vrijdag 8 januari 2016

1 Johannes 4:18

Angst

Het overkomt me wel vaker, dat ik - om het even waar ik heen ga op dat moment of wat me te doen staat -  overspoeld wordt door een overweldigende angst.

Angst is een emotie die met me op de loop gaat. Ik ben niet meer de baas over de emotie, maar de emotie over mij. Dingen kunnen onnoemlijk groot worden in mijn hoofd, vooral als ik nog niet weet wat me te wachten staat of ik me daar nog geen voorstelling van kan maken.

Deels heeft dat ook te maken met de controle uit handen durven geven.

Wanneer alles lijkt samen te spannen opdat ik het huis niet zou verlaten. Of, op een ander moment, op te staan en te beginnen met taken. Of naar die activiteit te gaan waar alles vertrouwt zal zijn en nauwkeurig is voorbereid.

Wanneer ik het gevoel krijg dat met elke stap die ik zet lichaamsfuncties lijken uit te vallen en een onzichtbare hand mij lijkt tegen te houden. Met een bord ‘keer op toegestane wijze terug’.

Het is volgens mij ook niet zo eenvoudig te weten of je angstig bent of niet. Ik kon het zelf bijvoorbeeld lange tijd niet plaatsen.

Een eindeloze lijst angsten, die meestal niet gelijk blijven.

De lijst van angsten die ik zelf had en heb, was en is bijna eindeloos. Ze zijn deels mee geëvolueerd en deels dezelfde gebleven.

Ik ben bang om volledig mijn binnenkant te tonen aan mijn naasten.
Hoe dichter bij, hoe enger (dan doe ik het zelfs via geschreven tekst, omdat praten soms te eng is... via schrijven voelt veiliger... dan kan ik nadenken hoe ik dingen verwoord).

Ik ben bang voor de tandarts.
Ik ben bang voor gesprekken.
Ik ben bang voor wéér onbegrip. Ik van die ander of mijn omgeving of die ander van mij(n wereld).

Elke dag ontstaan er nieuwe angsten, en doven er uit. Sommige zijn voorbijgaand, andere nemen steeds meer toe. Sommige angsten blijken achteraf ook echt reëel te zijn. Anderen helaas niet. Leer ik daarvan voor een volgende keer...? Was het maar waar...

Heeft angst met autisme te maken? Is het niet eerder iets dat op zich staat? 
Een teken des tijds is iemand die angst vertoont volgens mij niet, wel iemand die geen angst vertoont. Met alle toestanden in de wereld, zie je gewoon de angst van mensen toenemen... 

Voor mezelf zie ik angst als het gevolg van een interactie tussen autistisch denken, een reeks ervaringen in onaangepaste omgevingen, en mijn begaafdheidsstructuur (hoe ik daarmee omga).

Dat angst en autisme iets met elkaar te hebben, is volgens mij wel duidelijk. In een recent onderzoekje van autismespecialist Tony Attwood bleek meer dan 98% van de door hem ondervraagde mensen met autisme aan te geven dat angst de belangrijkste last is in hun leven. Of de voornaamste beperkende factor.

Veel ingrijpender dan bijvoorbeeld moeite met verandering, een laag zelfbeeld of last van zintuiglijke onder – of overprikkeling. Daarbij vergeleken vonden zijn respondenten moeite met een baan verkrijgen en behouden relatief weinig impact hebben in hun leven.

Angst maakt wat de eenvoud zelve lijkt tot iets onoverkomelijks.

Zoals ik het ervaar, maakt angst wat voor anderen de eenvoud zelve lijkt tot iets onoverkomelijk. Angst werkt gewoon verlammend op mijn verstand en belet me niet alleen op tijd te kiezen of te beslissen. Wanneer ik overweldigende angst ervaar, is het zelfs niet meer mogelijk tot een analyse of inschatting te komen die aan een keuze of beslissing voorafgaat. Dat leidt dan meestal tot een implosie of vlucht.

Op een bepaald moment komt angst op, meestal op het moment dat ik me bewust van een zekere spanning, dat ik merk dat er nog onduidelijkheden zijn of ik me geen beeld kan vormen van een bepaalde situatie.

Liefde

Als ik mijn angst duidelijk en kenbaar maak aan mijn omgeving, komt er regelmatig een verwijzing naar 1 Johannes 4:18. Er wordt weleens gevraagd naar je meest favoriete Bijbeltekst. Nou... deze valt voor mij in de categorie meest ingewikkeld/moeilijk te begrijpen teksten...

Wat staat er?

'18 De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden.'

Wat kan ik hiermee??? Dit klinkt voor mij altijd als een oordeel... Omdat ik kennelijk snel geneigd ben tot angst is de liefde voor mij geen werkelijkheid??? En angst veronderstelt straf... Het is wel zo dat ik al mijn leven lang een onverklaarbare angst voor straf heb... Ik ben altijd bang dat mensen boos op me zijn/worden. Waarom??? Totaal geen gegronde reden voor. 

Ik heb er maar eens de Bijbel in Gewone Taal bij gepakt en ook vers 17 erbij, want het helpt als je het wat in de context leest...


Liefde laat alle angst verdwijnen

17 Gods liefde is volmaakt in ons. Daarom kunnen we vol vertrouwen zijn op de dag dat God zal rechtspreken over de wereld. Want ook al leven we nog in deze wereld, toch lijken we al op Jezus Christus.

18 Als Gods liefde in ons is, hoeven we niet meer bang te zijn voor zijn oordeel. Volmaakte liefde laat alle angst verdwijnen. Angst betekent dat je bang bent voor Gods straf. Wie daar bang voor is, heeft geen volmaakte liefde in zich.


Okay... dit maakt voor mij al véél meer duidelijk... Het gaat in deze tekst dus om angst voor Gods oordeel... Bang zijn voor Zijn straf... Maar weet je?? Ik ben voor Zijn oordeel juist NIET bang. Sterker: ik verlang naar de dag dat Hij zal rechtspreken en alle onrecht zal recht zetten. Ik hoef voor Hem helemaal niet in angst te leven. Het onrecht dat ik bega... Het is verschrikkelijk... Maar ook dát is betaald door Zijn zoon. In die zin is er al recht gesproken. En ben ik vrijgesproken. Reden te meer om het verschrikkelijke te laten... 
In Romeinen 8:1 staat heel duidelijk:
'1 De mensen die bij Jezus Christus horen, zijn bevrijd van Gods straf.'
Of moet ik het dan lezen in het kader van 1 Korinthiërs 4:3-4?
3 Ik vind het totaal onbelangrijk hoe jullie of andere mensen mij beoordelen. Ik beoordeel mezelf ook niet. 4 Ik denk zelf dat ik goed bezig ben. Staat het dan al vast dat ik een goed mens ben? Nee, want het is de Heer die mij zal beoordelen.

In dat kader begrijp ik dat veel angst, die ik reëel voel totaal niet reëel is... want het gaat er niet om hoe anderen mij beoordelen, maar hoe Hij me beoordeeld. En Hij heeft me hoe dan ook al goedgekeurd. Waarom dan nog angst? Nou ja... omdat dat vaak komt, omdat ik tevoren een situatie nog niet overzie bijvoorbeeld... en dan neemt dat lekker een loopje met mijn autistische denkwereld... Reëel of niet. Het voelen ervan is in elk geval wel reëel...

Maar waarom mensen dan nog steeds 'strooien' met die tekst uit 1 Johannes 4:18 als antwoord op mijn angst... Terwijl mijn angsten niets te maken hebben met angst voor Hem... dat snap ik nog steeds niet... Misschien kan iemand mij dat uitleggen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten