vrijdag 26 februari 2016

Typisch autistisch ;-)



Tassen

Als ik op pad ga, neem ik volop tassen mee. Afhankelijk van hoever ik moet reizen: brood, fruit, water, koffie, wat lekkers voor bij de koffie, een pakje sap, een beker karnemelk voor bij het brood. Iets wat ik eigenlijk vanuit mijn opvoeding meegekregen heb. Wij hadden geen auto thuis, dus deden alles met de trein. Als we dan een dag op pad gingen, nam mijn moeder ook voldoende drank en voedsel mee. Uit voorzorg, voor als de trein zou stranden. Dan kun je overleven. Misschien ligt de oorzaak daarvan wel bij de oorlog, die ze toch vrij bewust heeft meegemaakt in Rotterdam; mijn moeder is van 1929. Ze hadden het bij haar thuis niet breed. 5 kinderen en haar moeder overleed ook nog eens aan kanker in de oorlog. Dus: vooral niets weggooien, zuinig zijn, voorraad hebben (in je huis en mee op reis). Behalve dat ik dat patroon heb overgenomen dat je 'voor het geval dat' altijd wat bij je moet hebben, is de voorraadkast hier ook altijd rijkelijk gevuld. Want stel dat die bom valt ;-).

Maar los van dit zorgvuldig voorbereiding van een reis, heb ik ook voor elke gelegenheid een tas met bijbehorende materialen gevuld. Voor elke gelegenheid ontstaat wel een (veelal plastic) tas. Voor de gebedsgroep die ik regelmatig bezocht een tas met schrift, pen, opwekkingsbundel, bijbel. Voor het outplacementbureau waar ik 5 jaar geleden kwam een tas met een ordner met papieren die over de reïntegratie gingen. Voor een coach waar ik kwam een tas met mails van punten die ik nog wilde bespreken. Voor het UWV een tas vol met papieren met verslagen van bedrijfsarts, UWV, GGZ, etc.
Voor gesprekken op school van Vincent een tas met indicaties, aanvragen, verslagen, handelingsplannen, evaluatie op handelingsplannen, enz., Voor een cursus een tas met cursusmateriaal (in willekeurige volgorde). Voor een EVA-weekend een tas met foldertjes en bonnen van dat weekend en een aantekenboekje. Voor die ene retraite ooit ergens een tas met wandelroutes en dat schriftje om dingen op te schrijven. Voor een dominee waar ik 30 jaar geleden gesprekken had, heb ik nog een tas vol met brieven staan (toen schreef ik alles op brieven, want mails had je nog niet).

Voor elke gelegenheid een tas.
Zijn het lopende gelegenheden (zoals school), dan stop ik elk nieuw stuk papier dat daar betrekking op heeft in die tas. Uiteindelijk wordt het een tas met verslagen uit het jaar nul, indicaties die allang vervangen zijn door nieuwe indicaties, enzovoorts. Langzamerhand worden het dus chaotische tassen en is alle orde en structuur daarvan zoek. De enige orde is dat de onderwerpen gescheiden zijn door de verschillende soort tassen.
Zijn het gelegenheden die voorbij zijn (bureaus waar ik niet meer kom, dan verdwijnt zo'n tas met inhoud en al naar zolder. Daar staat hij te staan. Weggooien en uitzoeken durf ik niet. Kan ik misschien ook wel niet. Te emotioneel beladen. Bang het nog nodig te moeten hebben. Dus het worden 'dode' tassen vol met mails, waar ik nog ooit over had willen praten. Allemaal tassen met open eindjes, of afgesloten dingen.

Nu heb ik volgende week een herkeuring bij het UWV. Gisteravond kwam mijn begeleider van de vakbond. Hij is enkele jaren geleden mee geweest naar de keuring en gaat nu weer mee. Fijn als er iemand met expertise meegaat. Zulke mensen heb ik nodig om me veilig te voelen. Dus hij kwam om het gesprek voor te bereiden.
Ik naar de zolder om mijn papieren er bij te pakken. Ik wist precies welke tas ik moest hebben.


Het was deze tas! Vol met papieren van rapportages vanaf het moment dat ik in 2011 officieel ziek werd. Als er iets nieuws bij de post komt (nu van het UWV of dingen betreffende alles wat daar mee te maken heeft), stop ik het altijd in dié tas er bij. Dat is mijn orde.
Dus ik kwam met die tas beneden. FNV-meneer glimlachen. Het is voor een 'buitenstaander' een apart gezicht, zo'n tas. Voor mij is het gewoon. Het hoort zo bij me. Ik vroeg aan de FNV-meneer wat ik zoal mee moest nemen naar het gesprek volgende week. Zijn advies: neem deze hele tas mee. Waarschijnlijk heb ik de inhoud niet nodig (kan ik niet eens meer wijs uit...). Maar hij zei: 'op deze manier geef je een eerlijk beeld wat autisme is. Dit hoort bij jouw autistische zijn. Mét die tas ben jij precies jij. En dát is wat je aan zo'n keuringsarts moet laten zien.' Ik vond het wel een goed plan. Veel niet-autistische gespreksgenoten van mij - in het verleden - krijgen soms het heen en weer van mijn tassen. Of vinden het zielig dat ik met zoveel (uit mijn verleden) loop te slepen (want dat is soms letterlijk het geval). Ik zie de zieligheid niet. Dit ben IK!! Dus eigenlijk heel goed van de FNV-begeleider om dit advies aan me te geven.
Ik probeer er dan wel van een afstandje naar te kijken. Dan zie ik mezelf lopen met deze loodzware tas. Vanaf een afstandje bekeken moet ik ook wel om dat tafereel glimlachen. Het hoort zo bij mij. Ik en de (een) tas. Hoe zeer ik ook tegen het gesprek op zie... dit helpt me.

De foto met tassen helemaal bovenaan deze blog had ik genomen op een dag dat ik op het punt stond te vertrekken naar een vriendin in het westen van het land, waarmee ik zou gaan wandelen. In de rode rugzak zat de proviand. 
Ik zag ineens die tassen in de gang klaar staan en kon dat, wat zó bij me hoort even vanuit een helikopterview bekijken en keek zo lachend naar mezelf. Met lichte zelfspot plaatste ik de foto (met wandelschoenen en geen sandalen) op FB met deze tekst: 
Marcus 6: 
"8 Hij droeg hun op niets mee te nemen voor onderweg, geen brood, geen reistas en geen geld, alleen een stok. 9 Sandalen mochten ze wel dragen. ‘Maar,’ zei hij, ‘trek geen extra kleren aan.’ "

SMS

Als ik dan toch bezig ben met dingen te beschrijven die zo typisch bij mij horen, dan nog wat. In die 'UWV-tas', zat ook een vrij recent rapport van het GGZ over mij. De FNV-begeleider las dat door om op de hoogte te zijn van de laatste informatie.
Hij las deze zin: 'Cliënte heeft moeite om tussen de regels door te lezen en heeft landingstijd nodig. Zij stuurt dan geregeld haar gesprekspartner nadien een sms met de vraag of zij de informatie goed heeft begrepen'. FNV-begeleider toverde weer een glimlach op zijn gezicht. Want als was het 3 jaar geleden dat wij elkaar voor het laatst zagen, hij herkende dit! Zodra een gesprek bij het UWV of met hem afgelopen was, ging de complexe hoeveelheid aan informatie pas zijn plekje zoeken in mijn hersenen... Maar ja... dán heb ik mijn oorspronkelijke gesprekspartner vaak nodig om te verifiëren of dat het wel was wat er bedoeld was. Ook al zoiets dat zo typisch (autistisch) bij mij hoort.

Ik ben authentiek IK.

4 opmerkingen:

  1. Heerlijk om te lezen.....jij hebt tasjes......ik heb dozen. Dus hoe herkenbaar -:) alleen neem ik af en toe een dag om een doos te pakken en dan de papieren uit te zoeken......blijft er nog een berg papieren over maar goed ☺️ Ik vind t wel weer mooi omschreven en ik denk dat je heel blij mag zijn met een persoon die je zo goed kent meid.......succes met de herkeuring ❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed beschreven.. En jij kan altijd Ergens op terug komen met bewijs

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat fijn om te lezen, heel herkenbaar :-) Ik heb geen tassen, maar 'hoekjes', zoals bovenop de keukenkast, op een plank in de boekenkast, naast de vriezer... Soort van voordeel van hoekjes is dat ze te vol worden en je gedwongen wordt het op te ruimen, wat moeilijk is, maar daarna wel een opgelucht gevoel geeft. Op je verhuist de hele stapel gewoon naar een ander hoekje waar het minder in de weg ligt ghihi.
    Je laatste alinea onder het kopje SMS is zooo herkenbaar! Ik vraag ook áltijd na per sms of mail of ik dingen goed snapte of misschien juist verkeerd, of ik wel goed overkwam of wat ik nou eigenlijk precies bedoelde met die ene onhandig geuitte zin. Mensen moeten er maar aan wennen :-) Liever even navragen dan misverstanden!

    BeantwoordenVerwijderen