zaterdag 28 november 2015

Een mooie vrouw!

Zo hé. Dat is een gewaagde titel voor een blog. Want ja, die mooie vrouw ben ik. Is dat niet wat al te trots en hoogmoedig? Nee. Zeker niet. Mensen die mij wat beter kennen en al wat langer met mij oplopen weten dat dit niet iets is dat al mijn hele leven uit mijn mond komt. Het is eerder een gevolg van een innerlijk groeiproces van jaren en heel veel zegeningen van Vader daarin.
Over de zegeningen van Vader in 2015 wil ik nog een aparte blog schrijven. Want 2015 was bij tijd en wijle een moeilijk jaar. Maar oh, wat ben ik ook veel gezegend door Hem. Die terugblik houden jullie nog tegoed.
Maar nu weer over dat selfie-beeld van die mooie vrouw. Dit beeld is even wennen voor me. Want dit is hoe jullie me zien en in de spiegel zie ik alles net omgedraaid. Maar ik leer meer en meer met trots naar mezelf in de spiegel te kijken. En ja... zelfs naar mijn ogen! En meestal ontstaat er een glimlach, omdat ik weet hoe Vader naar me kijkt. Die glimlach is Zijn glimlach. Het is geen glimlach van trots en hoogmoed. Maar zelfs al zou het dat zijn... dat compenseert ruimschoots de tientallen jaren dat ik ben gaan geloven in de leugen van lelijke ogen, een lelijke vrouw. En bovendien... in de spiegel kijken... Ik vond dat zó moeilijk... (lees dit over 'een spiegel').
Maar ik leer het. En omdat ik dan telkens Zijn glimlach voel, hoor én ervaar, geniet ik ervan om de blik van deze mooie vrouw op te vangen.

Op de mavo, toen ik erg gepest werd, ging ik mezelf ook slechter verzorgen. Het hoefde allemaal niet meer zo, In zo'n 'stomme' cirkel kom je dan. Met als gevolg dat het nog meer pestgedrag opriep. Ik ging me jongensachtig gedragen (lekker stoer, kon mij minder overkomen, hoopte ik...), ging me niet meer vrouwelijk kleden (want ik kon er toch nooit uitzien als 'de meisjes'), waste mijn haren nog nauwelijks, en ook mijn kapsel leek op dat van een jongen. Met mijn vette haren kreeg ik wel opmerkingen dat men er friet in kon bakken. Maar het kon me niet meer schelen. Natuurlijk deed het pijn. Giga-pijn. Maar ik had een schild om die pijn heen gebouwd.

En nu? Ik krijg MOOIE grijze haren. Ik heb mijn haren éénmaal geverfd. Vorig jaar ergens. Maar ik vind het niet nodig. Sterker: tezamen met mijn innerlijke groeiproces lijken mijn haren ook steeds mooier te worden. Ze worden soepeler. Krijgen meer glans. En er zit soms een mooie slag in (heb ik van mijn vader ;-) ). En ja, ze worden grijs. Ze dragen de tekenen des tijds. Elke grijze haar draagt een verhaal uit mijn leven. En dit zijn dingen die me pas de laatste weken opvallen. Maar ook de laatste weken maak ik weer prachtige groeiprocessen door. Dus dat lijkt één op één samen te gaan. Ik verlang er naar om die groeiprocessen in een terugblik binnenkort met jullie te delen. Maar vandaag deel ik mezelf.
Een prachtige vrouw. Ik voel me vrouw! Vrouw van mijn man. Moeder van mijn kinderen (met en zonder beperking). Dochter van Vader. Vriendin van. Zus van.
Ik kijk met de ogen van Hem naar mezelf, in de spiegel. En dan straal en geniet ik. Dat ik dit nog mee mag maken. In mijn stralende ogen zit een traan van diepe dankbaarheid.

4 opmerkingen:

  1. Schitterend stukje, met genot zitten lezen. Je bent een prachtige vrouw !!!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag mooie vrouw,,,,kijk maar veel door in de spiegel van God

    BeantwoordenVerwijderen