woensdag 23 december 2015

Ik zie jou

Gisteren schreef ik dit op FB:
'Sinds ik niet meer werk heeft vakantie een hele andere dimensie voor me. Maar het is toch duidelijk merkbaar dat het vakantie is. Ook voor mij. We leven met zijn allen in een ander ritme. En de rust is merk- en voelbaar. Hoewel ik er van te voren erg tegenop zie om uit mijn ritme te zijn en onze kinderen thuis (waarvan met name de jongste heel zwaar is), is het eenmaal gaande goed te doen. In mijn eentje zou ik het met onze jongste niet redden. Maar samen gaat dat redelijk en ik geef me over aan het slow-motion-ritme-van-uur-tot-uur. En we hebben het reuze gezellig met elkaar... Voor ons nauwelijks kerst-stress. Kerst of geen kerst: Het ritme van rust gaat gewoon door. Heilzaam voor eenieder.
(Maar verlang er wel weer naar het huis weer voor mezelf te hebben... ).'


En ja ik geniet. Ik geniet ervan dat ik zelf ook stabieler ben dan enkele jaren geleden. Natuurlijk blijft er mijn beperking. Natuurlijk blijft er de beperking van onze jongste. Natuurlijk zijn er best grote zorgen op allerlei gebied die daar ook verband mee houden. Reden genoeg om me ongelukkig te kunnen voelen. En toch geniet ik. Ik heb veelal toch geen controle over die dingen waar we ons zorgen over maken. Die dingen veranderen niet door flink in de stress te schieten. Die dingen zijn er. En vaak ook vraagt dat om verantwoordelijkheid. Maar op de zaken vooruit lopen, door krampachtig de zaken te willen controleren... Het helpt niet en het gaat soms ook niet. Omdat het anderen zijn, die soms ergens een beslissing over moeten nemen. Dan kun je alleen maar afwachten en pas als zo'n beslissing valt, vraagt het om actie. En dat is dan al meer dan genoeg voor dát moment. Voor nu heb ik genoeg aan nu. En dus geniet ik van het nu.

Ik geniet er ook van dat de relatie met mijn man steeds meer in balans komt.
Zo schreef ik eerder deze week op FB:
'Mijn man en ik zijn een flink eind in de donkere polder gaan wandelen. Gewoon samen zijn én praten van hart tot hart, dat wandelend zoveel beter gaat. En een vrucht van jarenlang verwerken is ook dat er meer balans komt in onze relatie. Als ik niet overprikkeld ben, ben ik een gelijkwaardige volwassen gesprekspartner. Ik kan op adem komen bij mijn man en ik ben er voor hem om op adem te komen. Maar ik heb hem steeds minder nodig voor mijn eigen geluk. De afhankelijkheid wordt gelijkwaardigheid en gevend. En dat is wederzijds. Het was een HEERlijke wandeling.'

En toen zat ik gisteravond even in een 'nietszeggend' cliëntenblaadje van onze zoon zijn zorginstelling te lezen. Op de achterkant van het dunne foldertje stond deze foto:


Ik heb er de naam van de zorginstelling even 'afgeknipt'. Want ik werd getroffen door de tekst die er op stond. Dat de zorginstelling mij ziet (of onze zoon ziet) is volgens mij zolang de financiën en bureaucratische regels dat toelaten. Daar heb ik niet zoveel vertrouwen in. Maar gisteren hebben we weer genoten van een mooie dag met elkaar. We hadden een oppashondje in ons gezin en hebben heerlijk met elkaar daarvan genoten. Het was gewoon een prachtige dag, waarbij het hondje ook verbindend werkte. En zoals ik al hierboven schreef, heb ik me kunnen overgeven aan het vakantieritme. Van uur tot uur leven we ons leven. En we hoeven echt geen grote dingen te doen om te genieten. Het leven in overgave op zich is al genieten. Een genieten dat ik in het verleden nooit zo intens beleefd heb. En toen ik deze tekst las, hoorde ik het mijn Vader zeggen.
Zoals ik in een eerdere blog al aangaf zingt Hij continu een lied over me: 'Wat je ook uitspookt, of hoe je je ook voelt. Hoe je er ook bij ligt op Zijn schouder; in diepe rust of in paniek; Hij zingt een lied voor je. In Sefanja 3:17 staat: 'De HEER, je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn liefde zal hij zwijgen, in zijn vreugde zal hij over je jubelen.'

Ik lees die tekst op 3 manieren: 
  1. Hij zegt: 'Ik zie jou!' Dat doet Hij. Dat mensen je zien is fijn. Maar dat Hij je ziet is nog fijner, zo niet het fijnst. Hij ziet me op een manier zoals niemand me kán zien. 
  2. Hij zegt: 'Ik zie jou genieten'! Weetje, dat ik ondanks alle vreselijke diepten waar we in kunnen zitten en waar ik in gezeten heb, nu ook kan genieten... Hij ziet het! Mensen kunnen er blij mee zijn. Mijn lezers hier kunnen er blij mee zijn. Maar Hij is er het meest blij mee. In gedachten zie ik Hem ook echt met een grote glimlach naar me kijken.
  3. Hij zegt: 'Ik zie jou genieten en Ik geniet daarvan zeer intens'. Dat voel ik ook. Als onze zoon op zijn manier geniet, dan genieten wij ook. Zijn geniet-momentjes komen bij ons als ouders zeer intens binnen. Want wat is er nu mooier om een kind dat zó ontzettend gebroken is, zo intens te zien genieten? Je weet dat hij een uur later weer kan krijsen, of ons de volgende nacht weer wakker houdt... en tóch jubelt ons hart als we hem zien genieten (en dan verschijnt dat in onze vreugde weer op FB of hier in deze blog). Wij jubelen en de wereld mag het weten! Op precies diezelfde manier zie ik mijn Vader genieten als ik/wij genieten. Genieten in de hele kleine dingen. Genieten van een slow-motion-kerstvakantie. Genieten van gezien worden door de kerkgemeenschap. Genieten van een eenvoudige maaltijd. Genieten van een wandeling. Genieten dat er ook weer wat zorg voor onze jongste is geregeld in de vakantie. Vader ziet het en geniet intens mee. Zijn Vaderhart jubelt en Hij gebruikt mij om dat hier wereldkundig te maken.

1 opmerking:

  1. Wat mooi om te lezen Justine. Wat heerlijk voor je dat kunt genieten en dat de relatie met je man ook beter wordt. Ik wens je Gods zegen toe voor jullie samen en jullie gezin ook voor het nieuwe jaar!

    BeantwoordenVerwijderen