vrijdag 12 februari 2016

Onze zoon die zélf voor ontspanning zorgt bij ons

Buiten de school en reguliere opvang van onze zoon om, gaat hij sinds de kerstvakantie ook uit logeren. Niet op zijn vertrouwde plekje. Nee: in de vakanties op een logeerplek in een andere instelling. Omdat zijn reguliere instelling geen vakantie-opvang meer bood. Dus via een zogenaamde constructie van onderaannemerschap kon dat. Want zijn plekje in Rosmalen blijft de hoofdaanbieder. En zij hebben voor de vakanties dan een contract met Nijmegen gesloten. Ingewikkelde constructie. Maar voor ons de enige manier waarop we óók in de vakanties wat ontlasting kunnen hebben.

In de kerstvakantie ging hij dus voor het eerst.
Toen we hem hadden opgehaald, waren er een aantal dingen waar ik (wij) me niet prettig bij voelde. Dat beschrijf ik in deze blog, diep uit mijn hart: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/12/onze-zoon-weer-opgehaald.html.

Nu ging hij afgelopen woensdag weer. Omdat het weer vakantie is. Pas vanaf het begin van de middag kon hij er terecht. Dus in de ochtend was ik nog alleen met hem.
Hij praat niet. Maar toch vertellen wij alles aan hem. Ik leg álles wat we doen verbaal uit. Ik praat tegen hem zoals we tegen onze oudste praten. Op school en instelling duiden ze alle activiteiten met plaatjes en foto's. Dat vond ik al vrij snel voor thuis niet te doen. Ik ben zijn moeder en niet zijn therapeute. En ik doe maar net of hij alles (ik praat in korte, heldere zinnen) begrijpt wat ik zeg en volgens mij is dat ook zo.
Nu was het dus woensdag. En we hadden hem al vanaf dinsdagavond (toen hij ging slapen) in honderdvoud verteld dat hij naar zijn plekje in Nijmegen ging/mocht.
Nu was het dus woensdag. En na het ontbijt ging zoals altijd de televisie nog even aan op zijn favoriete programma's. Al na een kwartier deed hij de televisie uit en ging naar de voordeur toe! Hij wilde gaan! Tijdsbesef heeft hij natuurlijk niet. Maar hij dacht: 'je hebt het nu al zo vaak verteld... ga dan ook!'. Hem weer verteld dat we nog niet kónden gaan, omdat we dan te vroeg zijn er er dan niemand is. Als compromis ben ik toen met hem gaan wandelen (was érg gezellig) en samen nog wat boodschapjes gedaan.


Toen was het tijd om hem naar Nijmegen te brengen. Een reuze-gezellig ritje samen in de auto. Deze niet-pratende jongen heeft wél gevoel voor humor. Ik maak grapjes met hem en vanaf de achterbank hoor ik gebulder. Toen kwamen we aan in Nijmegen. Even slikken toen ik de hoge hekken zag waar ik in bovengenoemde blog over schreef.

 In alles merken we ook altijd dat onze zoon - net als ik - een fotografisch geheugen heeft. Dus toen we hem telkens vertelden over Nijmegen zal hij alle fotobeelden van 6 weken geleden voor ogen hebben gehad. Eenmaal daar binnen wist hij ook gelijk zijn kamer te vinden. Even binnen fladderen en hup naar de 'huiskamer' van het complex. Ik gaf hem een kus en een knuffel. En toen duwde hij me weg. Het was goed zo voor hem. Als hij een 'gewone puber' was geweest, had hij gezegd: 'tief op mama'. Het was duidelijk. Hij vond het tijd voor mijn vertrek. Heel rustig en mega-trots dat hij het toch zomaar doet en over zich heen laat komen, reed ik naar huis. Het wordt hem ook opgedrongen, maar hij neemt het zoals het komt en ziet dat misschien ook als een stukje eigen wereld.

Gisterochtend even gebeld hoe de eerste nacht geweest was. En het ging goed! In dat opzicht is hij volwassener dan ikzelf. Geen paniek. Gewoon genieten van het leven - ondanks de omstandigheden van dat moment. Ik ben zó trots op hem, dat hij het zo 'zelfstandig' doet. Hij kan goed zonder zijn ouders en ook dat is goed voor zijn ontwikkeling. Dat laat hij op zijn manier dus maar mooi zien. Hij mag ook loskomen. Op zijn manier. Op zijn tempo. En als hij thuiskomt is het óók weer goed!
Misschien heb ik zelf wel meer moeite met de overgang van/naar weer een nieuw plekje (inclusief alle (negatieve) indrukken). Hij zijn tempo en ik mijn (verwerkings)tempo. En hij zelf helpt me daar bij.

En nu kreeg ik vandaag van zijn begeleider deze mail:

'Hoi,

Hier gaat alles goed met jullie zoon.
Heeft al een lekkere plek gevonden. 
Deze foto was de eerste avond :) toen was hij moe van alle indrukken.

Verder vermaakt hij zich goed hier.'


Wat ben ik mega-trots op hem. Door zijn rustig reageren op deze nieuwe situatie trekt hij ons mee in die rust. Wat leren we veel in het leven van hem! Hij zelf is ons voorbeeld in ontspannen leven. Zo'n kind is een geschenk. En wij mogen dat geschenk uitpakken voor ons eigen leven. Voor dit geschenk van Vader mogen wij een tijdje zorgen. En dit geschenk hebben we niet voor niets gekregen. Juist wij niet. Juist ik niet. Hoe moeilijk het soms ook is.

4 opmerkingen:

  1. Wat ontroerend mooi, jouw denken. Dankjewel voor het delen. Ik leer ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat prachtig.....en hoe herkenbaar dat loslaatproces. Misschien komt dat wel omdat " wij " vinden dat ze ons zo nodig hebben, ze hebben immers begeleiding nodig 🤔 Herken dat heel sterk met de jongste dochter hier je wilt ze het liefst beschermen maar ze geven zelf signalen af dat ze het aankunnen en hoe mooi is dat om ook bij jou te mogen lezen dat Jullie zoon zijn plekje heeft gevonden xxxx

    BeantwoordenVerwijderen