloze, of ander 'zielig' mens. Maar iets ervan herken ik wel.

Twee weken geleden stond ik op het punt om de redactie van Visie te bellen, omdat er geen nieuwe op de deurmat was gevallen. Hoe kan dat nu? Op zoek naar het telefoonnummer van de Visie, valt mijn oog plots op de kaft:


Nou. Deze bewustwording scheelde me weer een telefoontje. Want daar zal ik nooit fan van worden: telefoneren. Ik blij. Maar ook weer niet. Want dit was ook de bewustwording van het feit dat het nu toch echt zomer-periode gaat worden (ongeacht wat het weer doet). Omdat het hier in het zuiden laat vakantie is, dat gevoel nog een tijdje weggedrukt. Maar nu was het er weer. De zomer in mijn hoofd.

En die zomer in mijn hoofd brengt me steevast onrust. Alles is anders. 6 lange weken lang. Een puber die tot 12.00u in zijn bed ligt te maffen. Een andere zoon die de eerste 2 weken enkele dagen dagopvang heeft en daarna 4 weken geen reguliere opvang. Dankbaar zijn we dat hij de 4de week van de vakantie een weekje een eigen vakantieweek heeft. Dat is ook de week dat wij weer naar de camping vertrekken. Maar ja... vóór dat je vertrokken bent. We gaan wederom met de vouwwagen op pad. Want na de vakantieweek van onze zoon, voegt hij zich bij ons op de camping. En het enige wat met hem haalbaar is, is kamperen. Een huisje is te stressvol voor hem (gooit tv op de grond, knijpt tl-buis boven het bed kapot, sloopt de slaapkamer) en voor ons. Met de vouwwagen weg is het enige dat haalbaar is voor hem. En het lijkt wel, naarmate ik ouder word, ik dat steeds minder overzie. Het opzetten van dat ding. Van te voren inpakken. Naderhand uitpakken en schoonmaken. Fietsen er op. Fietsen er af. Mega-zwaar tillen. En dan hebben mijn man en ik de laatste tijd ook nog eens aardig wat lichamelijke klachten. Mijn man heeft schouderklachten. Ik heb elleboogklachten. En allemaal rechts. En als we al die voor-klussen moeten doen, is onze jongste zoon óók thuis. Mijn man is die week vrij, zodat ik wat kan inpakken en hij onze zoon kan vermaken (tegenwoordig al tot 22.00u in de avond...). 
Eenmaal op de camping gearriveerd en geïnstalleerd maak ik er het beste van en geniet ik best met mijn gezin. Totdat de vertrekdag weer in zicht komt, want dan overzie ik het allemaal weer niet. Want ondertussen is onze zoon er dan ook weer bij en is hij nog een volle week thuis na terugkomst. En dan komt het uitpakken en schoonmaken van die vouwwagen nog.

Het zou al schelen als we voor en na de 'vakantie' iemand hebben die een paar dagdelen op onze zoon kan passen. Tot nu toe nog niemand daarvoor gevonden. Het is voor iedereen vakantie-tijd. En de ervaring uit het verleden én heden is dat mensen liever een praktisch klusje komen doen dan dit. 

Al deze dingen. Wekenlang uit mijn/ons ritme zijn. Dingen totaal niet (meer) overzien. Dat levert zó'n mega-strijd vanbinnen op. En ja, dan voel ik me eenzaam. Dan voelen we ons samen eenzaam. Als echtpaar. Als gezin. 
En inderdaad: alles ligt stil. Ook alle begeleiding en hulpverlening. 
En nee. Bij deze eenzaamheid is het niet helpend om even een kop koffie met mij te drinken om me uit mijn isolement te halen. Want ik zou het ook niet overzien om dat óók nog in te plannen. Sociale activiteiten liggen van 18 juli tot eind augustus dus ook noodgedwongen stil. Het is meer de intense onrust in deze periode, die mij dat eenzame gevoel bezorgd.
Het enige wat zéér helpend zou zijn is in de week van 1-6 augustus en in de week van 25-29 augustus een paar dagdelen ons te komen helpen. Heel praktisch. Wandelen. Tv kijken. Fietsen. Zwemmen. Het mag zelfs 's avonds! En ja. Dan mag je ook een kop koffie een boterham of warme maaltijd mee eten. 

Tot zover deze blog over mijn specifieke zomer-eenzaamheid. Hoe gezellig die 2 weken uiteindelijk ook met het gezin zijn straks, ik zal zéér blij zijn als op 31 augustus alles weer 'normaal' is!

1 opmerking:

  1. T is dat ik zo ver weg woon anders kwam ik graag helpen, weet hoe zwaar het is en hoe moeilijk de vakantie periode dan is zonder hulp of opvang. Heeeeeeel veel sterkte en ik hoop dat je toch kunt genieten van je vakantie, snap je tegenzin met de vouwwagen....het is een hele klus wij hebben er namelijk ook een en ik zie het opzetten en afbreken al als een drama kan me dus voorstellen dat het voor jouw nog 100 keer erger is

    Een hele dikke knufffffffff en ik denk echt aan je

    Liefs van mij

    BeantwoordenVerwijderen