zondag 4 oktober 2015

En toen schoot zomaar de schrik in de benen

Mijn man ging vanmiddag met onze jongste zoon naar een voorstelling van Ernst en Bobbie in de schouwburg. Op de duofiets vertrokken ze. Een klein risico... Houdt hij het zo zolang vol? Maar hij is gek op Ernst en Bobbie, dus gegaan.
Ik was bezig in de kamer de enorme berg rotzooi op te ruimen, toen ik even ging zitten. Ik opende twitter en las plotseling dit op het account van Burgernet N-Brabant: '@Burgernet_NB: OSS: Oss, lievekamplaan, vermist jongen, 12 jaar, blond haar, verstandelijk beperkt, donkerblauwe jas, spijkerbr http://t.co/mtsvU2YKe8'. Oh nee, dacht ik... Het zou me niks verbazen. Hij is recentelijk ook al weer 2x kwijt geweest (en de grote vermissing van anderhalf jaar geleden zit ook nog vers in mijn geheugen). Daarbij... De Lievekamplaan ligt tegenover de schouwburg. Twee dingen vond ik vreemd. Ik wist zeker dat onze zoon een rode jas aan had. Maar ja, in emotie kon mijn man zich toch vergist hebben... En dat mijn man mij niet gebeld had... Ik zag wel dat mijn mobiel uit was. Ik werd heen en weer geslingerd tussen emoties... Zou het wel... Zou het niet... Misschien wilde mijn man me niet lastigvallen? Of was hij zó druk met zoeken dat hij verder niet aan bellen toekwam? Ik belde hem, maar hij nam niet op (was logisch achteraf). Voor mij genoeg reden, om zonder jas op de fiets te springen en ter plekke te gaan kijken. Bij de schouwburg stond keurig de duofiets buiten. De straat er tegenover (waar de vermissing was), was uitgestorven. Weer opende ik twitter en zag de melding dat het jongetje terecht was. Pfff... Opluchting voor die mensen. Opluchting voor mij. Want nu wist ik zeker dat het niet onze 12-jarige jongen, met blond haar, spijkerbroek, donkere schoenen, verstandelijke beperking en RODE jas betrof...
Onze jongen heeft genoten van de voorstelling. Alleen aan het einde werd hij onrustig, omdat het te lang duurde. En wij? Ik heb vanavond een feestmaal aangericht, omdat we in liefde konden vieren dat ons gezin compleet was en we van elkaar houden. Het was lekker en gezellig.
En helaas is die opgeruimde kamer nu weer een puinhoop... Ach, je moet ergens aan merken dat ons jongetje veilig hij ons is.



1 opmerking: