donderdag 28 januari 2016

Een verbintenis met mijn ziel

Vrij vertaald naar Jesaja 62:1-5

Uit liefde voor Justine kan Ik niet zwijgen,
uit liefde voor haar ken ik geen rust,
totdat haar heil straalt als een gloed
en haar redding als een brandende fakkel.
De mensen om je heen zullen je heil zien
en je heerlijkheid.
Zij zullen je bij een nieuwe naam noemen,
die de Heer zelf heeft bepaald, speciaal voor jou.
Je zult een schitterende kroon zijn in de hand van de Heer,
een koninklijk diadeem in de hand van je God.
Men noemt jou niet langer ‘Verstotene’,
en je ziel niet langer ‘Verlatene’,
maar u zult heten: ‘Mijn Welbehagen’,
en je ziel: ‘Gehuwde’.
Want de Heer heeft welbehagen in jou
en je ziel wordt gehuwd, zal een verbintenis aangaan met God.
Zoals een jongeman een meisje huwt,
zo zal Hij, die jou opbouwt, jou huwen.
En zoals de bruidegom blij is met zijn bruid,
zo zal jouw God blij zijn met jou.

En weet je wat dat betekend dat Hij blij is met mij? Dat betekent dat Hij zoveel van mij houdt dat Hij geen rust kent, als ik geen rust ken. Dat Hij aan mij lijdt. Ja, God lijdt aan mensen. God lijdt aan zijn kinderen. Doet Hij dat? Ja. En Hij kan best tegen een stootje hoor. Maar toch lijdt Hij aan zijn kinderen. Aan alle gebrokenheid dat hen treft. Dat ik lijd kun je lezen in deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/01/autistisch-zijn-doet-pijn.html.

Maar lijdt Hij dan aan mij? Ja. Dat is hetzelfde als dat ik aan mijn kinderen lijd. Ik lijd aan mijn kinderen en in het bijzonder aan onze jongste. Zie deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/12/onze-zoon-weer-opgehaald.html.

En lijden aan mijn kinderen moet je niet verwarren met een schuldgevoel hebben. Het gevoel dat ik bij mijn kind bijvoorbeeld in het krijt sta, omdat ik bepaalde medicatie gebruikt zou hebben, waardoor hij is zoals hij is (wat helemaal niet aangetoond is). Het is zo mensen-eigen om een oorzaak voor het kwaad te zoeken. Als moeder wil je het allerbeste voor je kinderen. Zoals hierboven zo mooi in beeldspraak beschreven. Je wilt niet dat ze butsen oplopen, krassen op hun ziel. Dat ze zich verlaten en verstoten voelen. Je wilt dat ze schitteren in het Licht. Dat ze heel zijn. Maar de praktijk van het leven is zo anders. En nee. Heelheid zit hem niet in verstand, opleiding, succes in het leven, carrière, veel geld, diploma's. Zalig de armen van geest. Misschien is onze jongste wel meer heel dan wie dan ook. Hoe gebroken het er ook uit ziet, als hij in zo'n instelling verblijft met hoge hekken, rond een luchtplaats, deuren die in het slot vallen, plastic matrassen, etc. Je wilt het beste voor je kinderen en het beste zit hem niet in succes. Het Koninkrijk van God is voor wie wordt als een kind. Onze jongste zoon is in dat opzicht een prachtig voorbeeld. In hoe hij leeft bij de dag, in het moment. In hoe hij zich geen zorgen maakt voor de dag van morgen. Doel bereikt toch? Dat is het beste! En dat wil je als moeder! Als vader! Het beste voor je kind. 

En toch weet je dat er meer speelt dan dat.
Het kind is autistisch. Uitgerekend autisme (en zoals je in mijn vorige blog kunt lezen, heb ik er ervaring mee) zorgt voor een extreem verlaten en verstoten voelen op zielsniveau. Zelfs al kun je het niet overbrengen, zoals bij onze zoon het geval is. Het gevoel is er wel. Letterlijk opgesloten in je eigen ziel. Door zijn gebrokenheid komt hij op een plek die niet voelt als thuis, met alle hekken en sloten. En je weet met je verstand dat het nodig is, maar met je hart voel je aan dat dit alles gewoon diepe gebrokenheid is. Als ik m.b.t. hem aan heelheid denk, denk ik aan een plek waar hij de ruimte heeft om te draven, te zwemmen, te klauteren, lekker te hangen; 24/7 begeleidt door iemand die hem in de gaten houdt. Die er bij is. Die een maatje voor hem is. Die samen met hem op avontuur gaat. Die zijn ziel verbinding laat maken met natuur, een takje, een blaadje, water en wind. Dát is het beste voor ons gebroken kind. Dat is een stukje heelheid. Maar die heelheid bestaat niet in deze gebroken wereld. Zó gebroken dat zorg tegenwoordig gelijk staat aan efficiëntie. En efficiëntie inhoudt dat personeel t.o.v. cliënten zo effectief mogelijk wordt ingezet en gebruik gemaakt wordt van vrijheidsbeperkende maatregelen. Met je verstand weet je dat dit het beste is voor hem. Hij kan de vrijheid niet aan en heeft bescherming nodig. Maar lijden aan je kind is het constante conflict tussen je verstand en je gevoel. Je gevoel dat de gebrokenheid aanvoelt.


Dit is onze jongste zoon op de dag dat hij 13 werd.

Op de dag dat onze zoon jarig was, was hij erg in zichzelf gekeerd. Ik kon er als moeder nauwelijks contact mee krijgen. Je probeert het 'normale'. Een zoen voor zijn verjaardag. Een liedje zingen. Meer dan ooit leek het of het hem ontging. 
Ik schreef voor mezelf dit op die dag:
Jarig, wat is dat?
'Ik leef in mijn eigen wereld; 
jullie kunnen me wat!'.
Jongen. Dat mag.
En ik kan er niks aan doen dat ik moet huilen om de diepe gebrokenheid.
Omdat dit in schil contrast is met zijn 13-jarige fysieke leeftijd.

Mijn woorden op die dag, verwoorden wat ik bedoel met lijden aan je kind. Dat is niet vanuit schuldgevoel. Dat is, omdat je ziel eigenlijk niet gemaakt is voor gebrokenheid. Omdat je ziel snakt naar die heelheid. Omdat je ziel snakt naar dat zielshuwelijk met zijn/haar Schepper. Een ziel is niet gemaakt om in een eigen wereldje te leven. En toch is dat zo, door de gebrokenheid. Onze zoon die in zijn eigen wereld leeft. Ik in de mijne. Uit liefde voor mijn kind, ken ik geen rust. En toch ben ik blij met hem! Het grootste cadeau wat ik hem op zijn verjaardag (en elke dag!) kon geven was dat hij in zijn eigen wereld mócht zijn. Dat ik hem vrij zet van de verplichting om te worden zoals 'de wereld' wil. 

Ik lijd ook aan mijn eigen autisme. Aan de relationele gevolgen daarvan. Maar op een moment dat dat diep lijden is, zoals ik deze week meemaakte, komt mijn Vader in mijn ziel/eigen wereld. Door Zijn ogen kan ik de situatie bekijken en krijg begrip geschonken als me dingen uitgelegd worden. En dat is een enorme last minder. Hij is voortdurend bezig om mijn wereld binnen te dringen, om dat zielshuwelijk te sluiten met me. Waarom? Omdat Hij aan me lijdt. Ik ben te kostbaar om verstotene en verslagene te blijven. Ik ben een Koningsdochter. Ik straal als een kostbare diamant. Ik zou me verschrikkelijk moeten voelen, maar ik heb een rust die niemand me geven kan.   

Of zoals er ergens in een lied staat:
Mijn God: Hij zit mij in het bloed;
dat maakt mijn bitter leven zoet.


2 opmerkingen:

  1. Amen, wat moesten we toch zonder Hem. Als ik de gevolgen van autisme zie, dan raakt het mij ook in de ziel. Wat je zegt, die gebrokenheid waar we niet voor gemaakt zijn. Maar God is goed en we snakken naar de tijd dat er geen gebrokenheid meer zal zijn! God's zegen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wauw mee eens en dat lijden met je kinderen herken ik in onze jongste die dubbel beperkt is. Maar zo prachtig om te lezen dat jullie de gebrokenheid van de wereld zien en toch......jullie jongste in zijn waarde laten en dat jullie wel zien dat hij bij de dag leeft en ook bij de dag geniet .....en verder mogen we met elkaar uitzien naar Zijn wederkomst : wat zal de wereld mooi zijn op die dag !!!!!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen