woensdag 13 april 2016

Ik sta het mezelf toe

Gisteren deelde ik deze blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/ik-hoef-mezelf-niet-te-haten.html.

En ik denk dat ik er vandaag in therapie achter ben gekomen wat er mis ging en zo vaak mis gaat.
Ik ga vaak dissociëren als ik voor mezelf moet of wil zorgen.
Als ik groen of oranje ben. Om te zorgen dat ik groen blijf, of dat ik niet doorschiet naar rood.

Ik weet ondertussen wel wat ik ervoor nodig heb. Dat mag ik steeds meer ontdekken:

Rust en stabiliteit, 
Dat is wat ik nodig heb. 
Dat geeft mij een groen leven. 
Rust en stabiliteit. 
Ik kan het alleen mezelf geven 
en doe dat ook steeds beter.
In mijn eigen tempo stapje voor stapje,
Meter voor meter.
Na gedane arbeid (de was) even rusten op de bank.
Want mijn lichaam is moe en daar luister ik naar.
Rust en stabiliteit.
Dat heb ik nodig.
Een saai leven?
Welnee.
Ik geniet.
Ik geniet van de rust en stabiliteit die Hij me wil geven.
Een leven met Hem is nooit saai,
Want Zijn eten smaakt heerlijk.
En dan hoef ik niet uit eten.
Dat verstoord alleen maar mijn rust en stabiliteit, terwijl ik bij Hem genoeg krijg.
Want kom mijn rust niet onverwachts verstoren.
Want dan ben ik even rood.
Onvoorbereid
gaat een verstoring ten koste van de stabiliteit.
Eenzaam?
Soms.
Maar ook fijn.
Dubbel hè?!
Ik vind het gewoon fijn om in mijn eigen wereld op rust te zijn.
Zo werkt dat voor Vincent evenzo.
Als hij en zijn moeder samen groen zijn,
Is dat op zich een héél groot cadeau.
Dan maar in onze eigen wereld.
Met Hem zijn we er niet alleen.
Ingeborg van Vliet's photo.
Maar als ik dat dan probeer toe te passen, dat wil zeggen als ik voor mezelf zorg (bewust of onbewust. Want als ik oranje ben, schiet ik ook vaak in een helpend overlevingsmechanisme: mijn cocon in. Dat zie je aan meer staren en meer afwezigheid. Het is een soort zelfbescherming om niet rood te worden),  dan klinken er allerlei stemmen in mijn hoofd. Stemmen uit mijn verleden. Stemmen van mijn ex-baas: 'je moet komen werken!'. Stemmen van mijn moeder: 'ga jij daar in je eentje wandelen? Dat kan niet, want achter elke boom staat een verkrachter'! Stemmen van pesters die mij geen groen gunden. Opgedreven door die stemmen ga ik dan op de vlucht. Letterlijk een opgejaagde ziel. En dan sta ik - als een overlevingsmechanisme - ook even buiten de werkelijkheid. Daardoor weet ik dat nadien ook niet meer. Dat zal er gisteren ook gebeurd zijn. Alsof zulke stemmen het altijd verpesten om groen te worden. Alsof ik daardoor nooit helemaal groen ben. Ze roven mijn groenheid. En ik heb constant de neiging me te verdedigen tegen zulke stemmen (stemmen die roepen dat er van alles moet). Ik denk zelfs dat het plaatsen van bovenstaand gedicht op FB een soort verdedigen is. Tegen al die vage FB vriendjes en vriendinnetjes die vinden dat ik normaal functioneer (als ik groen ben lijkt het normaal). Maar om groen te worden is al kei-hard werken. Voor jezelf zorgen is vreselijk hard werken. Naar je eigen lichaam en emoties luisteren is zware arbeid. Het kost me alles om voor rust en stabiliteit te zorgen. En ik hoor de stemmetjes: 'positief denken en alles is over'. 'Hey... je bent nu zo groen, waarom bezoek je je vrienden niet. Je verwaarloost mij en mij en mij.' 'Je bent lui!'. 'Het gaat goed met je, groen zijn ziet eruit alsof je niet meer autistisch bent'. 'Je hebt geen tijd/zin/energie om te stofzuigen of tijd in dit of dat te steken, maar je loopt daar wel door het bos!'

Poeh... wat een stemmen... Stap ik in de auto om voor mezelf te zorgen, door te genieten van een wandeling. Word ik voortgedreven door allerlei stemmen uit heden en verleden...

Dus ik ga zeggen tegen die stemmen: IK BEN AUTISTISCH EN DAARDOOR KAN IK NIET AAN DE EISEN VAN DE MAATSCHAPPIJ VOLDOEN (dus geen stem hoeft dat meer te eisen). Om mezelf te helpen toe te staan om voor mezelf te zorgen, heb ik deze kaartjes gemaakt. Die ga ik in mijn portemonnee stoppen, op de wc hangen, naast mijn bed leggen, etc, etc.
Het zijn kaartjes voor als ik in het groen en/of oranje ben. (Daarom heb ik ook een plaatje gezocht waar die kleuren mooi in terug komen.)
Want elke strijd met (oude) stemmen is zinloos. Dat eindigt in dissociaties.






Dit is een aparte: uit angst om terug te vallen na de therapie (terwijl ik zulke mooie 'rood-plannen' heb), vertel ik mezelf dat ik het kán. Ik hoef niet meer terug te vallen. Ook niet als ik na volgende week deze therapie los moet laten.




En ook dit is een aparte. Als ik de kennis en tools die ik nu heb eerder had gehad, waren dingen misschien heel anders gelopen in mijn leven. Kleine en grote trauma's. Ook opgelopen door hulpverleners binnen en buiten de GGZ, wegens onkunde op het gebied van autisme. Het is geen schuld. Van hen niet. Van mij niet. Het is wat het is en het was wat het was. Maar nu heb ik nieuwe tools. En van daaruit mag ik gaan LEVEN, in plaats van OVER-LEVEN.



Weg met al die wetten en oordelen van anderen en mezelf in mijn hoofd. Het mag. Het mag écht. Ik mág mezelf zijn en zorgen voor mezelf. Ik mag er helemaal zijn. Bij Hem is het veilig. Bij Hem mag alles er zijn. Mijn rood, oranje en groen.

4 opmerkingen: