woensdag 23 maart 2016

Niet meer met de auto gaan rijden of bij mensen gaan klampen


Dinsdag werd ik rood. Zo rood als een tomaat. Een interview op de radio was voor mij een trigger voor afwijzingspijn (uit heden en verleden). Allerlei bijbehorende plaatjes die ik fotografisch in mijn hoofd opgeslagen had streden om de voorrang. Mensen die wegkeken. Mensen die me nalachten. Mensen die me anders behandelen om wat voor reden dan ook: Mijn ogen op het schoolplein, mijn gedrag behorende bij mijn autistisch zijn (iets wat in het heden nog steeds voorkomt).
Ik werd rood. Zo rood als een tomaat. En wat doe ik in een impuls in rood? Ik ga klampen bij mensen (op social media)... Of ik ga auto rijden... Half dissociërend soms... Want ik vlucht voor de pijn.

Dinsdag heb ik in het rood nog huilend de was opgehangen en daarna ben ik gaan auto rijden. Ik ben 5 uur onderweg geweest. En ik kwam redelijk groen thuis. Moest wel acclimatiseren weer thuis. Maar auto-tijd was/is voor mij verwerkingstijd. Dingen op een rijtje zetten in mijn hoofd.
Maar ja... auto rijden in het rood is niet zo verstandig... En feitelijk voeg ik dan ook weer prikkels toe: het verkeer. Hetzelfde geldt voor klampen. Dan voeg ik ook alleen maar prikkels toe. De kans dat ik er in afgewezen (niet in voorzien) wordt is meer dan reëel en daarmee roep ik alleen maar pijn over mezelf af. Bam! Prikkel! En dat terwijl ik in het rood geen prikkels moet (laten) toevoegen! Want ik ben dan al OVER-prikkeld.

Dat moet dus anders kunnen.
Samen met mijn therapeute een 'rood-plan' bedacht.
En dat ziet er zo uit:


























Stap 1 is stoppen met doorrazen (in mijn hoofd of ratelen of schreeuwen tegen mijn man of anderen). En dan zo verder tot stap 5. Dan is het de bedoeling dat ik weer groen ben en ik weer kan doen wat ik wil(de doen). Ik ben benieuwd of het zo voor de lezer van deze blog duidelijk is. Want het is de bedoeling dat ik in het rood ook zo min mogelijk tekst moet lezen. Dat landt dan bijna niet. Zijn ook weer prikkels.

En over dat autorijden in het rood dinsdag... Ik zou die middag ook gebeld worden door het CIZ betreffende de zorgindicatie voor onze jongste zoon. Ze hebben inderdaad gebeld. Ik heb dus enigszins gedissocieerd vanuit de auto het CIZ te woord staan over Vincent. Een betere zichtbaarheid bestaat er niet. Met die indicatie komt het wel goed denk ik. #DePositieveKantVanLijden

5 opmerkingen:

  1. Ik zat me af te vragen of je jezelf kunt stoppen, als je met je verstand weet dat je in code rood zit. Lukt dat? Afgelopen week had ik de indruk dat je richting rood zat, (conclusie a.d.h.v. je tweets) Zou het je geholpen hebben als ik getwitterd zou hebben: dit lijkt code rood?
    groet! Margé

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee, ik kan mezelf niet stoppen. I.t.t. Mijn medemens zonder autisme. Daarom heb ik zoiets nodig. En op het moment dat ik zulke dingen ga tweeten heb ik nog amper door dat ik in het rood zit. Dan sla ik helemaal door. Totaal over de rooie...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het lijkt me een goed plan om weer in het groen te kunnen komen als ik het zo zie. Vraag is alleen of je het uit kunt voeren als je in het rood bent. Mijn ervaring bij mij is dat dat heel moeilijk is zeker in het begin. Ik hoop van harte dat het je helpt en dat je niet meer in je auto stapt als je rood bent. vind het idee doodeng. zo bang dat je dan iets gebeurd. Liefs Andrea

    BeantwoordenVerwijderen