maandag 28 maart 2016

In de lift zitten



In de lift

Zoals jullie weten zit ik behoorlijk in de lift. Mijn therapie (over rood/groen) werpt zijn vruchten af. En gaandeweg heb ik de afgelopen jaren best veel groei doorgemaakt. Al kan ik soms nog diep vallen. Maar dat is ook eigen aan wie ik bén. Ik hoef maar iets mee te maken, of te voelen en ik knal al weer naar rood. Gisteren (1e Paasdag) was het een behoorlijk groene dag. Een fijn Paas-ontbijt, een mooie kerkdienst, gezellig gezinssamenzijn met mijn moeder erbij. En de beslissing om me niet meer zo druk te maken over dingen uit het verleden. 

Stille week

Deze stille week begon met een Bloft-event (als je niet weet wat het is kun je er hier meer over lezen: https://www.facebook.com/iambloft/?fref=ts). 
Tijdens dat event kwam deze tekst ter sprake: 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven' (Jezus).
Jezus zegt niet: Hier zie je de weg, naar de waarheid. Nee: Ik ben de weg. Je kunt het vergelijken met een lift. Hij is de lift. De lift naar de Vader. 'Stap in Mij', zegt Hij. Hij zegt niet: 'Kijk, daar is de trap, bewandel die en kijk maar waar je uitkomt'. Nee. Hij heeft zélf die trap vol gevaren al gelopen. Dat hoef ik niet meer zelf te doen. Dat kán ik ook niet meer zelf doen: naar de Vader omhoog klimmen. Stap in Mij. Stap in de lift. Een prachtig beeld. 
Maar dingen hebben bij mij landingstijd nodig. En Vader geeft me dat. Want wie kent me nu beter dan Hij? 
De volgende avond volg ik via internet een stille-week-vesper. En ja hoor: Wéér die tekst. Met dezelfde uitleg. Nu iets verder uitgediept. Fijn. Dan is het nog minder abstract voor me.
Op dinsdag hoor ik in de auto, terwijl ik best rood ben, wéér die tekst: 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven'.
De derde dag op rij.

Wat wil God hiermee? 
Al die trappen die ik zelf probeer te beklimmen: als het niet linksom is, dan maar rechtsom... Het werkt niet. Ik ben de weg. Ik ben de lift...
Okay... Na drie dagen op rij, zakt het al verder mijn hart in.
De rest van de week heb ik het laten rusten.
Omdat ik ook niet echt wist wat ik er mee moest.
Als Hij de weg, de waarheid en het leven is, dan moet Hij me dat zelf maar openbaren.
En misschien had ik een beetje dit beeld voor mezelf gemaakt: Als ik de stap maak om vol overgave en vertrouwen in die lift te stappen dat ik dan een soort paradijs instap. Maar dan stap ik niet een paradijs in. Dan stap ik niet een nieuwe wereld in, waar ik in gebrokenheid zo naar kan snakken. Nee: dan stap ik in Jezus, maar blijft het leven zélf net zo gebroken en weerbarstig. Dat verandert niet. Maar ik ben wel in Hem. En Hij in mij. Want dat belooft Hij ergens anders in de Bijbel: 'als jij in Mij blijft, blijf Ik in jou.'. Hij zegt niet: stap maar in en het leven is een paradijs. Nee. Hij is in mij. En met Hem in mij, kan ik de gebrokenheid aan. Kan/mag ik er op vertrouwen dat er redding/bevrijding mogelijk is in de gebrokenheid.


Als afsluiting van de 1e Paasdag gingen mijn man, onze jongste, mijn moeder en ik naar een Paaspraise. Voor zowel mijn moeder als onze jongste was dit geweldig. Mijn moeder zei op de terugweg in de auto: 'dit was écht Pasen zo'. Ze heeft als een kind genoten. En ook onze kleine man heeft enorm genoten. Hij was zichtbaar/voelbaar aanwezig in alles. In de liederen. In de zaal. In mijn hart. 
Maar vóór dat die Paaspraise van start ging, heb ik nog aanschouwelijk onderwijs gehad van Vader: Over dat in de lift stappen, en dat de gebrokenheid blijft. 
Onze kleine man heeft namelijk een neus voor liften. Nog vóór dat wij ergens een lift ontdekt hebben, heeft hij hem al ontdekt. In Hema's, in ex-V&D's, in flatgebouwen, in kerken... In dit kerkgebouw was ik vaker geweest, maar wist niet dat daar een lift zat. Meneer had hem in een seconde, met zijn detail-oog, gevonden. Mijn man ging een paar keer met de lift op en neer met hem. Zo is hij. Hij stapt in zijn wereld en doet mee. Maar hij deed nu wel érg lang mee.... De lift bleef ergens hangen. Na verwoede pogingen van helpende mensen, zijn ze uiteindelijk door een kier naar buiten getrokken. Gered. Onder toeziend oog van een grote kring mensen die allen betrokken waren op deze 'gebrokenheid'. Ze zijn vol vertrouwen en overgave in de lift gestapt. Maar dat wil dus niet zeggen dat er geen gebrokenheid meer is. Die was er letterlijk. En zichzelf redden konden ze niet. Daar waren sterke h(H)anden voor nodig. Wát een entree voor mijn man en zoon... 
Het lied 'God maakt vrij', zong ik ook even anders. Ik zag deze redding voor mijn ogen.
En ik denk dat ik het nu wel zal onthouden: 'IK BEN DE WEG (DE LIFT!!!), DE WAARHEID EN HET LEVEN'. Instappen betekent mét Hem door de gebrokenheid heengaan, vertrouwend op Zijn redding. Want mezelf redden kan ik niet. 

Deze foto is aan het einde van de avond gemaakt toen ze toch nóg een keer de lift ingingen. Onze zoon was het avontuur denk ik alweer vergeten en volgde gewoon weer zijn impuls door op die lift af te rennen. Manlief weer vol vertrouwen mee. Mijn vertrouwen was op dat moment wat minder... 
Van het 'moment-supreme' heb ik geen foto. Bedacht me dat te laat. Het was een komisch gezicht hoe ze eerst met hun benen en zo langzaam aan hun hele lijf de lift uitgleden. Maar de adrenaline stroomde op dat moment te veel om aan een foto te denken. Maar dit is ook een prachtig beeld:  
Ze wagen het er toch weer op. En zoonlief kijkt verwachtingsvol naar boven. Want dat mag je zijn als je instapt in de lift: VERWACHTINGSVOL!!!

Gods trouw op deze dag:




4 opmerkingen:

  1. Mooi...fijn dat je weer in de lift zit

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier past voor mij maar 1 woord : Amen !!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig! Prachtig geschreven. Ik was in mijn onnozelheid nog bezorgd om jullie ventje..en zag al een nacht vol boze dromen voor me. Fijn dat dat allemaal meevalt en dank je voor het delen van de prachtige les voor ons allemaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi zeg. Fijn dat je dat vertrouwen in hem hebt.

    BeantwoordenVerwijderen