maandag 25 januari 2016

Autistisch zijn doet pijn

Autistisch zijn doet pijn,
Niets, maar dan ook niets gaat vanzelf op sociaal vlak. 
Autistisch zijn doet pijn. 
Ik heb behoeften, net als ieder mens die heeft...
Mijn behoeften zijn soms veeleisend... 
Omdat ik als autistisch mens leef... 
Alles is autistisch... Zelfs mijn wensen...
En veelal tref ik mensen...
Die geen benul hebben hoe ze daarin moeten voorzien... 
Die dat gewoon niet meer willen... 
Want blijft het voorzien uit...
Dan ga ik gillen...
Omdat ik dat juist van hen niet verwachtte... 
Maar mijn gegil bewijst hoezeer ik autistisch smachtte... 
En dan moet ik afscheid nemen van zulke mensen... 
En zelfs dat lukt me niet...
Ik blijf verwachten dat iemand me ziet...
Dus zelfs fatsoenlijk afscheid... 
Het is altijd met pijn uit elkaar... 
Oh... En dat doet pijn...
Want het waren mensen die voor even mijn naasten wilden zijn...
Je wilt niet in gebrokenheid loslaten...


Voel je mijn pijn?
Voel je hoe zwaar het is om autistisch te zijn?
Alles, echt alles wordt door dat andere zijn beïnvloed.
Totdat ik weer in gebrokenheid van iemand afscheid nemen moet...


Zomaar een plaatje van internet geplukt...
Omdat die laatste zin zo waar is...
Voor een ander is het probleemgedrag...
Maar het is mijn autistische zijn...
Zie je probleemgedrag, dan zie je mij...
Belemmerende factor voor deelname en integratie...
En telkens moet ik weer alle moed verzamelen om verder te gaan...


Mijn verwachtingen zijn door mijn autisme te hoog... 
En voldoet iemand er niet aan.. 
Dan is dat een 'rotte vis' die me bedroog... 
Terwijl die ander niet op commando iets kan doen...
Alleen in vrijheid...
En ik?
Ik blijf verwachten...
Is die ander er echt niet toe bereid???

2 opmerkingen:

  1. Wat een eerlijk stuk heb je geschreven. Het lijkt mij ontzettend moeilijk om elke keer in deze 'strijd' te moeten zitten. Doordat je het zo hebt opgeschreven, begrijp ik het een beetje beter. Dank je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een open en eerlijk stuk van jezelf, je worsteling, je pijn, je verdriet, moeiten om mensen te vertrouwen als ze even anders reageren dan jij had gehoopt maar het echt goed bedoelen. Ik loop ook tegen mijn verwachtingen van anderen en mijn gedachten aan, kan me dus een klein beetje inleven hoe het voor je moet zijn en heb in mijn gezin te maken met autisme dus ken de worsteling, het onbegrip en vind het daarom iedere keer weer zo enorm bijzonder hoe open en eerlijk jij hierover durft en kan praten want dat kan lang niet iedereen ❤️❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen