dinsdag 15 december 2015

Ik schenk mezelf genade

Ik ging vanmiddag een stuk wandelen.
Kort daarvoor las ik deze tekst:

Efeziers 4: 25 t/m 5: 2

'Daarom, doe de leugen weg; iedereen moet tegen zijn naaste de waarheid spreken, want wij zijn elkaars ledematen; wordt u boos, zondig dan niet. De zon mag over uw boosheid niet ondergaan; geef de duivel geen kans. Wie een dief was moet niet meer stelen; laat hij zich liever inspannen om met eigen handen de kost te verdienen, zodat hij de behoeftige iets kan geven. Laat geen enkel slecht woord over uw lippen komen, maar spreek een goed woord, opbouwend, waar het nodig is, tot zegen voor de hoorders.  Bedroef  Gods heilige Geest niet: u bent met zijn zegel* gewaarmerkt voor de dag van de verlossing.
Alle wrok, drift, woede, geschreeuw en gevloek, kortom: alle boosaardigheid moet bij u verdwijnen. Wees goed en hartelijk voor elkaar. Vergeef elkaar zoals ook God u vergeven heeft in Christus. Wees dus navolgers van God, als geliefde kinderen, en leid een leven van liefde, zoals ook Christus ons heeft liefgehad en zich voor ons heeft overgeleverd als offergave en slachtoffer, een lieflijke geur voor God.'

Vol zelfveroordeling startte ik mijn wandeling. Want ja, mijn autisme zorgt ervoor dat ik regelmatig ontplof en dan in een driftbui geraak en schreeuw, vloek, tier. Want ja, ik heb me wat afgelogen in mijn leven. En ja, op dat gebied ben ik nog steeds geen lieverdje. Het is een stukje gedrag in mij, dat vooral boven komt drijven als ik me onveilig voel. Dan zeg ik ja tegen mensen, waar ik nee bedoel. Ik ga pleasen. Ben niet meer mezelf. Zeg dat het goed gaat, terwijl het niet goed gaat. En nog een tandje dieper: het is ontstaan als een soort van schild om pijlen die op me afkwamen af te weren. Leugen richting mijn moeder. Leugen richting mijn naasten. Bang voor de waarheid, omdat de waarheid niet veilig of ongemakkelijk voelt/voelde. Een overlevingsmechanisme dat ik nog steeds hanteer, al komen die pijlen niet meer op me af. In allerlei alters creëer ik dan mijn eigen waarheid. En dat ik dan in een leugen leef, besef ik pas als ik zo'n tekst lees.

Maar gaandeweg de wandeling veranderde de worsteling met mezelf in mildheid. Niet om het goed te praten. Nee anders. In mijn zelfveroordeling ging ik bijna naar Jezus met de bede: 'Heer vergeef me dat ik al die foute dingen uit bovenstaande tekst nog steeds doe'. Toen besefte ik weer: Wat een onzin om dat te vragen. Ik bén vergeven!! Waarom? Omdat Hij gruwelijk veel van me houdt... zelfs mét genoemde gebrokenheden! Het is dat ik mezelf in mijn eentje in een woonwijk zag wandelen... Maar ik dacht even letterlijk 2 armen om me heen te voelen. Ik besefte ook dat dat onrustige gevoel dat ik had eigenlijk geen zelfveroordeling was, maar gewoon walging... Walging dat ik nog steeds dat schild zo vaak aantrek, terwijl dat niet meer nodig is. En al komen er pijlen op me af, dan is Hij dat schild voor me...Dat wil Hij zijn voor me. En nog steeds trek IK dat oude schild aan... Maar het zit helemaal niet lekker. Het wringt en schuurt. Ik walg van dat schild! Júist omdat ik weet dat het Hem alles gekost heeft om mij te vergeven. Dan wil ik dat niet meer. Maar ja... het nadeel van alters... (net als autisme...): het is bijna onderdeel van mijn persoonlijkheid geworden. Dus ik vroeg niet om vergeving, maar om genezing. Want ik kan mezelf niet genezen. Maar Hij is Geneesheer. Zoals Hij streed om mij vergeving te schenken, zo strijd Hij nog steeds om mij te laten groeien naar Zijn beeld. En of ik in dit leven helemaal zal genezen van alle gebrokenheid en beschadigingen? Dat weet niemand. Maar Hij houdt daardoor niet minder van me. Ondertussen mag ik walgen van mijn 'oude-ik', maar ik mag mezelf óók genade schenken. Want of het toeval was? Toen ik thuiskwam zag ik een mooie quote op twitter, en wel deze:


1 opmerking:

  1. Oepssss die komt hier ook wel even binnen ........is wel een goede spiegel moet ik zeggen, mag ik er nog even over doordenken ???? Hen namelijk dezelfde gedachtes, boosheid, verdriet, woede, schaamte, dit vindt ik een knappe meid maar wel een confronterende, erg ?? NEEEEEE juist niet het zet mij ook weer even stil, even aan het denken en ik vind het bewonderenswaardig

    BeantwoordenVerwijderen