maandag 15 februari 2016

Aanraking


Zelden schrijf ik twee blogs binnen een uur. Vandaag wel. Bovenstaand artikel uit het Nederlands Dagblad van vandaag zag ik op mijn tijdlijn voorbij komen. Een heleboel radertjes in mijn hoofd zijn er door in gang gezet. Ik gebruik deze blogpost om die radertjes wat te ontwarren.

  1. Ik moet onmiddellijk aan onze zoon denken. Als onze zoon onrustig is, wordt hij rustig van 'diepe druk', zoals dat in zorgtermen heet. Dat wil zeggen dat er ergens op zijn lichaam stevige druk moet worden uitgeoefend wil zijn innerlijke onrust wat verdwijnen. Een lichtere prikkel komt gewoon niet binnen. En de onrust in zijn ziel wordt de onrust in zijn lichaam en dat weer in zijn ziel, etc. etc. Een manier waarop die diepe druk bereikt kan worden is een zogenaamd verzwaringsvestje. Maar menselijke handen werken nog het beste. Sommigen op zijn school of opvang doen dat. Sommigen kiezen voor de veiligheid van het vestje... want dan hoeft cliënt inderdaad niet aangeraakt te worden... Máár... zoonlief behoeft ook verzorging, omdat hij niet zelfstandig is. Er zullen dus altijd vrouwen én mannen aan zijn lichaam zitten. Op de meest edele delen. En zélf zoekt hij daar totaal niets achter. Hij weet verstandelijk niet eens het verschil tussen jongen/meisje, man/vrouw. Beseft niet dat hij zelf een jongen is. Het idee dat straks allerlei mensen aan je volwassen (wordend) kind zitten, is best wel raar hoor... Maar je weet ... het is functioneel...
  2. Onze zoon heeft al levenslang de tic om op van alles en nog wat te tikken wat op zijn ooghoogte en binnen handbereik is. Maar vooral op ooghoogte. Op de tv. Op de geluidsboxen. Maar óók op borsten. Bij mij onder de douche. Bij begeleidsters op de opvang. Ik weet dat en weet dat het onder zijn tik-gedrag valt. Ik zoek daar niets achter. Er zit ook niets achter. Laster wordt het als je aan het einde van een zorgdag in zijn schriftje terug leest: hij tikte op de borsten van verzorgster A. Of tijdens het verschonen had hij een stijve penis. Alsof wij verantwoordelijk gesteld worden voor 'sexueel gedrag' dat hij laat zien. Mag ik je uit de droom helpen? Daar is hij NIET mee bezig. Hij tikt op alles wat op ooghoogte is en over een paar jaar zal dat de bovenkant van ons hoofd zijn. Toen hij klein was, waren dat onze benen. En die stijve? Ik denk dat het puur de natuurlijke prikkel van het aanraken is, tijdens het verschonen. Wat voor functie 'dat ding' heeft is hij NIET mee bezig...

    Maar dat aanraken over en weer ligt dus inderdaad zeer gevoelig... En het hem onthouden... door bijvoorbeeld zo'n vest aan te trekken... met zijn autisme is hij al LETTERLIJK een gevangene in zijn eigen lijf... En door de totale voorzichtigheid in alle opzichten, wordt dat steeds meer. Misschien is er nu wel iemand die een melding gaat doen, omdat ik vertel dat ik puur functioneel mét mijn zoon douche. 
  3. En dan mezelf... Ik voel me - mede door mijn autisme - ook een gevangene in eigen lijf. Ik snap amper wat liefde voorstelt en hoe dat werkt. Seks is soms puur functioneel. Wat hoor je er bij te voelen? Mijn man pakt dat heel voorzichtig aan. En dat voelt fijn. Is dát het gevoel dat je erbij hoort te hebben. Soms denk ik het. Maar ik blijf het lastig vinden. Ik vraag me af of ik ooit verliefd ben geweest. Ik weet nauwelijks wat het is... En tóch heb ik net als onze zoon... Mijn lichaam/ziel komt op rust van aanraking. Als ik in paniek ben weer ik elke aanraking. Maar als iemand daar doorheen prikt, door die hand op mijn schouder of die kus bij het afscheid, dan merk ik dat er een soort van rust ontstaat. Net als in bovenstaand artikel die hand op de buik rust geeft. Eigenlijk heb ik óók die diepe druk nodig. Die dikke vette knuffel... Een hand die me stevig vastpakt. Dat mijn paniek-ziel-lijf letterlijk tot rust gebracht wordt... Tijdens het schrijven nu, huil ik... want ik ontvang het nauwelijks in het leven... te weinig voor wat ik nodig heb, bedoel ik dan... Want mijn man is overdag naar zijn werk. En s avonds vaak (noodzakelijk kwaad) druk met onze zoon. Pas als hij op bed ligt (na 21.00u) kom je aan elkaar toe. En dan lig ik zelf al vaak uitgeput op bed. Dus het blijft op een dag bij een aantal momenten. En hij is vanuit de plaats waar hij werkt ook niet elke seconde beschikbaar voor die vette knuffel. En vreemden? Ik merk dat het met vrouwen makkelijker gaat... Die zijn vaak weer te knuffelig naar mijn zin... Daar kan ik niets mee... Dan wordt het een spel dat ik niet begrijp en hooguit mee ga spelen, omdat het kennelijk zo hoort... Bij mannen wordt het lastiger... Hoewel het een gewoonte is dat vrouwen mannen 'gewoon' kunnen kussen, ben ik daar erg voorzichtig in. Ik ben mijn leven lang al bang dat ik dan beschuldigd zou worden van verliefdheid, overspel, of wat dan ook... Want niet wetende wat nu liefde inhoudt, ben ik bang dat een spontane kus voor de ander zou betekenen dat ik meer gevoelens heb... Dus geef ik die kus maar niet... ben ik terughoudend... Alleen als een man het spontaan doet bij een begroeting, doe ik mee. En daar komt bij...: zodra je vertelt dat je autistisch bent of de ander de gevolgen van mijn autistische gedrag ervaart, menen ánderen voor je te moeten bepalen welke aanraking je nog wel en niet krijgt. Er wordt ingevuld dat je autistisch bent en daardoor wel niet van aanraking zult houden. Er wordt ineens gevraagd 'mag ik je kussen' bij het afscheid, omdat men bang is dat ik die prikkel niet kan hendelen. Op zich heel lief. Maar als die vraag gesteld wordt is mijn antwoord: 'graag!'. Omdat mijn ziel voelt dat ik daarmee eindelijk weer een moment heb om even die lichamelijke gevangenis te kunnen verlaten. Ik wil en kan heel goed zelf bepalen of ik aanraking wil of aankan. Maar met autisme in beeld bepalen anderen dat voor je. Een christelijke coach die ik in het verleden had en die met me bad, raakte me daarbij aan. Een hand op mijn hand, of een hand op mijn been. Misschien de enige manier van mij om te kunnen vóelen wat er vanbinnen gebeurd... om contact met mezelf te hebben. Als een stukje diepe druk dat mijn ziel tot rust brengt. Maar sinds deze persoon pijnlijk geconfronteerd is met mijn autistische gedrag, is daar onmiddellijk terughoudendheid in gekomen. Omdat het gezien werd als het voorzien in een autistische behoefte. En dat wil/kan deze persoon niet meer... Maar als iemand eerst zijn hand op je schouder/hand/been legt en de volgende sessie als een ijsbeer in een stoel zit, omdat hij bepaalt dat dat niet goed is, snap ik er geen hout meer van... Ik was echt de weg kwijt en gaf dat ook aan. Ik was de weg kwijt, omdat het simpelweg een basisbehoefte van me was. Meer dan een 'gewoon' mens nodig heeft. Het is fijn als iemand die basisbehoefte van me begrijpt. Want ik durf er nauwelijks om te vragen, uit angst dat het verkeerd geïnterpreteerd wordt. En als iemand het dan spontaan doet, zoals deze 'hulpverlener' deed, dan voelde ik me begrepen in die basisbehoefte. Ik noem het een basisbehoefte, omdat het meer is dan een behoefte. Zonder dat voel ik me extreem gevangen. En onze zoon ook. (Hij kan enorm genieten van gemasseerd worden). Ik voel de benauwdheid letterlijk in mijn keel. Ik krijg lucht, als er in die basisbehoefte voorzien wordt. Het is als de adem die je nodig hebt. Het stilt de angst die zo bij me hoort, met mijn autisme. Ik herken het ook bij dit tandartsvoorbeeld... wat zou zo'n hand op mijn buik me ook helpen in mijn extreem diepe angst in zo'n stoel... Ik raak in de tandartsstoel soms ook volledig in paniek... Maar er is geen hand die me aangeboden wordt... Aan de buitenkant zie ik er uit, als een volwassen, zelfstandige vrouw die dat niet nodig heeft... De paniek zit ook meer vanbinnen.
    Zonder vervulling van die basisbehoefte stik ik. Zó functioneel ervaar ik aanraking. Als de adem om in leven te blijven. En dat dat met liefde te maken heeft???? Ik zou niet weten hoe. Ik kan niet voelen hoe. Dat gaat mijn pet te boven, laat staan dat ik achter elke aanraking wat zoek (ik niet bij een ander en ik ga er vanuit een ander ook niet bij mij... wat een risico is... want mensen kunnen dan gemakkelijk te ver bij je gaan...). Maar het doet mij diep verdriet als een ander bepaald - vanwege mijn autisme - om voorzichtig te zijn in aanraking... uit angst daarin geclaimd te worden??? Uit angst dat er verliefdheid is???? 
  4. Ik heb best aardig wat beschadigingen opgelopen in het verkeerd aangeraakt worden. Dat maakt me wel angstiger 'in bed' (waar gelukkig liefdevol mee omgegaan wordt).. En ook als anderen mij aanraken. Dat maakt dat ik soms ook zelf het ontvangen afweer... Omdat ik niet meer zo goed weet wat nu wel goed is en wat niet. Maar die basisbehoefte (die meer met mijn autisme te maken heeft) blijft.

    Het is voor mij een zeer teer thema... Dat me tot tranen toe beroert... omdat ik hierin nooit genoeg ontvang voor wat ik nodig heb. Mijn man heeft ook maar één lijf...en kan niet 24/7 beschikbaar zijn (en verwar het niet met seks willen... want dat is niet de soort aanraking die mij uit de lichamelijke gevangenis haalt... het is eerder ook een diepe-druk-behoefte van mij). En anderen nemen bewuste afstand van me...Want er is eigenlijk niemand die echt in die basisbehoefte kan en wil voorzien... dat hoort niet... daar voelen ze zich niet de aangewezen persoon voor, etc... Dus als iemand weer aarzelend aan me vraagt: 'vind je het goed als ik je een kus of knuffel geef', is de kans groot dat ik 'ja' zeg. Om iets van dat verdrietige gat te (laten) vullen... Een gat dat onze zoon waarschijnlijk nog véle malen meer heeft, gezien de ernst van zijn autisme en het nooit kunnen trouwen met een vrouw. 


3 opmerkingen:

  1. Ben het met je eens dat er tegenwoordig veel te snel gedacht wordt dat een knuffel of een aanraking bij kinderen die dat nodig hebben al veel te snel als verkeerd worden gezien. Laten we elkaar daarmee niet gek maken !!!!!
    En verder: mijn respect dat je je zo ontzettend kwetsbaar durft op te stellen en mij opnieuw weet te raken met je stuk, dank je wel 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een stevige knuffel van mij..als sterkte en uit liefde

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar verhaal ik ben hooggevoelig en heb dat ook weleens, dat ik mij terug trek in mijn eigen gevangenis, en dat ik helemaal overprikkeld ben. En inderdaad diepe aanraking, niet zacht want dat prikkelt nog meer, helpt mij er ook uit.

    Of een flinke huilbui. Waar is de zorg zonder contact? Is dat waar we heen gaan.... Confronterend hé hoe sommige mensen naar zo'n situatie kijken.

    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen