maandag 28 maart 2016

Verdrietig

Dat er IN die lift (zie vorige blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/03/in-de-lift-zitten.html) gebrokenheid is, moge duidelijk zijn.

Ik had voor de lunch van vanmiddag lekkere dingen gemaakt. De bedoeling was dat we met zijn 4en een gezellige Paaslunch zouden hebben. Maar vlak voordat ik de oven aanzet staat een vriend van oudste zoon voor de deur. Hij zou met hem gaan sporten. Oeps... Dat was oudste zoon hélemaal vergeten... Had het ook niet gecommuniceerd naar me... Daar stond ik met mijn baksels...
Ik flip volledig in het rood... Want het loopt anders dan gepland... Krijsen en tekeer gaan... ('ik flikker de zooi wel weg' en van alles roep ik dan uit). Ondertussen is de vriend er ook nog steeds.
Oudste zoon schaamt zich diep... Ik heb me ooit op de camping ook zo misdragen (want dat doe ik als ik in het rood ben) en daar was ook een vriend bij. Maar al die grenzen vallen dan weg voor me. Oudste zoon zei: al zou Willem Alexander binnen zitten zou je nog door krijsen in je eigen wereld. En hij heeft helaas gelijk...


Door deze aanval van mij was 'de lunch' toch al verpest. Ik werd nog roder dan rood, toen tegelijkertijd ook nog een apparaat in huis kapot ging (zulke dingen lijken alleen in het rood te gebeuren...). Geen overzicht meer. Dus volledig door het lint liep ik ondertussen over straat. Weggevlucht. Krijsend door de straat. Ondertussen kwam vriend-lief samen met zoon-lief langsgefietst op weg naar de sportschool. Zoonlief groette me, maar negeerde mijn gedrag. Dat vond hij het beste, vertelde hij later. Eénmaal in de sportschool ontving ik deze apps van hem:



En ik vind het zó lief hoe hij me op deze manier uit het rood probeert te halen en ook nog probeert te dealen met schaamte richting vriend. Maar zo zou het niet moeten. Hij moet niet voor mij zorgen. Ondertussen ben ik wel weer groen. Door het goed oppakken van mijn man (hij heeft een lunch voor me gemaakt, en ik trachtte dat apparaat te repareren, wat uiteindelijk gelukt is), en later een goed gesprek met zoonlief, ben ik weer groen geworden. Maar al ben ik groen. Ik voel me intens verdrietig (niet schuldig, want het is gebrokenheid!), dat het altijd zo op deze manier moet en zoonlief in deze gebrokenheid (met een autistische moeder en broertje) opgroeit. Op mijn groene momenten ben ik er gelukkig weer voor hem. Ook voor hem geldt: in de lift stappen belooft geen paradijs. Ook hij zal gebrokenheid kennen. Maar ook bij hem is zijn Vader. 



1 opmerking:

  1. Respect voor jou en ook voor je zoon, hopelijk hebben jullie nog een gezellige avond 🌹

    BeantwoordenVerwijderen