maandag 7 maart 2016

Waar ik aan denk

Waar en hoe ik denk, heeft invloed op in welke kleur ik me bevindt. Groen, oranje of rood. In die zin hebben al die mensen die goedbedoeld naar me roepen, als ik in het rood ben: 'positief zijn! dankbaar zijn!' wel een beetje gelijk. Alleen op dat moment komt het als een extra prikkel binnen. Ik (of mijn Vader) zal toch zélf mijn gedachten wat moeten herschikken. En dat kan niet op commando. Dat is telkens weer vallen en telkens daar weer in opstaan. En dat opstaan moet ik zelf doen, met hulp van Hem.

Als ik vooral heel erg rood denk (als, dan, en als dan, dan dat! -> paniek!!!!), kom/blijf ik ook in het rood.


Als ik meer groen ga denken (alles wat me rust brengt), dan zal ik als vanzelf ook meer groen gaan worden. 


Maar ja. Dat is in de praktijk nog niet zo gemakkelijk. Want ik ben niet voor niets autistisch. En zoals ik al in mijn vorige blog uitlegde, lukt het me niet om als vanzelf verbindingen te leggen. Dat gaat niet automatisch en daar heb ik vaak hulp van buitenaf bij nodig. En helaas voelt niet iedereen zich daar bekwaam voor. Dat is jammer. Dat is een gemiste kans, denk ik. 

Een voorbeeld van dat groen en rood denken.
Er zijn altijd mensen die komen en gaan in je leven. Maar ik en loslaten. Vergeten kan ik al helemaal niet, want ik heb zo'n beetje mijn hele leven fotografisch in mijn hoofd, inclusief alle die daar ooit bij hoorden. In dat proces van loslaten, speelt er ook iets 'raars'. Zeker als het loslaten voor mijn gevoel zo geforceerd moet (omdat het allemaal zo gebroken tot een eind gekomen is, soms al jaren geleden niet meer liep, en het resultaat uiteindelijk toch echt stoppen van contact is, in plaats van verbetering er van). Of als iemand op FB me van de één op de andere dag blokkeert, terwijl er de dag daarvoor nog op een post gereageerd werd of ze voor eeuwig mijn 'vriend' zouden blijven. Ik was daar niet op voorbereid! Wat speelde er??? De wegen om in contact te komen zijn letterlijk geblokkeerd. Een blokkade op FB of een telefoon die niet meer opgenomen wordt. 

Het is net of ik me daar niet bij neer kan/wil leggen. (Kan... want ik zou best anders willen, maar kán het niet...). Zeker als ik met degene met wie het contact (gebroken) stopt toch best een emotionele geschiedenis had. We deden ertoe in elkaars levens. En opeens stopt dat.... 

En dan ontstaat er een mechanisme in mij:



Ik ben continu bezig in iemands herinnering te blijven, uit angst écht vergeten te worden. Wat dan nog? Ja... Wat dan nog? Omdat we er toe gedaan hebben in elkaars leven en het heel verdrietig voelt als dat uitgewist wordt. 'Justine, wie was dat ook al weer?'. Uit het oog is uit het hart!
We deden ertoe in elkaars leven. En opeens stopt dat... Gebeurde dat ook niet toen ik bijna 3 was en mijn vader overleed? Ik deed ertoe in zijn leven. En opeens stopt dat... Zonder waarschuwing vooraf. Zonder ziekte vooraf. Zonder voorbereiding. Ik was er niet klaar voor!

Maar dit zijn mensen die nog leven, waarbij het contact stopt. 
Als ik zo angstig ben om vergeten te worden, werk ik mezelf in het rood:
'Zie je wel: nu ben ik echt vergeten. Kennelijk heb ik er nooit toe gedaan in je leven. Alles wat je zei dat je me nooit zou verlaten en vind dat ik mooie stukjes schrijf, of de belofte dingen van mij ALTIJD te lezen, blijken gebakken lucht. Nu ben ik echt vergeten. Zie je wel! Uit het oog, uit het hart!' En ik voel me roder en roder worden en steeds meer een nobody.

Misschien is het zelfs zo dat ik denk wel te weten NIET uit het hart en gebed van die 'ex-contacten' te zijn, maar dat is zo vaag voor me... Hoe merk ik dat dan? Dat komt natuurlijk door mijn autistisch zijn... Het is zo abstract. En het is net of ik het toch telkens weer concreet wil hebben. Je hebt me nu geblokkeerd, maar hoe weet ik dat ik af en toe toch nog in je gedachten/herinneringen/gebeden voorbij flits?

Maar ik kan ook groen gaan denken! Tuurlijk vergeten mensen me niet! Contacten kunnen niet eeuwig duren. Die komen en gaan. Maar dan ben je nog niet vergeten! We zijn allemaal mensen met hersenen en dus ook met herinneringen. Zo is dat gewoon. Puur neurologisch. En of ik nog wel of niet in een gebedslijst voorkom? Ik kom in God's gebedslijst voor. En dat is het belangrijkste. En als ik naar mezelf kijk... Als er mensen in mijn herinnering komen, die ik al een tijdje niet gezien heb, breng ik ze ook altijd voor de troon van God. Al is het maar door het noemen van hun naam. 
Statistisch gezien is de kans dat ik herinnerd wordt groter dan dan dat ik niet herinnerd wordt. 
Groen denken: het stoppen van een contact betekent NIET uit het oog, uit het hart. Het stoppen van een contact houdt in dat er NU geen contact is, maar de herinnering blijft, de liefde blijft. Ongeacht of dat zo is, is groen denken er gewoon van uit gaan DAT dat zo is. Waarom per definitie - uit angst - van het negatieve scenario uitgaan?

Dat beantwoordt niet de vraag waarom ik herinnerd wil blijven worden. Waarom ik zo bang ben vergeten te worden. Hoe ik ook pieker. Ik krijg er geen antwoord op. Het enige is dat ik het kan terug herleiden tot het overlijden van papa. 'Je bent toch niet écht weg...'... Want eenmaal vergeten is nog definitiever dan het 'gewoon' (gebroken) stoppen van een contact. Maar toch gaat dat terug herleiden naar papa ook mank. Want die man is me namelijk niet vergeten! Zijn lichaam is dood, maar dat was slechts een omhulsel. Hijzelf leeft voort. En natuurlijk denkt hij aan zijn dochters en zijn vrouw! Ik denk zelfs de hele dag. Maar ook dát is zo abstract. Niet concreet. Hallo, ben ik in beeld? Die roep blijf ik naar mensen doen. Naar papa eigenlijk nooit. Gek genoeg vertrouw ik er op dat ik de hele dag bij hem in beeld ben en hij heel trots is op zijn kinderen. Maar hij was ook mijn vader. Andere mensen met wie het contact stopt, zijn niet mijn vader. Dus vanuit welk motief zou ik bij hen in beeld moeten (willen) blijven??? Pfffff... Ik weet het gewoon echt niet. En dat maakt me ook wel een beetje verdrietig. 

Maar als ik gewoon maar groen ga denken en voor mezelf beslis dat het onzin is te denken dat ik vergeten wordt. Dat mensen die ik beter gekend heb me niet zomaar vergeten, de liefde niet verandert en het gebed blijft. Als ik uitga van die zekerheid, dan hoef ik minder mezelf in beeld te brengen. Dat is dan niet meer nodig. Want ik mag er op vertrouwen dat ik in beeld blijf. Nee. Niet mag. Ik vertrouw daar gewoon op. Ongeacht of het zo is. Of het ook echt zo is, moet me gewoon niet boeien. Het is gewoon zo. Wat een energie zal me dat schelen. Iemand ideeën wat ik met die energie moet gaan doen? Ik heb wel een invulling: bidden voor de mensen die me lief zijn én voor hen die me lief wáren. En of jij op mijn gebedslijst voorkomt? Wat boeit het je. Vertrouw maar gewoon. Ga ik ook doen.


3 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees dit en het eerste wat ik denk is : wát moet jij moe zijn aan het eind vd dag.......en ergens begrijp ik je angsten nog ook, zeker omdat het je al vaker gebeurd is en het is enorm verdrietig als mensen van de een op de andere dag zomaar " stoppen " met contact of je blokken.....ik snap dat niet, zou het ook nooit doen maar zo zitten sommige mensen in elkaar. Maar gelukkig mogen wij vertrouwen dat we door Onze Vader nooit vergeten worden en dat Hij er altijd voor ons is en je laatste idee wauwwwww een geweldig mooi idee, mensen bij Hem brengen in je gebed of je ze nog spreekt of niet leg ze maar bij Hem neer, Hij kent ze en weet wat ze nodig hebben. Zo sta jij ook op mijn gebedslijstje en nee ik blok je echt niet 💚💚💚💚💚💚💚

    BeantwoordenVerwijderen