zaterdag 9 april 2016

Een rood fietstochtje

Ik ben niet vaak gevallen met mijn fiets. Maar 2x is het wel flink mis gegaan. De eerste keer was toen ik 11 jaar was. Ik en mijn moeder en één van mijn zussen waren op vakantie in Noordwijkerhout. Voor twee weken. Een oom had ons met de auto weggebracht, samen met de beestenboel die we op dat moment rijk waren (2 konijnen, 3 cavia's, een hamster).
Aan het einde van de eerste week gingen we naar een golfslagbad in Zandvoort. Het was geen strandweer. Dan maar een zwembad opzoeken. Op de terugweg - op het duinpad van Zandvoort naar Noordwijkerhout ging het mis. Het fietspad ging duin-af en tijdens die afdaling was ik gevallen. Ik was ook even buiten westen dus kan me van de val zélf ook niets herinneren. Mijn fietsband was lek. Er waren meerder scenario's mogelijk:

  1. ik was eerst buiten westen en daardoor viel ik (scenario is mogelijk dat ik duizelig was van het golfslagbad; dat was ik namelijk ook).
  2. mijn band raakte lek, daardoor raakte ik in een slip, daardoor viel ik en raakte ik buiten westen.
  3. ik slipte, door de slip kreeg ik een lekke band en door de val raakte ik buiten westen.
Niemand die het weet. Dus bijna 37 jaar na dato is het nog steeds gissen. Maar goed. Ik lag daar en de ambulance moest er bij komen. Dat duurde even, want aan het begin van het duinpad stond een paaltje dat door de politie verwijderd moest worden.
De ambulance bracht me naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Heemstede.
De nagel van mijn duim was achterover geklapt en ik bleek een hersenschudding te hebben. Omdat we niet in een tent op vakantie waren, maar in een huisje, mocht ik de rest van de vakantie plat op bed in het huisje doorbrengen. Zo ging dat toen nog. Mijn moeder is bij het groene kruis een steek gaan halen en een aparte beker waaruit ik liggend kon drinken.
Aardige voorbijgangers op het duinpad hebben onze fietsen later weer nagebracht. 

Wat foto's van/bij het huisje en de beestenboel.











Foto's toen ik plat lag in het huisje. Naast mijn bed (wat ik met mama deelde) zie je een hamsterkooi en op het bed het spel 'dokter bibber' wat ik als troost gekregen heb. Platliggend kon ik dat natuurlijk niet spelen. Helemaal onderaan zie je een kaart van de voorbijgangers op het duinpad die onze fietsen teruggebracht hadden.





Eénmaal thuis (weer door mijn oom thuisgebracht), heeft de arts in Oss nog geconstateerd dat ook mijn sleutelbeen gebroken was. Dat verklaarde de vele pijn die ik nog had.


Tot zover mijn valpartij toen ik 11 was. Dat was de zomer van 1979.

In februari 1998 maakte ik weer een grote valpartij mee. Ik gleed zomaar onderuit op een plek waar het (nog) glad was, ondanks dat het de hele dag gedooid had. Volslagen onverwachts lag ik op de grond met een pijn die niet te houden was. Mijn rechter schouder bleek uit de kom.

Deze twee gebeurtenissen hebben er toe geleid dat ik tóch wat onzekerder op de fiets ben. Op mijn eigen fiets - die ik goed beheers - gaat het wel. Hoewel ik vrijwel altijd afstap als een weg naar beneden gaat (van een heuvel of duinpad af of een tunnel in of van een viaduct af). Ik heb ook hoogtevrees, maar ik vrees dat vooral het vallen in 1979 me (onbewust) parten speelt. Ik ben ook altijd bang voor man en kind als zij met grote vaart naar beneden fietsen. In gedachten zie ik ze vallen. Het 'gewone' fietsen gaat verder prima hoor! Maar als het glad is, zit ik in de auto en een weg naar beneden leg ik bij voorkeur lopend af.

Nu is mijn eigen fiets even in de reparatie (een scheur in het frame). Daardoor beschik ik nu enige tijd over een leenfiets. Ik ging vanmiddag na de lunch een stukje alleen fietsen. Daar had ik behoefte aan. Met de rode leenfiets. Tot ik op een rood fietspad kwam dat naar beneden ging. Opeens had ik het gevoel die vreemde fiets niet onder controle te hebben. Voelde me nog onzekerder als normaal. Hevig hyperventilerend stapte ik af. Ergens in mijn hoofd bij herbelevingen van 1979 en 1998 waarschijnlijk. Een enorme angst maakte zich van me meester. Rillend over mijn hele lijf. En wat zijn de natuurlijke reacties bij angst? Vluchten of vechten. Beiden niet helpend. Ik 'koos' voor het vluchten. Ben uren in mijn eigen wereld gevlucht. Mijn lief was me kwijt. En nu schrijf ik het op. In het rood. Pfffff..... Wie haalt mijn kop uit deze angstaanval waarin ik nog steeds op de vlucht ben???

Zooooo verdrietig...

Deze foto eerder gemaakt.

3 opmerkingen: