vrijdag 25 september 2015

Wilt U mij veranderen, en niet ikke-zelf-doen?

Vandaag was ik op deze heide nabij Amerongen. Zie je al die (dennen)bomen tussen de heide? Als je daar niets aan doet, dan staat er over 10 jaar een dennenbos. Er zijn ook heide-gebieden in Nederland waar ze schaapskuddes laten grazen... precies... om de heide vrij van zulke boompjes te houden.


Mijn gedachten gingen ook onmiddellijk terug naar een afdelingsuitje van en bij mijn voormalige werkgever. Het was een uitje met een maatschappelijk karakter. We gingen naar de Campina-heide nabij Boxtel om zulke boompjes uit te trekken en uit te zagen. Werk dat normaliter door gedetineerden, verstandelijk beperkten en psychiatrische patiënten gebeurd. Maar deze dag door ons. Want ook daar liepen geen schapen. Door Staatsbosbeheer een dagje aan het werk gezet. Echt mannenwerk, vond ik. Er was nogal wat kracht voor nodig. Maar ja... anders wordt die heide zo overwoekerd.

En staand op die heide bij Amerongen vanmorgen, trok ik hiermee de parallel met mijn eigen leven. 
Zie je die stekelige boompjes? Zie je hoe lelijk? Die boompjes zijn al mijn gedragingen die ik van mezelf zo haat: drammen, mijn zin willen krijgen, schreeuwen, anderen pijn doen door eigen verwondingen, enzovoorts, enzovoorts. Zie je mijn stekelige gedrag? Het heeft helemaal die heide overwoekerd. Het is bijna een bos!!! En de stap van deze gedragingen haten (ik walg ervan, maar lijk het niet in de hand te hebben) naar mezelf haten is héél klein... Nou... dan maar met al mijn vrouwkracht die ik in me heb aan de gang om die boompjes uit te trekken. Het moet en het zal. Ook dit. Maar even verzaken en de bomen staan er weer. Nog groter en steviger dan voorheen. Wat zou er gebeuren als ik niet meer zelf die boompjes ga uittrekken, maar aan mijn Papa vraag of Hij dat liefdevol wil doen?
En kijk eens goed naar deze foto, dat symbool staat voor mijn leven. Zijn het écht alleen boompjes? Is het écht zo overwoekerd? Doordat ik zélf zo gefixeerd ben op die boompjes, lijkt het of mijn heide helemaal dichtgegroeid is. Maar kijk eens! Er is ook nog prachtige heide! Heb ik iets prachtigs in me dan? Je zou het bijna vergeten. Maar als ik Hem vraag om zich liefdevol over mijn boompjes te ontfermen, dan mag ik Hem ook vragen of Hij liefdevol aan me wil laten zien wat er prachtig is aan en in me. En misschien leer ik dan zelfs accepteren dat die stekelige boompjes opgroeien sámen met die prachtige heide. Als iets dat bij me hoort. Dan hoeft het er niet meer met alle macht uitgetrokken te worden. Het hoort bij mij. Bij mijn prachtige heide. Ach... En heeft niet iedereen stekelige boompjes in zijn leven? Misschien heb ik er te veel oog voor en anderen misschien wel te weinig.
Als deze foto symbool staat voor mijn leven: ik vind heide prachtig. Durf ik mezelf ook prachtig te vinden? Vind jij mij (mijn heideveldje) niet mooi? Ja, ondanks alle stekelige boompjes ben ik een mooi mens :-). En anderen mogen ook van mijn mooiheid genieten, zoals ze ook van de heide genieten. 

Al luisterend naar een CD van Vincent (http://www.oke4kids.nl/oke-4-kids/317/2015-nieuw---weet-je.html), hoorde ik een nummer van Elly Zuiderveld. Daar heb ik een dia-filmpje bij gemaakt. Dat lied past wel bij mijn ontdekte beeld. Ik hóef niet te denken dat ik een overwoekerde heide, of in Elly's  termen een bange vlinder, bange vogel, koele kikker ben. Ik mag uit mijn cocon komen en tot de ontdekking komen dat ik een prachtige vlinder... oh nee... prachtige heide ben.

4 opmerkingen: