donderdag 31 december 2015

Onze zoon weer opgehaald


Onze zoon heeft het best aardig gedaan op zijn nieuwe valantie-opvang-plekje. Daar zijn we allemaal heel dankbaar voor. En toch lig ik nu even ziek op bed. Ziek van de beelden op mijn netvlies. Zijn vertrouwde opvangplekje heeft nog iets huiselijks. Pal tegenover dit 'nieuwe' instellingsterrein zit een penetiaire inrichting. Hoge hekken. Het gebouw waar hij logeerde had net zo goed een gevangenis kunnen zijn. Het buitenplaatsje ook afgeschermd met metershoge hekken. Binnen een deur die gelijk achter je in het slot valt. Op zijn kamer is een bed en een kast, die alleen met sleutel geopend kan worden. Vinyl op de vloer, waar in de gangen restanten poep te zien zijn. Beschadigingen aan vloer en meubilair zijn waaschijnlijk de sporen van cliΓ«nten die zichzelf niet in de hand hadden. Je ziet het. Je ziet onze zoon op de vensterbank tikken, turend naar de vrije wereld buiten. Maar ook achter hem viel de deur in het slot. Zonder dat hij enig misdrijf gepleegd heeft. Ja, de handicap van deze jonge mensen maakt het nodig dat ze op deze manier beschermd worden. Maar als moeder voel ik met al mijn vezels dat ik niet met deze bedoeling een kind gebaard heb. Wat is het intens verdrietig om telkens de confrontatie te hebben met de gebrokenheid die deze handicap met zich meebrengt. Dat je in een 'gevangenissetting' moet leven. Moet. Want hij kan de vrije wereld niet aan. Maar als ik de sleutels hoor rammelen, die het personeel in het slot steekt en een jongetje turend uit het raam zie, dan breekt letterlijk mijn hart. Kotsmisselijk van dat beeld op mijn netvlies. De poep in de gangen. In zijn broek geplast, zonder dat het personeel het merkte. Dan roep ik vertwijfeld naar God: is dit nu een menswaardig leven? Is het leven zo bedoeld? En zeg niet dat hij het toch niet doorheeft.... Ik zie aan zijn oogjes dat zijn ziel geraakt is, zelfs al begrijpt hij het verstandelijk niet. Dit moet ik even verwerken, voordat ik er nu 'gezellig' voor mijn gezin kan zijn. Dit is alles wat in strijd en niet verenigbaar is met leven. Dit is dankbaar moeten zijn, maar de rauwe werkelijkheid slaat me neer. Geef me tijd om op te staan. Het leven is gebroken en wat gun je dit NIET voor je kind...

9 opmerkingen:

  1. Oeiiiiii wat een verdriet spreekt dit stukje, wat een moeite........toch ook stukje van een kanjer van een zoon die het goed gedaan heeft ondanks de sloten, de poep en de beperkingen. Maar wat doet dit een moederhart verdriet en wat begrijp ik je vragen.....al is het op een hele andere manier enorm. Ook ik heb een meiske waar ik niet zelf voor zorg met een dubbele beperking. Ze woont bij mijn ouders en dan hoor ik mensen nu denken ohhhh dat is mooi en dan zie je ze vast vaak euhhhh nou ik hoop ze vanavond voor de derde keer " even " te zien in de hele vakantie dus ja de vragen van waarom hebben wij dit kind ontvangen ??? Die vraag heb ik ook weleens, echt de pijn herken ik al is het op een heel andere manier en toch Ingeborg bid ik voor je want ook zie ik regelmatig foto's van een prachtig gezin.......met een geweldig mooi kind wat wel een uniek kind is van Hem. En waarom al die zorgen, beperkingen, pijn, verdriet .......ik wilde dat ik er antwoord op kon geven maar daar worstel ik zelf ook zelf ook vaak mee. Ik bid jullie als gezin toe dat jullie toch een fijn oudejaarsavond en een goed begin van 2016 mogen hebben en dat jullie ook in 2016 kunnen genieten van al die kleine lichtpuntjes die jullie mogen ontvangen van een schitterend jongetje Vincent een mooi, uniek kind, geschapen naar Zijn beeld..........die is zoals hij is en dan blijven er ups en downs ja zeker ben ik me enorm van bewust echt en daarbij wens ik jullie Zijn zegen en kracht toe. Ik bid voor jullie. Liefs Ingeborg πŸ’•πŸ’•πŸ’•πŸ’•

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik wens je in deze pijn Zijn liefdevolle armen toe. Goed dat je kan schrijven, de beelden die je in je hoofd gemaakt hebt en opgeslagen hebt ook kan verwoorden. Ik wens je een extra dosis van Zijn kracht. Heel veel sterkte hierbij!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterkte... herkenning hier... dit is niet wat je wilt voor je zoon, maar tegelijk weet je dat het niet anders is... Ik hoop dat de mensen die voor hem zorgen dat doen met hun hart! Dat zal het goed maken!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Och meid ik begrijp je zo goed! Het doet pijn in elke vezel van je lijf! Die sleutels de hekken de binnenplaats of luchtplaats die ogen van je kind het moment dat je weer weg moet het weer op slot draaien van de deuren dat je nog in een roes hoort: tot ziens fijne avond nog. Die ijskoude stilte en de eenzaamheid terwijl je in een kamer vol mensen zit.... ik kan alleen maar zeggen hou vol! Geef niet op! Weet dat je niet alleen staat! ..... ik ben ook zo n moeder. Als je er behoefte aan hebt mag je me altijd een berichtje sturen. Soms helpt het al is het maar een beetje!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Och meid ik begrijp je zo goed! Het doet pijn in elke vezel van je lijf! Die sleutels de hekken de binnenplaats of luchtplaats die ogen van je kind het moment dat je weer weg moet het weer op slot draaien van de deuren dat je nog in een roes hoort: tot ziens fijne avond nog. Die ijskoude stilte en de eenzaamheid terwijl je in een kamer vol mensen zit.... ik kan alleen maar zeggen hou vol! Geef niet op! Weet dat je niet alleen staat! ..... ik ben ook zo n moeder. Als je er behoefte aan hebt mag je me altijd een berichtje sturen. Soms helpt het al is het maar een beetje!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Och meid ik begrijp je zo goed! Het doet pijn in elke vezel van je lijf! Die sleutels de hekken de binnenplaats of luchtplaats die ogen van je kind het moment dat je weer weg moet het weer op slot draaien van de deuren dat je nog in een roes hoort: tot ziens fijne avond nog. Die ijskoude stilte en de eenzaamheid terwijl je in een kamer vol mensen zit.... ik kan alleen maar zeggen hou vol! Geef niet op! Weet dat je niet alleen staat! ..... ik ben ook zo n moeder. Als je er behoefte aan hebt mag je me altijd een berichtje sturen. Soms helpt het al is het maar een beetje!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. wat een mooie blog weer waar je goed omschrijft wat je voelt. je voelt de pijn van je. ik leef met jullie mee ook al kan ik niet veel helpen

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat moet je hier op zeggen.. Ik voel de pijn met je mee, maar wat een geloof spreekt hier uit. God geeft jou die tijd om op te staan. Maar wat een kanjer van een zoon heb je. En vergeet nooit, maar dan ook nooit hij is uniek. Ik kan alleen maar bidden voor jullie om kracht, om wijsheid, om geduld, om de pijn iets te verlichten..

    BeantwoordenVerwijderen