zaterdag 24 oktober 2015

Ik mag rusten in Zijn volbrachte werk

Ik wil in deze blog een proces beschrijven, waar ik me deze week heel erg bewust van werd.
Ik maak deel uit van een mooie Brabantse PKN-gemeenschap. Niet alles is er 100% perfect (lees: aansluitend bij mijn ideeën in mijn hoofd), maar welke gemeenschap is dat wel... Ik ben over het algemeen blij en dankbaar dat ik er deel van mag uitmaken.

Maar je ontmoet ook wel eens mensen gedurende je leven, die deel uitmaken van andere geloofsgemeenschappen. (ex-)Collega's, EVA-vrouwen, etc. Zo ben ik naast mijn (bijna) wekelijkse kerkgang ook een aantal jaren naar een huisgroepje geweest, opgericht door een ex-collega van me. En dat vond ik fijn. Tweewekelijkse diepgang, samenzijn, etc. Dat ik de enige was vanuit onze PKN-kerk vond ik wel wat hebben. Een verfrissende inbreng en breder denken dan alleen je eigen kring. Dat gold zowel voor mij, als voor de rest van de groep (die toch grotendeels evangelisch was, op een enkeling na).

Deze groep bezocht ik ook in een periode waarin er erg veel onrust in me zat. Ik had ook altijd de drang om er op uit te gaan. En soms was dat letterlijk, onrustig van hot naar her vluchtend. Nou, dan kun je beter hierheen 'vluchten'. Een betere plek is er niet. En dat was ook zo. Maar ik bleef vanuit een soort onrust gaan. En gaandeweg de tijd ook omdat ik geen nee meer durfde zeggen. Want als ik er een keer voor koos om thuis te blijven, dan had ik de hele dinsdagavond een knagend gevoel. Toch bleef ik op een gegeven moment wel thuis. Ik was al zo vaak op de vlucht (geweest), dat ik bewust ging kiezen voor de rust om thuis te blijven. En dat is nu al een hele poos zo. Maar ik moet je zeggen: het knagende gevoel blijft. Van nature was (ben) ik een pleaser... en nu faal ik voor mijn gevoel om het de ander naar de zin te maken.

Ondertussen ben ik door een lieve vrouw ook al een aantal keren uitgenodigd voor een ánder huisgroepje. Met de beste intenties. Om mij uit mijn eigen wereld te halen, de contacten met de ander, de contacten met God. Allemaal dingen die goed zijn.
Maar het gekke is... als ik naar zo'n kring ga, voel ik me NIET minder eenzaam. Ik leer NIET meer over God, dan ik al weet. Ik heb namelijk een fotografisch geheugen. En als ik 30 jaar geleden een Bijbelstudie heb gedaan over een bepaald onderwerp (en dat zijn er velen geweest), dan is dat voor mijn gevoel gisteren. Dus als dan zoiets aan de orde komt, denk ik... 'alwéér...'.

Over het algemeen gaat het wat beter met me dan enkele jaren geleden (dat moet ook wel, zo diep zat ik toen). Dus overdag 'leef'ik meestal wat meer. Maar het is nog steeds zo dat het dan 's avonds op is. En met het meer voor mezelf leren zorgen, kies ik dan voor de rust. Voor thuis zijn en thuis blijven. Niet (bijna niet...) meer vluchten. Oók niet naar zulke kringen. Want hoe goed bedoeld ook... Door de vele prikkels in de avond, slaap ik dan niet meer!!! Ik blijf dan stuiteren, terwijl mijn biologische klok mij de volgende ochtend om 6.30u wekt. En ik begin te merken, nu ik meer voor de rust kies, dat dat ook helend werkt. Het is of ik dan letterlijk 's avonds meer in mijn eigen cocon kruip. Niet een cocon om uit gehaald te worden, maar een cocon die helend is. Omdat ik dat eigen wereldje ook nódig heb. Om rustiger te kunnen slapen. En óók... voor mijn contact met Hem. Want júist in die cocon heb ik met Hem het meeste contact. Niet door Bijbelstudies, maar door letterlijk Zijn voel- en merkbare aanwezigheid.


Helaas blijft het knagende gevoel in me... op de dinsdagavond... en nu ook op de donderdagavond (i.v.m. de kring waar ik voor uitgenodigd ben en nog nooit verschenen ben). Heb ik eindelijk wat contacten buiten mijn eigen wereldje... stoot ik ze misschien op deze manier af... En geloof me niet verkeerd. Ik wil best af en toe wat stappen zetten buiten mijn eigen cocon (en doe dat ook!!). Maar op mijn manier, op mijn voorwaarden en op mijn tijd. Op elke andere wijze, doe ik het alleen om te pleasen... omdat het toch zo goed bedoeld was...  Ik vind het best fijn om een dag, of een weekend, of een INCIDENTELE avond onder Zijn hoede te verblijven met (vele) geloofszussen (EVA) of broers soms. Maar laat me daarna weer in de vrijheid om mijn eigen cocon in te kruipen.
En waarom dat schuldgevoel?, spreek ik mezelf dan toe... Waarom??? Heb ik écht een beter/dieper contact met Hem, als ik in een groepje zing, bid en Zijn woord onderzoek? Misschien... soms... als ik er niet ben vanuit een 'please-gevoel'... Maar kiezend voor de rust en mijn eigen cocon, ben ik zéker niet minder geliefd. Ik hoef niet naar zo'n avond, omdat ik dan aan meer voorwaarden voldoe om door Hem geliefd te zijn. Sterker nog... Ik denk dat er in de hemel een Vader zit, die mega-trots op me is, nu ik meer en meer voor mezelf zorg. Want dat knagende schuldgevoel, zou me alleen maar weer in paniek op de vlucht doen jagen naar.... die kringen of van hot naar her. 'Rust bij Vader, mijn ziel. Daar alleen is Rust.', schreef ik deze week in een FB-post. En ik denk dat dat zo is. Heb ik dan niet het verlangen om zo'n avond met Hem bezig te zijn, samen met geloofszussen en/of broers? Zeker wel. Daarom wil ik naar mijn eigen cocon. Dát is de plek waar ik Hem het diepste ontmoet. Inderdaad een verlangen! En die geloofszussen en/of broers dan? Ik spreek graag met je af. Op vrijblijvende basis. Het is volbracht. En na pakweg 40 jaar voortdenderende onrust in mijn leven, mag ik heerlijk genieten van de rust van Zijn volbrachte werk. Er hoeft niets. Echt niet. Ik ben hoe dan ook geliefd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen