dinsdag 5 april 2016

Burnout

Degenen die mij wat langer kennen, weten dat én hoe het met mij 'mis' is gegaan. Ik kan de verwijzingen naar de begintijd van deze blog er bij zetten, maar wie geïnteresseerd er in is: het is terug te zoeken bij mijn blog geschiedenis.
Om een lang verhaal kort te maken. Tot september 2011 werkte ik nog bij MSD in Oss. Vanaf 11 september kwam ik door een stapeling van een heleboel dingen burnout thuis. De druppel was een voorval met onze jongste. Een naar telefoontje er over. Maar achteraf gezien was dat de druppel van een leven lang. Een leven lang overleven met autisme (wat bovengemiddeld hard werken is en achteraf is het een wonder dat ik als kind al niet uitgevallen ben, maar zo flexibel is een kind: je gaat door en door en door), dealen met dingen die ik meemaakte (overlijden van papa, gepest worden, misbruikt worden). Als ware vechter (als je jong bent ben je flexibeler en veerkrachtiger en lukt je dat OGENSCHIJNLIJK beter) ging ik door en door en door. Met een heel pakket aan overlevingstactieken en alle signalen negeren. Bovendien waren de dingen die ik meemaakte grote zware geheimen geworden, die ik met niemand deelde. Te zwaar om te dragen, maar ik deed het. Ik kon niet meer en wilde niet meer en was op. Zo op, dat de bom barstte, toen er wéér wat met onze jongste voorviel. Achteraf is het absurd dat ik na 2 maanden al weer moest gaan opbouwen met werken. Want het diepste moest nog komen. Vier maanden na mijn 'ziek' worden, ben ik pas die geheimen gaan vertellen. En toen begon pas het echte genezen. Maar daar was energie voor nodig die ik niet had. Die ik nooit heb, omdat ik voortdurend blijf overleven met mijn autisme (veel minder dan vroeger!!!). Maar mijn werkplek bleek niet meer geschikt voor me en GOD ZIJ DANK heb ik nu de rust en ruimte van het volledig en duurzaam afgekeurd te zijn. Hierdoor wordt overleven steeds meer een leven, zelfs mét mijn autisme.

Twee weken geleden was er een documentaire op de radio over het burnout proces van Jorieke Fredrikze van Groot Nieuws Radio: http://www.grootnieuwsradio.nl/ikvoeldeniets. Ik was oprecht nieuwsgierig en begon te luisteren. Maar door oude pijn (opgelopen door gebrokenheid in goedbedoelde en liefdevolle coaching waarbij de gebrokenheid van mijn autisme te sterk aanwezig was voor de deskundigheid en persoonlijkheid van desbetreffende coach) kwam ik volledig in het rood. Dat kun je teruglezen in deze Blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/03/niet-meer-met-de-auto-gaan-rijden-of.html. Toen ben ik dus in het rood gaan autorijden. Niet zo slim.

In twee weken tijd kan er veel gebeuren. Er welde zóveel (oude) boosheid naar boven... Maar het werd Pasen. En misschien werd het voor mij wel écht Pasen. Alsof in mijn hart gelegd werd dat ik écht moest vergeven. Al onze menselijke fouten en falen (zowel die ik maak jegens een ander en die een ander maakt jegens mij) zijn meegegaan aan het Kruis. Het hoeft geen macht meer te hebben. Het is er. Het was er. Het was en is gebrokenheid. Maar ook daarvoor is Hij gestorven en mag er uitzicht zijn op nieuw leven. Ik heb die stap tot vergeving genomen en dat ook geuit (middels een bosje bloemen met een kaartje er aan (en een hele verbaasde bloemiste, omdat ze een tekst las over vergeving)). En gaandeweg de dagen er na, tot nu ervaar ik dit: Als je vergeeft, verlos je een gevangene. Daarna ontdek je dat je zelf die gevangene was. 
Ik schreef op het kaartje: Pasen = leven = vrij. Ik heb mezelf vrij gezet. Zo ervaar ik het. Onzichtbare lijntjes aan degene op wie ik boos was zijn doorgesneden. Doorgesneden door Hem. En ik ervaar écht vrijheid. Ik voel me minder aan die ander vasthangen of afhankelijk van excuses of wat dan ook. Ik ervaar Zijn liefde. Zijn heling. En als ik nu dingen zie die betrekking hebben op die ander: het doet me geen pijn meer. Waar ik eerst van boosheid (verbittering) ook de vrucht jaloezie daarvan ervoer (meer met het gevoel dat mij dan onrecht werd aangedaan), denk ik nu: ach, so what. De prikkel komt binnen en ik leg het in Zijn liefdevolle handen, die me er Liefde voor teruggeven. Dus het is geen prikkel meer om rood te worden.

Gisteren was ik met een FB vriendin (die hier vlakbij woont, maar die ik gisteren ook voor het eerst IRL ontmoette) naar de studio van Groot Nieuws Radio geweest. Daar ook even Jorieke ontmoet. Ook zij had natuurlijk via mijn tweets mijn overprikkeling bemerkt. Maar heeft dat wijselijk bij mij gelaten. En dat ervoer ik als een geschenk. Want zo is het. Maar ik was er blij mee dat het haar niet in haar kwetsbaarheid geraakt heeft. Want daar maakte ik me wel een beetje zorgen over. En gelukkig heb ik zelf ook mijn eigen last opgepakt. Want ik was vroeger een vechter. Maar nu nog.
Vanochtend had Jorieke weer voor het eerst een (nieuw) programma achter de microfoon. Een nieuwe stap in haar reïntegratieproces van een jaar. Dit is het nieuwe programma: https://www.grootnieuwsradio.nl/bijjorieke/overzicht.

Maar het was net of mijn ontmoeting met haar gisteren me weer een stapje verder in mijn eigen herstel heeft gebracht. Ik wilde haar nieuwe programma ook niet luisteren vóór ik toch nog die documentaire gehoord had. Vanochtend was het zover. Ik was er klaar voor. Zou dat goed gaan? Raak ik niet toch weer in het rood? Nee. Ik raak niet in het rood. Het was mooi (door de kwetsbaarheid), het was herkenbaar (zelfs de blauwe stoel waar ze in zat (die stoelen hebben een ijzeren onderstel in de vorm van een kruis ;-) ): ik zag mezelf tijdens mijn eigen burnout-uitputtingsproces (en hoe bizar het achteraf is dat ik me zó door bedrijfsartsen liet opjutten om aan het werk te gaan, alsof na 2 maanden alles over is ... toen moest het nog beginnen...). Ik heb met ontroering geluisterd naar haar moeder en zelfs naar de coach. Voel ik me 'klote' tijdens het luisteren? Dat kan. Dat is zo. Dat was zo. Bij 'klote' voelen hoort huilen. En dat heb ik gedaan. Niet meer zoals 2 weken geleden in het rood. Een huilen in paniek. Nee. Nu was het een huilen van gebrokenheid (en de herbeleving daarvan), maar ook van dankbaarheid. Want óh, wat heeft God me al ver gebracht ten opzichte van 2011. Het feit dat ik dus een gepaste reactie toon bij wat ik voel is een teken dat ik véél beter voor mezelf kan zorgen en Zijn liefde daarin kan toelaten. Want dat laatste vergeet ik nog wel eens. Zeker als ik in het rood ben, is mijn koppie er niet toe in staat Hem in dat rood uit te nodigen. Hem er bij te vragen. Maar ik weet wel dát Hij er bij is. Hij was er ook bij toen ik vanochtend dus de documentaire terug luisterde. En op een hele mooie manier heb ik dus alleen mijn eigen pijn gevoeld. En niet meer de pijn van boosheid en verbittering. Ik voelde liefde. En die liefde voelde vertrouwd. Ik ben een mooie vrouw. Geen slachtoffer van mijn verleden. Geen slachtoffer van machteloze helpers. Maar een geliefd kind van Hem. Die Liefde voelde ik. En bovenal dankbaarheid, en blijdschap en trots. Omdat ik weet hóe zwaar, diep en eenzaam het leven kan zijn. Maar ik sta toch maar waar ik sta. Er is leven voorbij die eenzaamheid, diepte en zwaarte. Al kan die dagelijks aan de deur kloppen in een rode kleur, ik weet ondertussen ook hoe het er aan de ander kant van die deur uitziet: groene weiden.
Hij is trots op me. En ik glunder van oor tot oor.


Twee weken voordat ik ziek thuis kwam maakte ik dit 'filmpje'. Ik geloof dat ik hier de eerste maanden op geleefd heb, toen het overleven wegviel. Toen ik het liefste het water in wilde fietsen, dreef ik op de woorden van Psalm 116 (in de tweede helft van dit filmpje ook geciteerd): bevrijding van de banden van de dood die me omknelden. Want zo voelde burnout zijn voor mij echt. Maar ook: Ik bleef vertrouwen, ook al was ik diep ongelukkig. Met de hoop dat ik ooit met de Psalmist mee kon zeggen: 'Kom weer tot rust mijn ziel, de Heer is je te hulp gekomen'. Want ik was één grote opgejaagde ziel. Vooruit gedreven door de slaven uit mijn verleden. Vooruit gedreven door mijn eigen autisme, die me tot slaaf kan maken. Vooruit gedreven door... Ziel: je bent moe. Je hebt beademing nodig en een infuus met voedingsstoffen. Neem het maar druppel voor druppel tot je. En die vaardigheid bezit ik beter. Waardoor ik het de Psalmist na kan zeggen als ik in het groen ben: Hij heeft mijn ziel tot rust gebracht. Hij is mij te hulp gekomen. Die hele psalm als symbool voor mijn proces. Want wat voelde ik een angst en pijn. En wat heb ik het uitgeschreeuwd: 'Red me dan toch!! Heer, red toch mijn leven!' En dat doet Hij. Elke dag weer. Elke keer als ik in het rood ben. Hij droogt mijn ogen van tranen. Hij geneest mijn hart van bitterheid. Zelfs vandaag.

4 opmerkingen:

  1. Als er vergeving is...Zal er genezing zijn

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel voor je prachtige bemoedigende woorden. Knap gedaan

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel voor je prachtige bemoedigende woorden. Knap gedaan

    BeantwoordenVerwijderen