dinsdag 26 april 2016

Boekenkast opruimen

Ik ben mijn boekenkast op zolder wat gaan opruimen. Beneden staat ook nog een hoop boeken.

Het is wel grappig om een bepaalde lijn te ontdekken.
In mijn studententijd (1987-1992) was ik namelijk veel met het onderwerp dopen bezig. Ik ontmoette studenten die een evangelische achtergrond hadden en dus anders over dopen dachten dan de hervormde kerk waar ik deel van uitmaakte.
Ik wilde dat graag onderzoeken. Wat zegt de Bijbel. Is die kinderdoop echt zo onbijbels als evangelischen soms beweren?


Het onderzoeken heeft voor mij nooit geresulteerd in een 'volwassendoop'. Het heeft geresulteerd in blijvend begrip, ook voor de 'vreemde' standpunten. Ik heb dat onderwerp ook zonder strijd los kunnen laten. Ik wil van harte lid zijn van de gemeente waar ik lid van ben (https://www.facebook.com/PaaskerkOss/) en ik pas me aan aan de 'regels' die in die gemeente gelden. Als dat voor mij nog onderwerp van discussie is, dan heb ik het geloof volgens mij niet begrepen. Waar ik me in mijn studententijd nog onrustig voelde over dit onderwerp (kwam er ook voor het eerst mee in aanraking), heb ik daar alláng rust over. Ik heb dan ook een zeer bewuste keuze gemaakt - samen met manlief uiteraard - om mijn kinderen als baby te laten dopen.

Wat mij in mijn leven heel erg heeft geholpen zijn deze boeken:


De twee linkse boeken wederom gelezen in mijn studententijd. Beiden tijdens de vele treinreizen van Oss naar Tilburg en weer terug. Het was een eye-opener voor me om de bekende problematiek van opgroeien in een een-ouder gezin te lezen. Bijna parallel las ik het boek over het vaderhart van God. Ik denk dat dat me voor het eerst kennis liet maken met de intieme relatie van God als Vader. En daarbij was ook een hoofdstuk over hoe dat dan kan werken als je géén vader gekend hebt (door dat hij overleden is bijvoorbeeld). Dat was voor het eerst dat ik mocht ervaren dat Hij ook écht die plek van mijn aardse vader over kán en wil nemen. Een enorme troost was dat in een voor mij ook roerige tijd. 
De twee rechtse boeken heb ik later gelezen. Een jaar of 5 geleden. Beiden zó bevrijdend. 
Dat lezen over dat huilen mág (vanuit Bijbels oogpunt was het boek beschreven) was voor mij alsof ik toestemming kreeg dat ook te doen. Het mág. Je hoeft je tranen niet tegen te houden. Want tranen die ik nu niet huil zullen er later alsnog (ongewenst) uitkomen. Het is hetzelfde als dat ik mezelf toesta om te genieten. Ook dat mag. God ziet graag dat Zijn kinderen gelukkig zijn. Hij wil zelf de bron zijn van dat geluk. En als daar huilen voor nodig is, is daar huilen voor nodig.



Om je verder niet al te veel te vermoeien met mijn boekenkast (die naast al deze stichtelijke boeken ook vele studieboeken en algemene boeken kent; over psychologie, over gezondheid, maar weinig tot geen romans... dat is niet leuk met mijn leestempo...) wil ik ook nog verwijzen naar deze 2 oude blogs: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/02/boeken.html en http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/02/nogmaals-boeken.html.

Dit boek was ook een eye-opener:


In 2006 gelezen. En tevens een cursus erover gevolgd van 3 dagen in een klooster in Huissen. Over dat 'verlaat verdriet'. Eindelijk mocht ik de eerste stapjes zetten in het verwerken van het verlies van mijn vader. 5 jaar later kwam de rest van de verwerking op gang. Eindelijk kon ik erover huilen, huilen en zat ik als een vrouw van 44 het verlies van mijn vader te verwerken, omdat ik daar als 2-jarige logischerwijs niet toe kwam. Terecht verlaat verdriet. Maar huilen mag. Het mocht eindelijk. Ik stond het mezelf toe. De tijd was er rijp voor.

Waar ik de laatste jaren veel aan gehad heb zijn deze boeken:





Je ziet het: weer over verdriet (is een werkwoord) over lijden (dit boek staat voor mij als stip op nummer één), over het leven van Gods Genade (van boven naar beneden; het verlangen van God).
Het boekje over met God omgaan als met een vriend is één van de vele geschenkboekjes voor mijn belijdenis in 1993. De meeste van die boekjes waren wegwijzers door de bijbel en Bijbelse dagboekjes. Dit boek niet. Dit gaat over de vertrouwelijke omgang met mijn Vader. Ik in Hem en Hij in mij. Het dunne, maar krachtige boekje 'vreugde vinden' sloot voor mij goed aan bij 'verdriet is een werkwoord' en 'aan Gods hand door pijn en lijden'. Dit gaat ook niet over zomaar oppervlakkige vreugde, maar juist vreugde door de pijn heen. Door het lijden heen. Er in zelfs. Als een vierde man in de vuuroven waar Daniël met zijn vrienden in zat. Allemaal boeken die me in het lijden van het leven dichter bij Hem brengen.

Tot slot vond ik ook deze twee boeken in mijn boekenkast:


Het lukte me niet om deze boeken uit te lezen. Ik wil ze dan ook weg doen (als je interesse hebt, laat het me weten). Ik ontken niet dat er een strijd is en dat die bestaat. Maar er ontstond bij mij bij het lezen van deze boeken eerder strijd dan dat ik het kon overwinnen. En ik geloof ook in een geestelijke wapenrusting. Maar mijn strijd begint als ik het gevoel heb dat ik moet gaan strijden over mijn (negatieve) denken. Strijden. Bestrijden. Krijgsgevangene maken. Weg ermee! Maar negatief denken is bij mij vaak het gevolg van verdriet dat er niet mag/kan zijn. Van rood worden. Als ik mezelf toesta om te huilen, dan heb ik ook weer ruimte om mezelf toe te staan te genieten en vreugde te ervaren.





3 opmerkingen:

  1. Dank je weer voor dit mooie blog, zelf heb ik ook een aantal boeken die jij hebt zoals die van Henk Binnendijk en die twee eronder....strijd in je denken staat ook hier in de kast en ik begrijp waarom je er niet doorheen komt ik krijg het ook niet gelezen maar wil het toch niet wegdoen, wie weet komt er nog eens een tijd dat het wel lukt. Verder, respect voor je opnieuw en je mee laten lezen in jouw proces, dank je wel ��

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het zal met meer boeken en schrijvers zo zijn: of je bent een fan, of je komt niet door de boeken heen. Maar de boeken van Joyce Meyer, ik kan er (ook) niets mee. Ooit twee gehad, een gelezen, de tweede gestopt en de boeken verkocht. Er is dus een markt voor.... voor mij teveel: gebed niet verhoord? eigen schuld, niet goed gebeden. (is de kort door de bocht samenvatting van mij.) Margé

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ik ken de boeken niet maar vind het wederom een leuke blok over hoe je met dingen omgaat en hoe je dingen verwerkt. prachtig. Je bent een sterke vrouw die aan haar minpunten (problemen) probeert te werken en ze niet weg drukt. Knap hoor

    BeantwoordenVerwijderen