woensdag 23 september 2015

Mijn ingewikkelde leven

Om te beginnen maak ik deze blog om mijn gedachte- en leefwereld - die ik afgelopen week beleefd heb - en met woorden uit het hart in dichtvorm heb vormgegeven, niet verloren te laten gaan in de vluchtige Facebook-wereld.

Door de gebrokenheid van mijn leven ben ik een soort ideaal-wereld in mijn hoofd gaan creëren. Al vanaf dat mijn vader stierf kun je zeggen. En daarna het gepest worden, etc. etc. Dingen die voor een kind te groot zijn. Het is een ideaal wereld die ik bij de gebrokenheid van vandaag nog steeds in mijn hoofd oproep. Omdat het ook een soort visioen is, waarin je wilt geloven op grond van wat God zegt: 'zie ik maak alle dingen nieuw'. De gebrokenheid heeft niet het laatste woord. Dus 'vlucht' ik in mijn hoofd naar een wereld, waar die gebrokenheid er al niet meer is. Het gedicht dat ik daarbij schreef staat hier: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/paradijs.html.


Maar... om dat paradijs in mijn hoofd waarheid te laten worden, kan ik het anderen helaas tot een hel maken. Deze of gene móet meewerken, zoals ik het in mijn hoofd heb. Anders klopt 'mijn paradijs' niet meer. Pffff. Dat is géén opzet. Maar net zo goed onderdeel van de gebrokenheid. Dat is ook een gevolg van mijn autisme. Dat is ook een gevolg van mijn trauma's. Wat het gevolg is van anderen in 'mijn paradijs' te willen trekken kun je lezen in dit gedicht: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/kan-ik-hem-vertrouwen.html.


Terwijl ik soms letterlijk met bossen bloemen naar deuren van mensen blijf gaan, om hen te bewegen in 'mijn paradijs' te komen, blijven er steeds meer deuren dicht voor me. Niet om mij te plagen, maar om mij te leren dat liefde niet bezitterig is. Dat ik die ander niet kan bezitten. Maar de realiteit is dat ik dat door mijn autisme maar moeilijk kan leren. Ik blijf lopen met die bloemen. En de poorten blijven gesloten. Daar sta ik met mijn goedbedoelde bloemen (want ik bedoel het nog écht goed ook). Geen dankjewel. Niet gezien worden. Geen uitnodiging om binnen te komen. Daar ga ik weer met mijn bloemen huiswaarts. En van het grote verdriet dat ik dan voel, vertrek ik een dag later weer met bloemen naar diezelfde poort. En weer laat ik me verdriet doen (als ik niet naar die poort zou gaan, zou ik ook dat verdriet niet hoeven hebben.) Ik heb niet voldoende gereedschappen in me, om op een andere - gezonde - manier contacten te leggen met mensen. Dit is mijn beperkte repertoire. Ik lijk maar niet te leren dat deze manier van mensen bezitten niet werkt. Totdat weer diep tot me doordringt dat dit een afschuwelijk drama is, om zo in het leven te staan. In plaats van liefde te ontvangen, stoot ik liefde af met mijn bosje bloemen waarmee ik langs (gesloten) deuren ga. Mensen stoppen met me liefde te geven, omdat ik het niet gezond kan ontvangen. Op een gegeven moment klinkt dan uit mij de schreeuw van deze schilder. In dat gedicht verbeeld ik die onmacht. Precies om die reden schilderde Munch dit schilderij. Hij voelde ook geen liefde meer, het landschap om hem heen schreeuwde het uit, terwijl hij op de brug stond. (De schreeuw is een zelfportret). Aan het eind van de brug is weer vasteland. Zal ik daar ooit komen? 




Zal ik daar ooit komen? En zoveel meer vragen die mijn hoofd verwarren: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/vragen.html.


Ook een schilderij van Munch dat zo treffend die eenzaamheid weergeeft.

En ja er is een antwoord! Een antwoord dat deze gebrokenheid niet wegneemt, maar die je wél anders doet kijken. Lees maar eens dit uit Filippenzen 3: '18 Ik heb u al vaak gezegd, en zeg nu zelfs met tranen in mijn ogen: velen leven als vijand van het kruis van Christus 19 en gaan hun ondergang tegemoet. Hun god is hun buik, hun eer is schaamteloosheid en hun aandacht is alleen gericht op aardse zaken. 20 Maar wij hebben ons burgerrecht in de hemel, en van daar verwachten wij onze redder, de Heer Jezus Christus. 21 Met de kracht waarmee hij in staat is alles aan zich te onderwerpen, zal hij ons armzalig lichaam gelijkmaken aan zijn verheerlijkt lichaam.' 

Zal uit deze tekst het woord navelstaren komen? Ben ik bezig met aardse zaken, of richt ik mijn blik op Hem, die leven geeft, ondanks de diepe gebrokenheid. 
Een lied dat me hier erg in troost is dit: 

Als statement naar mezelf zing ik dit lied mee. Om mijn blik van mijn eigen navel af te halen en wat uit mijn eigen wereld te komen, gericht op Zijn wereld.

Totdat... Totdat... Je weer met je neus op aardse zaken wordt gedrukt. Op aardse zaken die zóveel pijn doen. Om een plek voor je eigen kind te moeten zoeken, dat door allerlei regelgevingen bijna onmogelijk wordt gemaakt. Je moet over heel veel kracht bezitten om in dit alles te blijven zingen: Christ alone, cornerstone. De vraag is eerder: God, waar bent U in dit alles??? Met deze open vraag, eindig ik deze blog.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen