zaterdag 28 mei 2016

Naam

Naam

Meer dan 3 jaar geleden schreef ik dit gedicht over 'je naam': http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2013/03/je-naam.html.
En vandaag weer een Blog over 'naam'. Over 'mijn naam'.
Een beetje teer om dat hier te doen.
Degenen die via mijn persoonlijke FB-account of Twitter hier terecht komen, zullen weten hoe ik heet. Mensen die via een andere weg hier komen (via de FB-pagina https://www.facebook.com/kwetsbaarheid/ behorende bij deze blog bijvoorbeeld, of via een zoekopdracht in Google), zullen het niet allen weten. Deze Blog staat op naam van Justine, zoals je kunt zien. Dat heb ik gedaan (en blijf ik na dit schrijven doen) om zoveel mogelijk de anonimiteit van ons gezin te waarborgen. Hier en daar glipt er een naam doorheen. Maar dat probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Omdat letterlijk jan en alleman via Google op deze Blog terecht kan komen.

Maar in dit blogbericht maak ik zoals gezegd een uitzondering.

Naamgeving

Een naam krijgen van je ouders of een naam geven aan je kind, is eigenlijk een vreemd fenomeen. Hoe bedenk je een naam? Hoe komen je ouders er op?
Is het de zoveelste Jan in de familie?
Toch denk ik zelf dat God (en Zijn Geest) er veel mee te maken heeft.
Zelf geloof ik (zelfs als de ouders niet geloven) dat een kind de naam krijgt dat bij hem of haar past. Het is een passend labeltje bij zijn of haar unieke DNA, karakter, etc. God had dit kind allang op het oog. Wist al van het bestaan van dit kind, nog voor het geboren werd. Heeft het zelf in de moederschoot geweven. Elk vingertje, elk haartje klopt. Waarom zou de naam dan niet kloppen? Zelfs al is het de zoveelste Jan in de familie; dit kind hoort Jan te heten.
Wij bedenken de namen zelf. Maar ik denk dat Zijn Geest daar een grote invloed op heeft (al beseffen we dat totaal niet).
Bij de geboorte al een naam van Hem. Naïef gedacht? Dat mag je vinden. Dit is wat ik geloof.

Van Boven naar Beneden

Een tijdje terug las ik een boek van Henk Binnendijk met de titel 'Het verlangen van God'. Ik ga hier niet het hele boek uitwerken. Heel kort is dit de samenvatting: God werkt van Boven naar Beneden. Van de Hemel naar de aarde. In de Bijbel staan talloze voorbeelden van mensen die op eigen kracht dingen proberen te doen en waar dan uiteindelijk geen zegen op rust. Als ze zich overgeven aan Hem en het uit de Hemel verwachten, is er meer zegen.

Mijn naam

Mijn ouders gaven mij de namen: Ingeborg Justine. Zoals ik al zei: ik geloof dat Hij met Zijn Geest dat bewerkstelligt. Mijn moeder hoorde vlak voor mijn geboorte een pianiste met de naam Ingeborg op de radio. Ze genoot daar enorm van en bedacht toen dat dat een prachtige naam zou zijn voor als ze een dochter zouden krijgen (als ik een jongen was geweest had ik Art geheten (naar Art Schenk)).
Een hele aardse gedachte, zo lijkt het. Maar ik geloof dat zoiets toch door Hem gestuurd wordt. De roepnaam Ingeborg zou perfect bij mijn DNA en de loop van mijn leven passen (iets waar alleen Hij het zicht op heeft). Mijn roepnaam was ook Ingeborg.

Justus

Toen ik bijna 3 was, overleed mijn vader. Mijn vader heette Justus. Een groot gemis. Voor mijn moeder een grote klap. Ruim een jaar later ging ik naar de kleuterschool. Zij vond het een mooi gebaar naar haar man om mij de roepnaam Justine te gaan geven. Mijn tweede naam dus als roepnaam. Zo gezegd, zo gedaan. En als kind schakelde ik snel om. Ik luisterde vrij snel naar die naam. Eigenlijk had ik nu een naam gekregen van Beneden naar boven.

School

Gaandeweg mijn 'schoolcarrière' ging ik steeds meer worstelen met die naam. Ik ben de gehele lagere school en middelbare school veel gepest. In scheldwoorden werd de naam Justine tot 'sjeestien' (omdat ze me een slome vonden), etc. Bovendien ging ik de naam Justine steeds meer koppelen aan een verachtelijk meisje. Ik moest wel verachtelijk zijn, anders werd ik niet gepest. Om op dat verachtelijke DNA zat het labeltje Justine. Er klopte iets niet in die koppeling. Ik gruwelde bij het horen van mijn eigen naam.

HBO

Uiteindelijk ging ik studeren. Een uitgelezen kans voor mezelf om een nieuwe start te maken! Ik had me op mijn nieuwe opleiding ingeschreven met mij oorspronkelijke naam: INGEBORG. De meeste mensen kenden me toch niet. Dus dat was een gemakkelijke overgang. Voor mensen die me wat langer kenden en al langer in mijn leven waren (familie en wat bekenden), duurde het wel wat jaartjes voor ze me geen Justine meer noemden. En nu nog steeds glipt het er wel eens door bij iemand. Maar gaandeweg werd ik steeds meer Ingeborg, ook voor mijn direct betrokkenen.

Vrouwendag

Gisteren was ik op een vrouwendag van de stichting Selah (http://www.stichtingselah.nl/). Het thema was 'geborgen in Zijn Liefde'. En eigenlijk heb ik gisteren de bevestiging van Boven gehad dat de naam Ingeborg ook écht MIJN naam is. Een naam passend bij mij. Passend bij de loop van mijn leven. Niet de van beneden naar boven gekozen naam 'Justine'. Hoe prachtig het ook is om naar mijn vader vernoemd te zijn.
Zoals gezegd ging het gisteren over 'geborgenheid'. Ik ga hier niet de hele dag uitspitten. Alleen de mijn gedane ontdekking. Namelijk deze:

IN-GE-BORG-enheid (mag ik zijn en bén ik (een belofte!!!).

IN-God-GE-BORG-en

IN-Liefde-GE-BORG-en

God heeft ons een hart gegeven dat onrustig is, totdat het IN-God-GE-BORG-en is. (Henri Nouwen)

Borg

Vervolgens ben ik gaan nadenken over dat stukje Borg.
Ergens Borg voor staan.
Borg betalen.
Garant staan.
Veiligheid bieden.
Iemand die borg voor jou en mij gestaan heeft (2000 jaar geleden).
IN-GE-BORG-enheid.
Gezekerd zijn.
Er IS betaald.
Wow... Wát een veiligheid. 

Toen ik de naam Ingeborg kreeg, wist God al dat ik die veiligheid zó nodig zou gaan hebben in mijn leven. Dat er een groot gapend gat zou komen op de plek van mijn aardse vader. Maar ik heb gewoon een grandioze naam meegekregen, die garant mag staan voor de belofte dat ik in Hem gezekerd ben! Wat voor beproevingen ik ook doormaak (en geloof me: dat kan heel ONVEILIG voelen). En dan tóch deze garantie. 

Vooruit. Eén ding over veiligheid wil ik dan toch delen, wat op de vrouwendag ter sprake is geweest:
Het ging over schuilen onder God's vleugels. 
Wim Grandia vertelde een waargebeurd verhaal over een kip. Er was ergens een boerderij afgebrand. Toen een tijdje later de eigenaar ging kijken op de afgebrande boerderij, vond hij een zwart geblakerde, dode kip. Plots hoorde hij geluid onder de kip vandaan komen. Dat waren levende kuikentjes!!! Die kip heeft ten koste van zijn eigen leven, die kleintjes gespaard. Hij was er helemaal met zijn vleugels overheen gaan liggen, ving zelf de vlammen op, maar beschermde het leven van de jonkies. 
Zo heeft Jezus ook, ten kost van Zijn eigen leven, ons gespaard. Mij gespaard. Als een moederkip, spreidde Hij op het Kruis Zijn vleugels en tot op de dag van vandaag mag ik daar in bescherming onder zijn. Hij stond BORG voor mij. Levenslang mét Christus  IN-God-GE-BORG-en.
Tranen van ontroering. Want dit raakt me diep.




De vleugels van Het Kruis. Hij staat Borg voor mijn leven. Als een moederkip, die me beschermd. In die belofte mag ik dagelijks leven, met de mooie naam aan mij gegeven.



4 opmerkingen:

  1. Blij dat ik het gelezen heb ook ik mag me hetzelfde weten als jij :
    IN-God-GE-BORG-en

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wauw! Mooi mens met een prachtig talent in schrijven en woorden verwoorden.

    BeantwoordenVerwijderen