woensdag 16 maart 2016

Rust in mijn hoofd (groen)

Nog een keer dit plaatje. Maar nu met een andere uitleg.

De weg van groen naar rood gaat meestal vanzelf. Door overprikkeling op overprikkeling en niet op tijd de signalen herkennen. De weg terug naar groen is lastiger. Ieder mens heeft de groene en rode episodes. Maar bij 'normale' mensen vindt het kantelpunt eerder plaats. Ik blijf vaak erg lang daar boven op in het rood cirkeltjes draaien, er komen daardoor nog meer prikkels bij (die ik zelf over me afroep soms) en ik blijf daar maar als een rood keitje heen en weer bewegen, omdat ik simpel weg niet geleerd heb hóe ik de weg terug moet bewandelen. (Dat komt mede omdat mijn diagnose pas op volwassen leeftijd gesteld is (ik was 38), tegenwoordig krijgen kinderen met die diagnosen al die gereedschappen aangereikt; ik heb daarin dus een enorme achterstand). 
Een voorbeeld van in het rood blijven cirkelen is social media. Sowieso als ik in het rood ben, ben ik niet te genieten. Mijn omgeving krijgt dan de grootste drab over zich heen... Omdat in het rood mijn rem weg is. Op die manier ga ik dan reguleren. Maar daarmee roep ik weer zoveel reactie over me af... (mijn man die niet altijd even rustig er op reageert bijvoorbeeld... Of mijn oudste zoon die dat meer dan beu is... Maar elke (verkeerde) reactie zijn óók weer prikkels. Gevolg: nog roder). Maar ik kan dus ook op social media om mij heen gaan slaan. Dat gebeurt in het rood vooral bij mensen die sociaal op social media heel onduidelijk voor me zijn. Bijvoorbeeld mensen die ik wel zie reageren op anderen, maar die op mij nooit reageren (ik kan zo weinig met die inconsequentie). Of mensen die reacties bij me neer schrijven om me tevreden te stellen... (ze wil gezien worden, dan roep ik maar wat). Punt is dat dit veelal in het rood gebeurd dat te keer gaan. Ik heb dan geen rem. (In het echte leven ga ik dan ook heel erg ratelen en druk praten en hyperventileren.) Er komt dan opeens een hele storm uit, die volledig ongepast is, wat ik dan niet meer door heb... Maar daarmee roep ik natuurlijk prikkels over me af als ik zoiets doe. Want mensen hebben daar een mening over. Vertellen die wel of niet. Maar al vertellen ze die niet, voel ik toch die ogen prikken. Na mijn laatste foute uitspattingen zondag (wat ik me pas later realiseer en diepe schaamte tot gevolg heeft, omdat ik dit mensen helemaal niet wil aan doen en mezelf ook niet), heb ik besloten om mijn FB-account even te deactiveren. 

Ik zit nog wel op Twitter.
Ik citeer even wat Tweets die ik daar deze week plaatste:

"Jezus kan ons verleden uitwissen, ongeacht het verleden dat we met ons meedragen: Mislukkingen, fouten, slechte keuzes, onvolwassenheid en zelfs alles wat ons is aangedaan. #MichaelYaconelli".

Deze uitspraak zag ik maandag 'toevallig' voorbij komen. Ik dacht: die is voor mij! Het voelde als een soort van vrijspraak na mijn rode reageren zondag op social media. Hoewel ik me er nog niet vrij van voelde, maar dat is iets anders.

"God allows us to experience the low points of life in order to teach us lessons that we could learn in no other way.”~ #CSLewis"

Ook die kwam ik tegen en ik dacht: die is voor mij! Ik ben door mijn overprikkeling het diepe duister in geknald. Maar ik denk dat dit ook weer een manier is, waarop ik eindelijk leer hoe het werkt bij mij en welke keuzes ik daarin kan/moet/wil maken.

"Door de omstandigheden gedwongen om tot rust te komen. Ik merk nu pas hoeveel energie FB me kost(te). Aan de ene kant een uitlaatklep. Aan de andere kant een plek waar ik soms NIETS snap van de sociale regels. Die moet je wel liken. Die niet. Meningen in allerlei posts over écht serieuze onderwerpen die over elkaar heen buitelen. En ik zuig het allemaal naar binnen als is het allemaal voor mij bedoeld. Meelevende reacties. Reacties waar ik niets mee kan. Totaal geen reacties. Het is te veel. Twitter is rustiger. Volg vooral nieuws en er is minder actie-reactie, waardoor er in sociaal opzicht ook minder van mij verwacht wordt. Een heerlijk overzichtelijk leven. Mis fb nog niet. Teveel overprikkeling. Als uitlaatklep was het fijn."
Dit is wat ik merk nu ik écht rust moet hebben. Mijn hoofd was zó overprikkeld... In die overprikkeling heb ik mijn pols ook wat gepijnigd. En daar woekert ook een ontsteking die niet rustig wil worden. Dus een signaal van mijn lichaam: STOP. Want dat moet ik als ik in het rood ben: STOP (met mijn hoofd nog verder op te jagen, of met constant denken aan dit of dat (vooral dingen die ik maar niet los kan laten, omdat ze zo met fotobeelden in mijn hoofd blijven zitten)).

"Therapie: Dingen op FB schrijven is als met een brandwond tegen een kachel gaan staan. In een 'nep-wereld'. Hoewel het veiliger voelt is het niet veiliger. Beseffen dat vrienden meestal 'slechts' contacten zijn. In het rood als een drenkeling vastklampen aan deze 'contacten' maakt nog roder, doordat ik pijn over me afroep met de reacties die (niet) komen. Daarom leren om zélf van rood naar groen te komen. Een crisisplan opstellen. Dan hoef ik niet meer IN crisis op FB, maar gewoon in het groen mijn 'contacten' volgen."
Wat ik hier beschrijf en waar het in mijn therapie ook over gaat is inderdaad een crisisplan op te stellen voor als ik in het rood bén (dus niet op weg er naar toe, want dan kan ik het tij vaak nog keren, maar als ik al daarboven bungel). Want als ik daarboven bungel is mijn neiging in zowel het echte leven als in het 'nep-leven' om te gaan klampen. Maar dan roep ik prikkels over me af... want ik kan wel in het wilde weg 'help' roepen, maar mensen reageren nooit gewenst. Dus per definitie levert dat (teveel en ook weer nieuwe) prikkels op. Of ik krijg geen reactie of ik krijg ongewenste reacties. En reacties vragen vaak ook weer reacties. Pfff... Ik wordt al moe, als ik dat hier schrijf. Als ik leer zelf te reguleren (als ik daarboven bungel), dan heb ik anderen in mijn n(r)ood minder nodig. En ben ik ook minder afhankelijk van hun (niet) reageren. Dat zou veel groen opleveren! En dat ik het in een 'nep-wereld' deel, komt ook omdat ik niet zo'n grote echte wereld heb. Dat is een gemis. Maar ook echte communicatie vergt veel van me. Dus ook dat kan erg onveilig voelen. Dat is ook de reden dat ik makkelijker in een 'nep-wereld' klamp, dan in de echte wereld. Dat is ogenschijnlijk veiliger. Maar als je kijkt voor hoeveel verwarring de onduidelijke sociale regels zorgen bij me, is het de vraag of het écht veiliger is.
Ik heb met mijn therapeute afgesproken (mijn idee, als ik zelf de controle heb en dus zelf met ideeën kom, is het beter uitvoerbaar voor me; zelf de regie) dat ik pas terug ga op FB als ik een goed werkend crisisplan heb (zodat ik FB minder misbruik; deze blogs plaatsen vind ik geen misbruik van FB, want juist dit schrijven brengt me in het groen, dus ik plaats het ook in het groen) én als ik besef dat FB een nep-wereld is met merendeel contacten i.p.v. vrienden. Uitgezonderd degenen die ik in het echte leven ontmoet (soms zelfs mede door FB ;-) ). Ik vind het erg lastig om te onderscheiden wat nu een vriend is en wie nu vrienden van me zijn... Of iemand is te snel een vriend (denk ik), of ik denk weer dat ik geen vrienden heb. Maar van een contact hoef je ook minder te verwachten. Je bent gewoon gekoppeld aan elkaar, omdat je bij toeval bij elkaar terecht kwam (door iets gemeenschappelijks soms). Alleen dit besef, samen met een goed werkend crisisplan zal mij eventueel terug brengen op FB. Alleen als er aan deze voorwaarden voldaan is dus. Want ik moet goed voor mezelf zorgen (zowel voor mijn lichaam als mijn ziel). Dat zie ik ook als een opdracht van Hem aan mij.

En dat we er allemaal wel mee worstelen bewijst ook dit artikel dat vandaag in het Nederlands Dagblad stond: https://vertrouwenveilig.files.wordpress.com/2016/03/druk-zijn-is-niet-stoer-nederlands-dagblad.pdf.
Alleen heb ik er met mijn autisme nog net een beetje meer moeite mee dan anderen.
Maar ik mag geduld hebben met mezelf.

En dan plaatse ik vandaag ook nog deze Tweet. Met dit positieve nieuws wil ik deze blog afsluiten. Want het zijn zware dagen voor me. Veel keuzes maken. Veel over mezelf leren (ik ben nooit te oud voor zo'n spiegel ;-) ). Die ontsteking. En de hulpverlening die me helpt bij dit alles.

"Goed nieuws gehad van het UWV! Het is definitief: DUURZAAM arbeidsongeschikt. Geeft zoveel rust man!!! Het voelt voor mij als evangelie (=goed nieuws)."

4 opmerkingen:

  1. LIEVE GROET VAN MIJ..JE BENT KOSTBAAR..HIJ HOUD VAN JE.VEEL STERKTE.. Dicky

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je zet goede stappen! Ik hoop je voorbeeld qua stappen zetten ook te volgen. Fb kost inderdaad veel energie, maar ik wil minderen ipv stoppen. Niet zo slim als jij nu doet: Goed dat je stopt en ik ben blij met je blog! Jeanette Schop

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat goed en wederom herken ik het zo wat je schrijft!
    Kanjer ben je, echt waar :)
    Lieve groetjes Anita

    BeantwoordenVerwijderen