zaterdag 10 oktober 2015

20 of 800 vrouwen?

Ik ga geregeld naar evenementen waar gauw zo'n 500-800 vrouwen bij elkaar komen. Alleen ga ik daar zelfs heen. Je kunt lekker gaan zitten. Genieten van het zingen. De woorden van Hem wel of niet tot me binnen laten komen. En zelf beslissen wanneer, met wie wat en hoe ik contact maak. Een dag of een weekend 'geestelijk consumeren'. Ik knap er soms letterlijk van op. Het doet me goed. En hoe geweldig. In november ga ik zelfs sámen met iemand naar zo'n weekend.

Een foto van een EVA-dag.

Maar vandaag was het anders. Wezenlijk anders. 

Ik ging naar een dag van stichting 'het Koningskind'. Het is een Christelijke organisatie die aangepaste diensten verzorgd, gespreksgroepen voor mannen/vrouwen met autisme organiseert, voor partners, voor ouders. Ik kende deze organisatie niet. Maar ik kreeg een tip van iemand dat er een dag zou zijn speciaal voor vrouwen met autisme. Het zou gaan over wat er in dit krantenartikel staat:


Bij binnenkomst stond er een kring opgesteld van zo'n 20 stoelen. Oef... ik voelde de spanning naar mijn keel schieten. Want 20 vrouwen doet veel meer een beroep op mijn sociale vaardigheden dan anoniem in een groep van 800. 
Het bleek uiteindelijk ook een vermoeiende dag. Maar dat lag niet zozeer aan het communiceren, als wel aan de vele onderlinge herkenbaarheid. Hoe verschillend een ieder ook was. 
Die herkenbaarheid maakt me emotioneel. Maar ik kan op dat moment niet zoveel met die emoties. Want daar is het de setting dan weer niet naar. En ja, ik heb vele therapieën gehad. Maar dat is toch anders dan zo'n dag.
De dag begon wel een beetje vreemd. De eerste mededeling was, dat de vrouw die de lezing zou doen, ziek was. Oeps... ander programma. Maar achteraf zeker niet minder en de lezing houden we tegoed. 
Wat mooi was, was de herkenning dat velen zo de neiging hebben om niet iets dat niet lukt stom te vinden, maar dan gelijk zichzelf maar stom te vinden. En eigenlijk heb je het dan continu nodig te horen dat je niíet stom bent. Want zelf geloof je dat niet. Dat landt niet van hoofd naar hart. Dat van buiten halen wat je van nature niet van binnen voelt, was zeker een herkenningspunt. En het dan nog amper geloven, als een ander het zegt. Waardoor je het blijft zoeken. 
Wat ook een herkenningspunt was, was het soms te open zijn. Tegen een wildvreemde in de trein je hele levensverhaal vertellen (of in deze Blog, of op FB ;-) )  (wat té kwetsbaar is, want daar kan misbruik van gemaakt worden); die grens niet voelen. Maar van de andere kant moeilijk échte contacten kunnen onderhouden. 
En de traagheid, de vermoeidheid, het constante aanpassen (omdat je ook het meisje wil(de) zijn als die anderen, omdat je ook die goede werkneemster wilt zijn, omdat je ook die fijne moeder wilt zijn... hoe doen anderen dat toch? afkijken en nadoen en aanpassen). Maar dat houd je niet vol. Dat is een manier van leven, waar je - zoals ik - burnout van wordt!
En dat autisme niet weggaat. Je kunt wel medicijnen gebruiken. Maar dat neemt het autisme niet weg.
En het liefste dingen schriftelijk vragen, terwijl mondeling meer gepast is. In werksituaties. In privé-situaties. Of maar helemaal niets vragen, omdat je bang bent om te falen. Zóó herkenbaar allemaal... 
En weet je eigenlijk zijn dit dingen die ik allang weet. Maar het is fijn om het ook eens uit de mond van een ander te horen. 
Er zaten 20 heel verschillende vrouwen en één man (een vader). Het waren vrouwen tussen de 18 en 68. Een moeder met een dochter. Een vader met een dochter. Een middelbare scholier, een werkende, een niet-werkende, moeders, alleen-gaanden. Autisme in allerlei vormen. Maar mij is wel weer duidelijk hóe complex autisme en het leven daarmee is. Daarom schreef ik na thuiskomst ook het volgende op FB: 'Eindconclusie van deze dag: Ik heb diep, diep, diep respect voor mezelf! Ja, je leest het goed. Mijn complexe leven, i.c.m. het complexe gezin verdient diep respect van mezelf, voor mezelf. Ook voor mijn man uiteraard. Maar nu ben ik aan de beurt. ... Ik geniet even van het respect dat ik mezelf nu geef. ;-)'
Ik was er namelijk ook wel de enige die mét mijn autisme, ook nog eens zo'n complex gezin heeft. En besef eens te meer wat voor last ik (we!) met me meedraag.




2 opmerkingen:

  1. Respect..en dat je het zo goed onder woorden kan brengen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow!!! Bewondering voor jou! Zelfs ik, zonder autisme, en best wel goed in m'n vel zittend zou het spannend vinden op een dag in zo'n kleine groep... Bedankt voor je openheid Ingeborg! Je bent een geweldig mens... uniek en zo ontzettend kostbaar!
    Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen