woensdag 25 mei 2016

Onveilig voelen


Deze blog is een vervolg op mijn vorige blog (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/05/volkomen-zichtbaar.html).
Hoe veilig voel ik me bij anderen?
Een mooie - begrijpende - reactie, las ik er vandaag onder:
'Wat een diepe worsteling beschrijf je hier. Moedig dat je dit verwoord en deelt. Er is dus elke dag een strijd tussen het verlangen om te mogen zijn wie je bent, met je autisme, met je hele zijn en daarnaast het aanpassen zodat mensen met jou kunnen leven. Wat verdrietig en wat uitputtend moet dit zijn. Blij dat je een zielsverbinding heb net Hem die nooit afstand zal nemen. Die je zal omarmen, bij je is en van jou houd. Altijd!! Niet alleen als je reageert zoals het uitkomt. Ken je zo'n liefde nog?
Sterkte en ik zal voor je bidden!
'

Prachtig. Begrepen worden geeft een stukje veiligheid.
Ondanks het wat grijze weer vandaag, ben ik vanmiddag in de polder bij de voormalige 'Oijense hut' gaan wandelen.

Ik zag deze twee prachtige zwanen zwemmen en nam deze foto:


Toen ik een stapje dichterbij zette om ze beter op de foto te kunnen zetten, vlogen ze weg. Ze voelden zich niet veilig met zo'n fotograferende vrouw vlakbij ;-).


Dan maar een schaap met lammetjes op de foto. Oeps... Waar zijn de lammetjes? Toen ik de foto wilde maken renden ze hard weg. Alleen moeder schaap staat er nog. Ze is wat dapperder. De lammetjes vonden mij kennelijk niet veilig genoeg.



Toen spotte ik deze vlinder. Gelukkig. Die bleef zitten!!!


Maar ondertussen ging ik me wel bezig houden met deze vraag: mogen mensen zich bij mij - door mijn autisme/persoonlijkheid - ook onveilig voelen? Onveilig in de zin dat de ander geen emotionele verbinding met mij aangaat, omdat mijn autisme dat belemmerd. Ik daar emotioneel niet toe in staat ben....: echt verbinden. Zoals ik me onveilig kan voelen bij die ander, dat een ander zich onveilig voelt bij mij? Of moet en zal die ander zich bij me veilig voelen. Moet en zal de klas die zich niet wil verbinden, toch verplicht zijn met me op te trekken? Moet en zal die ander zijn/haar leven met mij delen (terwijl ik er zelf de consequenties niet eens van overzie)? Mág een ander zich bij mij niet veilig voelen? Of voel ik dat als de zoveelste afwijzing?
Tot nu toe me eigenlijk alleen bezig gehouden met de vraag hoe veilig IK me voel (bij een ander). Maar dat een ander zich bij mij niet veilig voelt... Dat bestond in mijn hoofd niet zo... 
Me daar pas bewust van geworden, toen ik iemand vroeg 'hoe gaat het met je' en deze persoon dat niet wilde vertellen. Omdat mijn EQ gewoon te laag is daarvoor. Kan ik me echt verplaatsen in die ander? Raak ik in het rood? Kortom: het voelt niet veilig genoeg, omdat ik emotioneel niet echt in staat ben met de gevoelens van een ander om te gaan. Dat op zich is natuurlijk een verdrietige gebrokenheid. Maar het was voor mij wel een eye-opener dat dat überhaupt kón... Deze kant uit.... Hoe kom ik op een ander over? Wat kan ik aan? Ik ervaar het als een geschenk dat ik de mogelijkheid heb gekregen om de andere kant te zien.  Alsof ik even door de bril van de ander naar mezelf mag kijken. Het is nog nooit in me opgekomen dat iemand zich onveilig bij mij kon voelen. Dacht meer in termen van afwijzing. Zoals de draaikolken LEVENSgevaarlijk zijn in onderstaande foto, zo ben ik met mijn autisme ook gevaarlijk. Een waarschuwingsbord bij mezelf plaatsen. Klaar. 
Als je met mij in zee gaat, dan verdrink je! Nee... Ik verdrink misschien wel als ik echt zou horen hoe het met die ander gaat. Zo heb ik het nog nooit kunnen bekijken!



Mag een ander van mij de vrijheid krijgen om mij (op deze of een andere manier) onveilig te vinden? Een cadeau dat deze vraag aan mezelf op mijn pad is gekomen.
Een cadeau dat diegene met die waarheid zichtbaar was.
Want hoeveel mensen voelen zich bij mij onveilig, die om de hete brij heen draaien? Die - om mij te sparen - net doen of ze met me aan het verbinden zijn? En ondertussen voel ik haarfijn aan dat ik in een leugen beland ben. En verwaterd zo'n contact vanzelf. Want dat houden ze ook niet vol.  
Bij hoeveel anderen doe ik dat? Mezelf zogenaamd verbinden met iemand, terwijl ik me eigenlijk ook niet veilig voel. 
De waarheid horen is een cadeau voor mezelf.
De waarheid vertellen is een cadeau voor die ander.
Neem ik het cadeau aan?
Het is me gegeven!
Ik heb het al wandelend uitgepakt. Bekeken van alle kanten. Aan God voorgelegd. En Hem gedankt voor deze inzichten. 
Want nog te vaak denk ik in termen van afwijzing.
Wezen de zwanen me af?
Wezen de lammetjes me af?
Wijs ik mezelf af?
Hoe veilig voel ik mij bij mezelf?
Het was een mooie wandeling.
Ondanks de grijze lucht.
Ik ben in Christus geborgen bij God.
En dat is de grootste veiligheid - die ik óók als een geschenk - elke dag mag uitpakken.

Geniet van de foto's van mijn wandeling:





























Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen