dinsdag 1 maart 2016

Gekend zijn

Ik las vandaag uit twee verschillende kranten een artikel dat gaat over je bestaansrecht: je naam! Je naam geeft aan dat je gekend bent. Door degenen die je zo genoemd hebben. Door de mensen die nu om je heen zijn.

Ik schreef er al enkele jaren terug in deze blog dit gedicht over: Je naam!

Het eerste artikel dat ik las gaat over wat het doet als je niet meer gekend bent. Als je dood bent en je naam gewist wordt uit allerlei registers. En de troost dat we hoe dan ook bij Hem gekend zijn!
http://www.refdag.nl/opinie/theologenblog_eric_peels_je_naam_in_de_prullenbak_1_975308.

Ik heb soms het gevoel dat ik bij leven al gedelete word uit telefoons van mensen. Omdat men er achter is gekomen hoe vervelend autistisch gedrag kan zijn en daar wil men niet meer in voorzien. Dus: delete. Weg met mijn naam. Ik kan je vertellen: dat doet pijn!

Het tweede artikel dat ik las gaat over kinderen die nooit een naam hebben gehad. Omdat ze dood geboren zijn. Zelfs al sterven ze een minuut voor ze geboren worden: het wordt niet erkend. Wat een verdriet!
https://vertrouwenveilig.files.wordpress.com/2016/03/doodgeboren-babys-moeten-worden-geregistreerd-nederlands-dagblad1.pdf.

Ik worstel deze dagen een beetje met mijn eigen gekend zijn. Om wat ik hierboven beschrijf. En dat is moeilijk. Héél moeilijk. Ik luisterde afgelopen zaterdagavond naar het vrij nieuwe radio programma EO-live op radio 5. Daarin zong Pearl Joan een lied: 'lopen op het water'. Het is de Nederlandse vertaling van Oceans van Hillsong. Ik kende deze tekst al van het EVA-weekend afgelopen november. Daar werd het ook gezongen/gespeeld (door Kees Kraayenoord). Nu hoorde ik het in deze uitvoering voorbij komen. Ik was het even vergeten. Tot vanochtend. Ik zit mezelf helemaal naar beneden te trekken deze dagen. Steeds verder in het rood. En toen dacht ik aan dit nummer. Ik heb het opgezocht en er een filmpje bij gemaakt.



Dit is de tekst van het nummer:

Lopen op het water 

U leert me lopen op het water 
de oceaan is weids en diep 
u vraagt me alles los te laten 
daar vind ik U, en ik twijfel niet. 

En als de golven overslaan 
dan blijf ik hopen op uw Naam 
Mijn ziel vindt rust 
want in de storm bent u dichtbij 
Ik ben van U, en U van mij 

De diepste zee is vol genade 
uw sterke hand die houdt mij vast 
en als mijn voeten zouden falen 
dan faalt U niet, 
want Uw trouw houdt stand 

En als de golven overslaan 
dan blijf ik hopen op uw Naam 
Mijn ziel vindt rust 
want in de storm bent u dichtbij 
Ik ben van U, en U van mij 

Geest van God leer mij te gaan over de golven 
in vertrouwen u te volgen 
te gaan waar U mij heen leid 
Leid me verder dan mijn voeten kunnen dragen 
ik vertrouw op uw genade want ik ben in uw nabijheid 

En als de golven overslaan 
dan blijf ik hopen op uw Naam 
(Mijn ziel vindt rust) 
want in de storm bent u dichtbij 
Ik ben van U, en U van mij


Als je het gevoel hebt, niet meer in tel te zijn bij mensen (zoals dat in mijn kindertijd al was en nu nog steeds zo is), dan is het of je overspoelt wordt door die oceaan. Maar als ik mijn ogen sluit en in gedachten op dat strand loop, en naar dit nummer luister: Dan vindt mijn ziel rust. Want IN die storm is Hij dichtbij. Ik ben van Hem en Hij is in mij. Hij neemt de storm niet weg, maar leert mij lopen op dat woelige water.
Een vraag aan mezelf: Stel dat ik bij niemand meer gekend zou zijn.... Letterlijk uit alle bestanden gewist... Mijn angstige vraag aan mensen om me niet te wissen uit hun geheugen, gebeden en bestanden draai ik uit angst vaak om (om de klappen voor te zijn): 'wis me maar!'. Totdat ik écht het gevoel heb dat daar letterlijk gehoor aan gegeven wordt. Totdat ik daadwerkelijk wél die klap krijg. Wat doet dat met me? Ik raak in paniek... Omdat ik het gevoel heb een nobody te zijn... vergeten en uitgewist... Kan ik me laten afwijzen? Kan ik me laten verwijderen? Kan ik steunen op Hem die me leert lopen over die golven? De afgelopen dagen bewijzen dat ik dat slecht kan... Mijn gebed - en ik hoop van allen die me niet uit hun gebeden gewist hebben - is dat te leren. 


1 opmerking:

  1. Nou ik delete je niet .....ik leer iedere keer weer want wat durf jij je in al je moeiten en pijn kwetsbaar op te stellen...ik vind dat enorm knap en soms, soms zou ik willen dat ik dat kon, durfde. Dus meid, blijf wie je bent en ik bid zeker voor je !!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen