dinsdag 8 december 2015

Terugblik 2015

Soms is het goed om terug te blikken, om je zegeningen te kunnen tellen. Zegeningen die er élke dag zijn, maar die zo makkelijk overschaduwd worden door overprikkeling en paniek. Gewoon, omdat een dag soms te veel kost voor me. Dat is veelvuldig gebeurd dit jaar. En dat is écht iets waarvan ik moet leren dat het bij me hoort. Maar ja... soms wil je liever iets weg hebben... In Job 2:10 staat:

"zouden wij het goede wel van God ontvangen en zouden we het kwade niet ontvangen"?

Job ontvangt óók het kwade. Waarom? Omdat Hij hoe dan ook blijft geloven in het grotere plan van God. Dit is 'mijn kwaad'. Dat ontvangen als iets dat bij me hoort, vind ik vooral op momenten dat ik overspoeld word door overprikkeling nog erg moeilijk hoor! En dat geldt niet alleen voor mezelf. Ook voor mijn man. Het drijft hem ook soms tot wanhoop.

Wat ook erg moeilijk was dit jaar was de zomervakantie met onze zoon. De teleurstelling dat zijn geplande vakantie voortijdig afgebroken moest worden, omdat hij te zwaar was voor hen.
Het strijden daarna en daarvoor voor passende zorg.

Laat ik nu gaan kijken naar de zegeningen van 2016. Want ik had het in de bog over 'een mooie vrouw' al aangekondigd dat ik dat wilde doen. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/11/een-mooie-vrouw.html)


Therapie met hond


Om te beginnen heb ik de prachtige mogelijkheid gehad tot het doen van deze therapie. Speciaal afgestemd op volwassenen met autisme. Het was zeer intens. Maar ook een spiegel en zeer leerzaam.
Ik heb het als een voorrecht ervaren én als genezend. Als zwaar én als verlichtend. Nu - een half jaar later - mis ik het. Waarom? Omdat het 'stomme kenmerk' van autisme is dat het veel langer duurt voor dingen landen en er eigenlijk nog veel meer herhaling van het geleerde nodig is, dan ik nu heb gehad. We zijn er mee bezig om er een vervolg aan te geven. Maar helaas is de bureaucratische molen dusdanig dat dat nog niet van de grond is. Dat is jammer en helaas heb ik op het moment veel terugvallen. Maar ook daarin moet ik vertrouwen dat Hij de leiding heeft.
Ik schreef een vijftal blogs over deze therapie. Als je ze wilt kun je ze via onderstaande links teruglezen:

Diaconessenhuis in Amerongen


In het voorjaar - in het weekend dat de klok verzet werd - ben ik naar een 'refresh weekend' in het Zendings Diaconessenhuis in Amerongen geweest. 'Brood des levens' was het thema. Behalve veel regen en wind, zéker ook gevoed door Hem zelf. Het was een rijke ervaring. 
Een paar dagen later schreef ik deze Blog op weg naar Pasen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/04/lezen-wat-er-niet-staat-goede-vrijdag.html

EVA-dag 'gelukkig niet perfect'


Toen kwam 2 weken daarna alweer het volgende 'event'. Een EVA-dag in Ede op 10 april 2015. Met het thema 'gelukkig niet perfect'. 
Je kunt er in deze 2 blogs wat over lezen:

Een citaat uit eerst genoemde blog:
'Afgelopen zaterdag was ik op een EVA-dag met het thema 'Gelukkig niet perfect' en spreekster Michelle van Dusseldorp (https://www.facebook.com/eoEva/posts/1114436451915071).
Ze noemde ook een aantal tips hoe je kon leven vrij van angst; hoe je kunt leren/oefenen om in liefde te leven. Eén van die tips was: Friends (oftewel vrienden)... Meteen voelde ik weer een worsteling vanbinnen... Hoe moet dat nu? Nadat ik die vraag gesteld had (of die tip niet geskipt kon worden), was haar antwoord dat 'friends' toch echt wel nodig zijn. Je loopt beschadigingen op in relaties, maar je heelt ook in relaties. Je hebt iemand nodig, waar je aan het gezicht al kunt zien dat je er mag zijn, bijvoorbeeld. Face to face... dus niet als die digitale vrienden en volgers, die ik heb...
Het blijft een worsteling...:

  • Een worsteling in verlangen... 
  • in niet kunnen... (zoveel gebruiksaanwijzingen als ik heb.... onvermogen van mijn kant)... 
  • máár...ook hoop! Ik blijf mijn verlangen bij Hem bekend maken. En Hij zal voorzien. Op Zijn manier. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde. Dus ik laat het ook bij Hem en dat geeft rust.'

EVA-vriendinnen weekend 'vrijmoedig ontvangen'


En toen. In november dit  jaar. Je leest het goed! Ik ga naar een VRIENDINNEN weekend. In dat weekend is de zin van hierboven gaan leven: Je loopt beschadigingen op in relaties, maar je heelt ook in relaties. 
Het was een ontdekkingstocht voor me, om zoiets samen met iemand te doen. Nieuwe grond ontginnen. Wat doe je met een ander? Wat zeggen stiltes? Ga ik maar weer (onbewust) lachen als ik me onzeker voel? En weetje? Het liep vanzelf. Al voelde ik me soms een klein kind op ontdekkingstocht. Maar ik heb ervaren dat ook ik het waard ben om in verbinding met anderen te leven. En anderen zijn er genoeg. Laat ik ze toe en hoever laat ik ze toe? In april de vraag stellen of een tip over 'friends' geskipt mag worden. In november met een vriendin op het vriendinnenweekend zijn. Ik heb heling aan den lijve mogen ervaren.
Daar samen met een vriendin zijn was een groot geschenk.
En het grootste geschenk dat ik van dat weekend heb meegenomen? 
Dat de Vader over je zingt! Wat je ook uitspookt, of hoe je je ook voelt. Hoe je er ook bij ligt op Zijn schouder; in diepe rust of in paniek; Hij zingt een lied voor je. In Sefanja 3:17 staat: 'De HEER, je God, zal in je midden zijn, hij is de held die je bevrijdt. Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou, in zijn liefde zal hij zwijgen, in zijn vreugde zal hij over je jubelen.'
Ik heb dagen, als ik me hier weer bewust van ben, dat ik Hem nu de hele dag hoor zingen. En het werkt: ik kom er dan van op rust!

Over vriendinnen gesproken: Die heb én had ik wel degelijk, alleen vind ik de definitie zo lastig. Wanneer noem je iemand een vriendin, wanneer niet? Wildvreemden laat ik te dichtbij komen en beschouw ik als mijn vriend(in), mensen die mijn vriend(in) zijn houd ik soms teveel op afstand. 
In deze blog schrijf ik ook nog wat prachtigs over een échte vriendin die ik had/heb:

Verstild schilderen

En ja, ik heb nóg een vriendin. Een hele lieve vrouw, waar ik ook veel mee deel en andersom ook. Deze lieve vrouw is ook kunstenares en gaf in september (in het Diaconessenhuis in Amerongen!) een workshop verstild schilderen. Ik schreef er deze prachtige blog over (één van mijn mooiste blogs vind ik zelf). En het ging eigenlijk meer over de wandeling op de heide dan over het schilderen ;-).

Ik heb niet alleen gewandeld, maar ook geschilderd. N.a.v. een prachtig ontwerp dat Linette Trapman voor me gemaakt heeft n.a.v. mijn gedichten over 'het paradijs' en 'de schreeuw naar liefde' (kun je hier lezen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/09/mijn-ingewikkelde-leven.html). Jammer genoeg was de tijd te kort. Maar op een dag in november heb ik bij haar in het atelier het schilderij afgemaakt! En dat was reuze gezellig! Maar wat is schilderen moeilijk, als je dat nooit doet. Wat ben ik trots op mezelf dat ik het gedaan heb. Het paarse zijn de rauwe scherven van mijn leven. Het blauwe Gods trouw. Ik word op een scherf in Gods handen gedreven, waar ik ondanks alles geborgen ben en mag zijn. Bovenaan stelt oranje/rood 'de schreeuw' voor. Onderaan de tulpen, die symbool staan voor het voortdurend met bloemen naar gesloten hekken gaan. Maar ook wel bloemen van hoop, die ik in Zijn hand mag leggen.


Zo ben ik een beetje 2015 doorgelopen. Er was nog veel meer. Maar dan zal dit een onleesbare blog worden. Dit zijn de hoogtepunten die mij te binnen schoten. De prachtige veranderingen, die mij steeds meer maken tot de prachtige vrouw die ik ben en waar Vader zielsveel van houdt. (En mijn man en kinderen houden niet minder van me). Mijn wens voor 2016? Dat Ik Zijn lied mag blijven horen, hoeveel autistische aanvallen ik ook heb. Hoe zwaar het ook is met onze jongste.



1 opmerking:

  1. en dan ben ik nog vergeten om een 40-dagen-tijd wandeling in februari (samen met mijn man) in de terugblik te vermelden!! zie hier: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/02/approved.html

    BeantwoordenVerwijderen