dinsdag 12 april 2016

Ik hoef mezelf niet te haten

Ik ging vanmiddag om één uur met de auto weg om in de buurt te gaan wandelen. Om 16.00u kwam ik er achter dat ik twee uur rijden van Oss af was. Met wandel schoenen in de auto. Waarschijnlijk gedissocieerd. Maar ik kan me niet de trigger herinneren waardoor... Dat is verdrietig. Mijn eerste reactie was die van zelfhaat. Mijn middag verknoeid. Ik had dit kunnen doen, ik had dat kunnen doen. Maar zelfhaat helpt niet. Verdriet om deze gebrokenheid wel. Dus ik besloot in alle rust naar huis te rijden en te genieten van wat het moment zich aandient. Ik ben nog niet thuis. Heb uiteraard wel manlief verwittigt.
Onderweg maakte ik deze prachtige foto's:

 


Vertrouw het verleden toe aan Gods genade, het heden aan Gods liefde en de toekomst aan Gods voorzienigheid.
Augustinus.
(dat doe ik dus maar: Ik breng mijn gebrokenheid onder Zijn liefde).

2 opmerkingen:

  1. Wat een mooie foto's en wat goed van je dat je zo in rust naar huis kon rijden 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leren kijken naar jezelf met de genade waarmee God naar je kijkt... Daarnaast snap ik best dat je dan erg van jezelf baalt, maar je kunt er he-le-maal niets aan doen. NIETS. En je gebrokenheid neeemt het over. Maar God is bij je, ook in de momenten die je je niet meer kunt herinneren.

    BeantwoordenVerwijderen