dinsdag 6 oktober 2015

Hoe ziet een 'autistische aanval' er in mijn hoofd uit?


Zo voel ik me vanbinnen vandaag.
Het schreeuwt en buldert vanbinnen.
Er zitten tranen,
Maar zelfs die worden door een grote bulderkracht tegengehouden, 

waardoor het letterlijk benauwd is op mijn borst.
Mijn hoofd spat alle kanten uit,

Terwijl mijn hart huilt.
Ik moest even naar de stad,

Maar had het na 5 minuten gehad.
Mensen en winkels, het was me veel te veel.
Dus was al aan het rekenen, hoe laat ik gelukkig weer thuis zou zijn.
Weg uit die schreeuwende situatie.
Ik bad of ik geen mensen zou ontmoeten
en kon me niet voorstellen dat mensen voor de lol naar de stad/markt gaan, 

júist om die ander te ontmoeten.
Ik wilde zo snel mogelijk
- na mijn noodzakelijke boodschap -
weer thuis zijn. 

En thuis?
Buldert het door.
2x gaat de bel.
Eenmaal een verkoper
en eenmaal belletje trekken.

ik sta stijf van schrik, als die bel gaat.
Dat doet me nog harder schreeuwen van binnen.
Vechten tegen die traan die er uit wil,
Maar waar de andere krachten te sterk voor zijn.

Stervens-eenzaam voel ik me in zo'n overprikkelde situatie.
Zachtjes fluister ik:
Pap, mag dit snel voorbij zijn?
Dat de tranen desnoods weer komen?
Tranen van bevrijding,
Bevrijding uit deze hel in mijn hoofd?
En laat U merken dat U er bij bent? 

Want ik geloof dat wel. Vertrouw daar zelfs op. 
Stort een tsunami van liefde over me uit.
Liefde die deze aanval van overprikkeling doet verdampen.

Wetend dat het elk moment weer de kop op kan steken.
Op elk onverwacht moment.
En dat is iets dat nóóit went.

p.s. 1. Ik heb expres met deze kleuren gewerkt, om de chaos in mijn hoofd een beetje weer te geven.
p.s. 2. Ik doe met deze blog mee met de #bloghop van Oktober 2015, met het thema gebrokenheid; een maandelijks initiatief van Christelijke Webloggers. 

1 opmerking: