woensdag 20 april 2016

Een nieuwe lente

Oktober 2015
April 2016

Dezelfde struiken op dezelfde plek, maar een hele nieuwe kleur.



Een jonge - vrolijk kwetterende - vogel op een nog kale tak.





Het jonge groen in de berm dat elk jaar nieuw lijkt.

Het is al een tijdje gaande. Er is een nieuwe lente. In de berm zie ik bloemen verschijnen waarvan ik me niet kan herinneren dat ik ze vorig jaar ook gezien heb. Of het nu echt wel of niet nieuw is. Ik ervaar het als nieuw. 
Vandaag na 10 weken ook de therapie met hond Castor afgerond. Definitief los van hond en therapeute. Omdat dit via stichting hulphond liep, en éénmalig via de GGZ kon (waardoor het gewoon door de verzekering betaald werd), was dit ook écht éénmalig. Ik kan hier nooit meer op terugvallen.
In die 10 weken heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rood-oranje-groen. Überhaupt de indeling in die kleuren was nieuw. Maar ook het benoemen wat bij MIJ bij groen hoort, bij oranje, bij rood (zie ook deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/02/in-het-rood-of-in-het-groen.html). 
En in die 10 weken heb ik geleerd wat ik kan doen als ik rood ben (inclusief alle explosieve gevoelens die daarbij horen): http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/het-moet-en-het-zal.html..
En in die 10 weken heb ik geleerd wat ik mág doen, wat goed voor me is, als ik groen of oranje ben: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/ik-sta-het-mezelf-toe.html

10 weken... Op patronen van 48 jaar... 

Ik heb zelfs mogen ontdekken dat het goed is om een veilige plek voor je autisme te hebben: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/god-heeft-alles-onder-controle.html
En dat het een gemis is als je die veilige plek niet had: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/god-is-de-vader-die-veiligheid-geeft.html

Allemaal nieuwe dingen. Het voelt alsof er in mij ook een nieuwe lente gekomen is. 

Toch zag ik enorm op tegen de 10e en dus laatste sessie vandaag. Ik was bang om in mijn eentje terug te gaan vallen in de patronen die ik 48 jaar gehad heb. Om me eenzaam te gaan voelen. Want 10 weken lang in je emoties gereguleerd worden door een hond, maakt even minder eenzaam. Er is verbinding! (ze heeft me ontraden om zélf een hond te gaan aanschaffen, omdat dat in ons gezin met Vincent er bij júist te veel prikkels geeft. Vincent is genoeg verantwoordelijkheid en nóg een verantwoordelijkheid wordt te veel). 

Nu moet ik het écht alleen gaan doen... 
Ik heb prachtige dingen ontwikkeld voor mezelf, met dingen die echt bij mij(n nood) passen. Nu moet nog het vertrouwen groeien dat het daar echt mee gaat lukken. 

De therapeute vertelde me dat zij dat vertrouwen had. Het enige wat zij gedaan heeft is me op het spoor gezet om inzicht in mijzelf te krijgen en te leren voor mezelf te gaan zorgen. En dat heb ik geweldig opgepakt. Op mijn eigen manier. Zij heeft alleen de processen in me wakker gemaakt. En ik heb zelf de plannen bedacht voor rood en de zinnen die me helpen voor mezelf te zorgen in oranje-groen. 

Je zou het zo kunnen zien:


Ik ben zélf op pad gegaan. Zij maakte dingen in me wakker en op eigen benen heb ik stappen gezet. Zij stond alleen achter/naast me om me te (onder)steunen en bemoedigen in dat proces.
De stap om het nu alleen te gaan doen is niet zo groot meer. 
Ik moet gewoon leren ervaren en daardoor het vertrouwen hebben dat ik mezelf nu véél beter kan gaan reguleren met alle ontwikkelde tools. En weetje. Het zou me ook echt een boost geven als ik over een paar weken/maanden kan zeggen: ik kán het. Word ik dan nooit meer rood? Maak ik dan nooit meer wat mee? Natuurlijk wel! Maar deze tools zullen steeds meer een nieuw patroon worden. Als een nieuwe lente. En bij God is het elke dag een nieuwe lente. Een nieuw begin.

Toen ik thuis kwam las ik in de krant een artikel over eenzaamheid. 
Een monster waar ik bang voor was om mee te gaan maken ná deze therapie.
En natuurlijk zal ik dat mee gaan maken. Dat hoort bij mens-zijn. En misschien bij mij nog een beetje meer vanwege mijn autisme. Maar als het gevoel van eenzaamheid me nu rood maakt, pak ik mijn rood-plan, ga ik schrijven (één stap dat daar in staat) en voer ik de rest van het plan uit. Wie weet wat voor mooie gedichten dat weer oplevert. ;-)

Om die emotie over eenzaamheid wat te reguleren plaatste ik deze tweets erover:

Eenzaamheid hoort bij het leven zoals slapen, eten en drinken er ook bij hoort. Accepteren dat dat er af en toe bij hoort maakt de angst om het te zijn minder groot.

Eenzaamheid gaat over de afwezigheid van verbondenheid.

In situaties waarin we eenzaamheid ervaren, lukt het ons minder goed om weer verbinding te zoeken.

Eenzaamheid is het missen van een veilige plek om jezelf te zijn.

Gebruik de eenzaamheid, het alleen-zijn (of voelen), om de verbinding met God te maken.

Het is gemakkelijk om te zeggen: Ga naar God toe als je eenzaam bent en dan komt het goed. God zegt dan waarschijnlijk: 'ga naar je man of vrouw, je vriendin, je familie. Los het samen op. Ik heb je gemaakt als een relationeel wezen'. En dat is geen gemakkelijke opdracht. Want dan moet je bekennen: 'Ik mis je, ik mis onze verbondenheid '.

Kijk.... Door dit zo op te schrijven voor mezelf (in dit geval in tweets), heb ik dat monster ook weer bedwongen. Eenzaamheid, rood worden, etc. hoort bij het - hoort bij MIJN - leven. En door mijn tools om te gaan reguleren toe te passen wordt mijn leven een LEVEN in plaats van OVERLEVEN.
En dan hoef ik ook niet meer continu de teleurstelling over mezelf af te roepen dat anderen niet voor mijn groen kunnen en willen zorgen (wat weer een eenzaam gevoel geeft, omdat dat on-verbonden voelt). Ik ga lekker mijn eigen groene tuintje bijhouden. Daar heb ik werk genoeg aan. Want Hij laat het groeien. Elke dag een nieuwe lente. En al is het boompje hetzelfde als vorig jaar. Dezelfde bloem, dezelfde plant. Ik zal het ervaren als nieuw, omdat Hij me elke dag vernieuwd. Meer en meer naar Zijn beeld. Een nieuwe lente.

2 opmerkingen:

  1. Super mooi verwoord en knap al die eigen inzichten die je geleerd hebt en geniet maar van je tuintje en de lente : je bent een kanjer 🌹

    BeantwoordenVerwijderen