vrijdag 2 oktober 2015

Aanwezige liefde?


Liefde.

Het is zo abstract.
Dat ik het soms niet snap.
Wat er niet is, bestaat niet.
Daarom wil ik het horen,
En zien.
Dat mensen me bevestigen daarin.
Vertrouwen dat het er IS,
Al wordt het niet direct zo gecommuniceerd,
Dat blijf ik moeilijk vinden.
Ach... Dan ga ik maar trekken aan mensen,
Om het me te tonen.
Maar dát wil nu juist niet lonen.
Mensen zijn geen marionet,
Die op commando zeggen:
'ik heb je lief'.
Dus moet ik juist leren vertrouwen,
Dat mensen,
Ondanks de afwezigheid van de communicatie ervan, 
tóch van me houden!
En dat lukt best.
Als ik dat weer even weet.
Mensen houden van me.
Ieder op zijn/haar eigen manier.
En dat hoef ik er niet uit te trekken.
En God dan?
Dat is toch ook abstract?
Afwezige liefde?
Nee! Absoluut niet.
God is een concrete aanwezigheid voor me.
Hij is tastbaar, zichtbaar en voelbaar bij me.
Hij laat zich kennen.
Hij laat zich zien.
In dromen en tekenen.
Lijfelijk voelbaar.
Hoe ik zo zeker weet dat Hij het is?
Dat voel ik. Tot in het diepst van mijn vezels.
Aanwezige liefde.

 
(bron plaatje: Google-afbeeldingen)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen