zondag 8 mei 2016

Moederdaggevoelens


Een week geleden was jongste zoon uit logeren en waren we met oudste naar Den Bosch. Hij vertelde vrijmoedig hoe hij ervan geniet als jongste er niet is. Ondertussen zijn we een week verder. Jongste is sinds woensdag weer uit logeren. Man, ik en oudste hebben enorm genoten van een paar daagjes weg in de buurt van Dordrecht. En ik moet heel eerlijk zeggen dat mij dan dezelfde gevoelens bekruipen dat ik ervan geniet als jongste er niet is. We kwamen echt aan elkaar en gesprek toe. Iets wat met jongste erbij niet lukt. Dan zou één van de twee (meestal manlief) aan het zorgen, rennen en bewaken zijn. De locatie waar we zaten zou voor jongste ook totaal ongeschikt zijn. De vraag was wat er van inventaris en interieur heel gebleven zou zijn en ondertussen zou hij weglopen en was de nachtrust gestoord. Dus zulke dagen hebben we ook echt nodig. En tuurlijk mis je jongste. Het is gebroken dat we dat niet met vieren kunnen doen. Tuurlijk blijft hij in je hoofd met de gedachte 'zal het hem goed gaan op zijn eigen plekje'? Maar hij was ook heel veel niet in mijn hoofd. En als ik dan voorzichtig hardop uitspreek dat ik zo geniet en genoten heb zonder hem, dan voelt dat als verraad. Het voelt als verraad dat het nu Moederdag is en ik het grootste deel van deze dag de zorg voor hem niet heb. Hij komt pas om 18.00 thuis. Verdien ik dan de titel moeder nog wel? Is manlief soms niet veel meer een moeder voor hem? Ik weet dat dit irreële gedachten zijn. Maar irreël of niet: Alle gevóelens mogen er zijn, dus ook deze. En natuurlijk ben ik zijn moeder! Dat de rolverdeling door mijn autisme soms anders ligt, maakt mij niet minder moeder. Dat is geen falen, dat is gewoon het leven aanpassen aan de omstandigheden. En ik hoop en bid dat ook hij op zijn plek genoten heeft, de afgelopen dagen. Naar vermogen zorgen wij voor hem en naar vermogen laten we los. Ook dat - nee juist dat - hoort óók bij moeder zijn. Loslaten. Kinderen hun eigen weg gunnen. Ook oudste, die deze week begint aan het eindexamen. Ik bid voor hem en laat hem los. In de wetenschap dat er een Vader is die zorgt. Ook als mijn zorg er niet (meer) is. Ik mag loslaten en genieten. Vrij als een kind. Een kind van Vader. Een kind van mijn moeder. Dankbaar dat ik haar nog heb. Dankbaar dat ik haar gehad heb en zij vader en moeder tegelijk was, sinds het veel te vroege overlijden van papa. Ze deed het toch maar. Volmaakt? Nee. De kunst van het loslaten heeft ze nooit geleerd. Nog steeds niet. Maar zoals je in eerdere blogs kon lezen, was zij wel een veilige plek voor mij om autistisch te zijn. En al zal jongste het nooit kunnen zeggen: in dat opzicht hoop ik die plek ook voor hem te zijn! Één van de plekken. Want dat kun je niet alleen. Gelukkig deel ik die taak met manlief en zijn opvangplekken. En dat doe ik met al mijn moederliefde: zorgen dat hij zulke plekken heeft. Ik zal vanavond met liefde zijn knutselwerkje uitpakken dat hier op de kast ligt te wachten tot hij thuis is! Ik ben dankbaar dat ik moeder ben van 2 prachtige zonen!!

En speciaal voor alle vrouwen (die net als ik weleens twijfelen aan hun moederschap) dit filmpje: 





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen