woensdag 2 maart 2016

meisje of jongen

Voor dat ik in deze blog verder wat ga vertellen over man/vrouw zijn, ga ik eerst nog wat vertellen over mijn hoofd. Iemand met autisme heeft allemaal losse indrukken in zijn/haar hoofd, maar kan niet AUTOMATISCH de verbinding leggen. Of je hebt daar hulp van anderen bij nodig of je hebt daar zelf trucjes voor bedacht in de loop van je leven. En nog. Maar automatisch gaat het NOOIT. Als er verbindingen zijn, dan kunnen die rood, groen of oranje zijn.

  • Bij groene verbindingen zijn het dingen of gebeurtenissen waarbij alles overzichtelijk en duidelijk is (bijvoorbeeld bij dingen die ik lees, of zie op televisie).
  • Bij oranje verbindingen is er hanteerbare onduidelijkheid, mét uitzicht op hulp (bijvoorbeeld anderen om duidelijkheid vragen of verbetering op eigen kracht).
  • Bij rode verbindingen staat het bol van de vraagtekens, waardoor er eigenlijk geen verbinding meer is, tussen alle losse punten. Het is chaos en ik ben het overzicht kwijt.

Zo kan het ook zijn als ik wat zit te lezen. Ik lees dan een artikel (in bijvoorbeeld de EVA) en ga proberen in mijn hoofd allemaal verbindingen te leggen. Mijn hoofd denkt gelijk door bij alles wat ik lees. Er komen toekomstige situaties in mijn hoofd, situaties uit het heden, situaties uit het verleden. Dat continue doordenken (dat mijn hersenen doen om proberen verbindingen te creëren, omdat dat niet automatisch gaat bij mij) is natuurlijk één van de redenen waarom ik zo tergend langzaam lees. Eén artikel kan mij zomaar hier achter een blog brengen. En dat doe ik dan ook graag, want zo worden het weer groene verbindingen. En dat is fijn.

Zo las ik dit artikel in EVA 1.




































Het artikel gaat over een meisje dat het gevoel heeft in een jongenslichaam te zijn geboren. Hij gaat nu ook als Noud door het leven. Onmiddellijk flits ik terug door mijn eigen leven.
Ik ben ook als meisje geboren. Maar wat heb ik me als kind een jongen gevoeld! Of was het een vlucht uit wie ik was en wat ik meemaakte???

  • Ten eerste had ik al heel jong geen vader meer en bestond ons gezin uit louter vrouwen. Ik miste natuurlijk een mannelijk voorbeeld. Ik ging in mijn hoofd een ideaalplaatje maken van een man. Een man stond voor mij voor veiligheid, voor sterk zijn, voor voor je in de bres springen, voor 'je zegenen', voor leiding (hoofd van het gezin). Ik was onbewust op zoek naar die eigenschappen. Bij mensen die ik als vader beschouwde. Maar ook bij mezelf.
  • Ten tweede was ik érg onzeker over mezelf. Mede door het feit dat ik zo gepest werd. Al die eigenschappen in mijn hoofd die bij een man hoorden waren eigenschappen die ik zelf niet bezat. Ik leed, maar durfde geen leiding (over mijn eigen leven) te nemen. Ik voelde me zwak, maar wilde sterk zijn. Ik miste veiligheid, maar beeldde me in dat als ik een jongen zou zijn er veiligheid was. Ik vóelde me zó zwak en klein soms, dat ik de stoerheid van een jongen (ingebeeld) nodig had om te overleven.
  • Ten derde was ik natuurlijk al autistisch, hoewel nog láng niet bekend. Ik had altijd het gevoel dat ik me als meisje zo moest aanpassen. Aan de mode. Aan wat in was. Maar wat ik ook droeg, of het nu pimpelpaars, groen of geel was ('Doe Maar'-kleuren waren in, toen ik op de middelbare school zat), het leek nooit te voldoen. Of ik nu in de mode was of uit de mode, ik werd geplaagd met hoe ik er bij liep. In mijn beleving werden er aan jongens minder eisen gesteld. Was het qua kleding veel makkelijker. Een stoere broek met een stoer shirt en klaar. Haren lekker kort, geen gedoe dat je kapsel altijd het verkeerde kapsel is (ondertussen weet ik wel dat er onder jongens net zo goed een gedragscode is, wil je er bij horen). Het leek zoveel simpeler. 
Al deze genoemde punten leidde er toe dat ik me ook echt jongensachtiger ging kleden, slungeliger ging lopen, etc. Ik ging me gedragen naar het gevormde beeld in mijn hoofd. Want voldoen aan al de normen die onder mijn vrouwelijke mede-burgers golden, lukte me toch niet... dus wat interesseerde het mij nog... Ik kreeg ook een soort (jongensachtige) onverschilligheid over me. Lekker stoer. Dan kan ik al dat pesten ook makkelijker verdragen in dat jongensachtige schild wat ik aandeed. 




Zo zag ik er dus uit toen ik 14 was. Een kort broekje, korte haren, een hemdje. Ik liep hier samen met mijn moeder (toen 52) naar de Osse kermis.

Heg ging zelfs nog verder.... In mijn vrije tijd ging ik tennissen tegen een muurtje van de plaatselijke tennisclub hier (tennispartners had ik niet)... Dan had ik ook dit broekje aan. Ik stopte dan 2 tennisballen in het broekje, om toch écht die jongen te lijken...

Ondertussen word je ouder... laat je dit wat los. Maar de onzekerheid die in mij bleef, maakte dat ik het toch echt wel héél moeilijk vind/vond om me vrouwelijk te kleden. Voor mijn gevoel val je zo op in een jurk/rok. Of is het de angst voor mezelf? Dat ik dan toegeef vrouw te zijn en dat dát mijn identiteit is.
In mijn studententijd en in mijn leven nu, koos en kies ik dus wel voor de makkelijk zittende (spijker)broek. Maar in de loop der jaren wel met steeds meer vrouwelijk elementen... Hoewel ik daar bescheiden in blijf.
Maar ik kreeg wel steeds meer posities die bij vrouw zijn horen... Ik trouwde (want ik val toch echt wel op mannen ;-) ). Ik raakte zwanger. Stiekem hoopte ik toch op die jongens in mijn leven. Je zegt stoer 'het maakt me niet uit, als ze maar gezond zijn'. Maar ik hoopte op die jongens, omdat ik dan ook het gevoel had dat er als moeder minder van me gevraagd wordt. Ik zou het heel moeilijk hebben gevonden om dochters het voorbeeld te (moeten) geven hóe vrouw te zijn. Ik zie mezelf geen haren vlechten, etc. Ik vond jongens gewoon veel veiliger. En na zo weinig mannen in mijn leven, vond ik het wel eens tijd voor wat mannen. Mijn gebed is verhoord. Maar het zijn niet 2 jongens geworden die voldoen aan het beeld dat ik oorspronkelijk bij mannen had, toen ik het zo miste in mijn leven. Sterker nog. Eén jongen is zwak, afhankelijk, kwetsbaar, en meer dingen die totaal niet bij dat sterke onaantastbare mannelijke horen. Dus dat heeft mijn beeld helemaal overhoop gegooid...

Met het ouder worden ga ik me wel steeds meer vrouw voelen. En af en toe (vooral in de zomer; vind ik fijner) experimenteer ik wat met vrouwelijk kleding. Een héle stap hoor in mijn leven! Zó buiten mijn comfortzone! Misschien wel dé stap om mezelf vrouwelijk te voelen én te zijn. Ik mag úit die veilige rotskloven komen (zoals in het Bijbelboek Hooglied staat beschreven). Ik hoef me niet te verbergen achter veilige jongensachtige muren. Maar het blijft onwennig en gedurfd voor me. Ik zal ook qua dagelijks gedrag nooit helemaal de vrouw worden, zoals ik een beeld bij vrouwen heb: fluitend achter de stofzuiger, naar de huishoudbeurs en fröbelend aan knutselwerkjes (door mijn slechte motoriek vallen die ter plekke in elkaar). Ik ben gewoon ik. En steeds vaker vind ik mezelf een MOOIE vrouw, precies hoe IK ben (zoals ik ook in deze blog beschreef: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2015/11/een-mooie-vrouw.html). Een vrouw met veelal een lekkere broek aan. Niet om man of jongen te zijn. Maar om mezelf in het groen te voelen. Verantwoordelijk voor mijn eigen groen. Veilig, vertrouwd en tevreden met mezelf. Leiding over mijn eigen leven! Een eigenschap die aanvankelijk aan een man toedichtte. Want ik leed alleen maar. Maar ik ben blij dat ik géén man (geworden) ben!











7 opmerkingen:

  1. Wat goed dat je uit die comfortzone durft. Mooie en kwetsbare blog. Ik vind het heel erg dapper!

    Je bent zeker een mooie vrouw! Goed dat je momenten hebt waarop je dat zelf ook voel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat goed dat je uit die comfortzone durft. Mooie en kwetsbare blog. Ik vind het heel erg dapper!

    Je bent zeker een mooie vrouw! Goed dat je momenten hebt waarop je dat zelf ook voel.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi Ingeborg..wens je veel groen licht

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen

  5. Wat een ontroerend mooi blog.......blijf jij lekker wie je bent en waarbij jij je goed voelt. Vrouw zijn zit nl niet in rok, jurk, broek of wat voor kledingstuk dan ook maar jij durft fan toch te proberen en uit je comfortzone te experimenteren en de uitdaging aan te gaan, zooooooo dapper en ik wens je veel groen toe......want dan voel jij je goed 💚💚💚💚💚

    BeantwoordenVerwijderen