zondag 17 april 2016

God heeft alles onder controle


Wat ben ik soms een #%**€&**. 
Als je mijn 2 posts op facebook van gisteravond gezien hebt, weet je dat het goed fout is gegaan met mijn telefoon en ik daardoor flink in het rood was. 

https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/1079385162107054?pnref=story

Op de verjaardag van mijn zus nog wel. Ik was woedend, sloeg op haar tafel, huilde, etc. Het gezelschap was vertrouwd: Man en oudste zoon, moeder, zus en twee neven. Er werden herinneringen opgehaald hoe ik op mijn 16e op vakantie stampvoetend en gillend door Venlo liep, toen mijn walkman kapot was gevallen. Mijn gezelschap stortte zich op een potje scrabble en ik was in de weer met mijn telefoon, oplader, ipad van mijn zus om dingen op te zoeken. Opmerkelijk genoeg was - ondanks mijn rood - de sfeer best goed. We lachten. Zelfs om mijn gedrag. Want flarden van momenten was ik me bewust van mijn zwaar autistische flip-gedrag. Jantje huilt, jantje lacht. 

Uiteindelijk is het me gelukt om mijn telefoon te resetten, maar was toen wel ALLES kwijt (dus niet minder rood!!!): 

https://www.facebook.com/ingeborg.vanvliet/posts/1079469958765241?pnref=story.

Eenmaal thuis in mijn bedje (door alle gedoe was het door deze vreemde, rode, maar toch gezellige avond al middernacht), bedacht ik me, dat ik me zo alleen kon gedragen in de veilige bedding van mijn EIGEN familie. Een plek waar ik altijd de ruimte kreeg om te stampvoeten en dreinen. Een plek waar dat veilig was en werd toegelaten. Al was toentertijd helemaal niet bekend wat ik had. Maar ik kon/mocht mezelf zijn. Ik-zijn. Inclusief stampvoeten en gedrein. Want op andere plekken kwam ook die onbedwingbare neiging weleens (als ik rood was), maar dan pas je je aan aan wat hoort en wenselijk is (school, werk, club, kerk). Okay. Voor de buitenwacht ziet mijn autistische gedrag er zeer ongepast uit. Oudste zoon weet me dat ook voortdurend in een spiegel voor te houden. De manier waarop hij me na doet, is best komisch. Ik kan dan met de nodige zelfspot mijn gedrag zien. Hij kan zo het toneel op. Maar hoe heerlijk is het als thuis (inclusief deze vertrouwde mensen) een plek is waar je je autistische gedrag niet hoeft te onderdrukken. Op al die andere plekken moet ik voortdurend mijn 'ik' onderdrukken, vooral als ik rood ben. Alleen omdat het er niet uitziet. Nu ik dat niet hoefde, was het ondanks alles een gezellige avond!!! Ik besefte me dat zelfs mijn schoonfamilie niet zo'n plek is. Als ik daar gezeten zou hebben, zou ik mijn telefoon weggestopt hebben, ogenschijnlijk leuk deelgenomen hebben aan gesprekken (terwijl mijn gedachten bij iets anders zijn) en mijn onbedwingbare neiging om te flippen onderdrukt hebben. Zo ben ik het overal gewend. En sorry voor manlief, maar schoonfamilie voelt in dat opzicht net zo onveilig als de rest van de wereld. Eenmaal thuis zou ik nog veel ernstiger ontploft zijn. Zou er wellicht zware ruzie daardoor met manlief ontstaan (nog meer prikkels...), omdat hij niet zo natuurlijk met me omgaat als mama en deze zus dat konden... Nu kon ik het ter plekke kwijt... Ik was veilig genoeg om met mijn autistische gedrag volkomen zichtbaar te zijn... Hoe goed en helend is het om zo'n plek (die heb ik véél te weinig...!!! Want wie wil zich hiervoor beschikbaar stellen??? Wie voelt zich hier geschikt voor???) te hebben! Die plek heet thuis. Of Thuis. En eigenlijk zou ik heel veel van die thuizen moeten hebben... , waar ik mag dreinen en drammen, stampen en gillen zoveel als ik wil en nodig is. Want voortdurend je 'ik' onderdrukken is niet gezond.

Maar goed... Toch alles op mijn telefoon dus kwijt... Ik en loslaten... Jezus kwam vannacht in mijn droom om letterlijk mijn verloren data in zijn armen aan te pakken en weg te dragen. Dat hoefde mijn last niet meer te zijn. 
Wow... Hij kent mijn 'moeilijke' hart en komt me zo persoonlijk te hulp. 

En toen was het ochtend. Vandaag avondmaal in de kerk. Ik keek er naar uit. Maar bleef thuis... Ik MOEST EN ZAL een laatste poging doen om mijn verloren data terug te krijgen. 
Was Jezus nog niet duidelijk geweest in mijn droom?
Wat ben ik toch een vasthoudende en hardnekkige...
Uiteraard lukte het nu nog niet. 
Ik pakte mijn telefoon en kennelijk gaat hij nu tweets weergeven op mijn startscherm. Wat hier staat is mijn preek voor deze ochtend. Ik heb geen andere keus dan los te laten. En zie hoe Hij me er weer bij helpt om me er bij te bepalen wie God is. 
Ingeborg, laat los en weet wie je God is. Hij klopt en klopt, aan mijn starre hartje. 'Wil jij die data liever dan Mij? Het is niet nodig. Het is ballast. Ik ben genoeg.' Hoe concreet kan en wil ik het nog hebben?

Ingeborg van Vliet's photo.

6 opmerkingen:

  1. Van dat inhouden alleen al erg vermoeiend...en toch..Genade voor je

    BeantwoordenVerwijderen
  2. moeilijk is dat als je je in moet houden, ik ken het, niet makkelijk en toch moet het want er zijn regels hoe je je te gedragen hebt. soms om te huilen want je wilt alleen maar al je gevoelens kwijt en dat kan niet altijd door verstandig te gaan zitten en praten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vindt t knap zoals je jezelf weer verwoord en dat je dan vanmorgen niet naar de kerk gegaan bent....vertroiwen is ook moeilijk en loslaten....we houden de dingen zooooo graag zelf in de hand en ik vind het knap dat je toch inziet dat je alles bij Hem mag neerleggen. Respect ......en dat meen ik echt 🌹

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als het leven kwetsbaar.... wat dacht je van automutilatie? Je zelf pijnigen? Dat is niet zomaar iets. De macht van het duisternis probeer alles op alles te zetten om mensen naar de vernieling te brengen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo dat is lastig. Ik heb het ook een keer gehad. Zo veel foto´s en filmpjes van zeer leuke herinneringen allemaal gewist uit het geheugen van mijn telefoon. Ik werd er een beetje emotioneel van. Achja, soms heb je gewoon even goed pech.

    BeantwoordenVerwijderen