dinsdag 24 mei 2016

Volkomen zichtbaar

Zulke berichtjes van school maken je machteloos verdrietig. School is voor hem geen veilige plek om autistisch te zijn, zoals de wereld voor mij ook geen veilige plek is om autistisch te zijn. Want wie nog zegt mij lief te vinden heeft mij nog niet meegemaakt als ik echt autistische aanvallen heb. Zorgvuldig probeer ik aangepast gedrag te vertonen. Een schild om mijn autisme heen. Heb je mijn autisme (en gedram) nog niet echt leren kennen? Dat is een teken dat ik goed ben in dat schild omhoog houden. Een schild dat ik mijn hele leven omhoog hield en waar trauma op trauma zich achter verborgen. Totdat er iemand kwam die zó veilig was dat het schild om mijn trauma's kon zakken. Maar daarmee zakte ook mijn schild om mijn autisme. Met alle gevolgen van dien. Want waarbij had ervaren dat het veilig was voor mijn trauma's bleek het niet veilig voor mijn autisme. Frustratie op frustratie. Omdat ik me vastbijt in dingen en er halszaken van maak en dat door die ander als onbenullig gezien wordt en uit zelfbescherming overgaat tot de orde van de dag. Niet klemgezet willen worden door mij. Daar heb ik van geleerd. Dus loop weer met een schild. Heb buikpijn bij elke ontmoeting die ik heb. Vanochtend op koffievisite bij een vriendin/kennis. Ik had buikpijn. Omdat ik gewoon nooit echt mezelf kan zijn. Want voor ik het weet ontneem ik de ander door mijn gedram de vrijheid. En die fout heb ik gemaakt voor ik er erg in heb. Vorige week ook bij een andere vriendin. Dat is niet fijn. Voor de ander niet. Voor mezelf niet. Ik mis daardoor wel de echte zielsverbinding met de ander. Want door mijn autisme ben ik voor die ander ook niet veilig genoeg. Wederzijds geen veilige plek. Uit diep verlangen naar wel zo'n plek wordt het dan van mij uit een eenzijdig getrek. Ik blijf bellen en aandacht schenken, maar aandacht voor mij allang verwaterd. Mentaal afstand van gedaan. 
Zoonlief heeft dat schild niet. Veilig of niet veilig. Volkomen zichtbaar. Dit is autisme. Dit is hij. Zonder schild. Men noemt dit onaangepast gedrag. Maar hij heeft ook niet de loodzware last om dat schild (=aanpassing) te moeten dragen. Het is beiden machteloos verdrietig en eenzaam. Want dit is niet de bedoeling van het leven, maar wel de realiteit. Waar het normaal goed is voor een mens zijn/haar schild te laten zakken brengt dat bij mij een scheiding in relaties. Kan het desastreuse gevolgen hebben. Autisme maakt meer kapot dan je lief is. 
BAM. Weer trauma's. Veilig opbergen achter dat schild. Eenzame tranen. 
Hoe zou ik dit leven ooit volhouden zonder het besef van een Vader die oneindig veel van me houdt en mij kent en doorgrondt zelfs achter elk schild. Zelfs als ik vanalles verborgen houdt achter dat schild. Daar weet van hebben houdt me op de been!!! 
Ingeborg van Vliet's photo.

3 opmerkingen:

  1. Ohhhh wat moet jij je verdrietig en eenzaam voelen......ik ken jouw uitbarstingen niet dat klopt maar ken ze wel, binnen mijn kring van kinderen heb ik een klassiek autist met ADHD en ook daar zie ik de woede-uitbarstingen ......maar ook de eenzaamheid, en als je dan zo'n briefje van school meekrijgt ppffffffff dit raakt zelfs mij zeker omdat je zoon voorzover ik hem uit je verhalen en vd foto's ken dit niet express doet. Ik kan je alleen maar enorm veel sterkte wensen en voor jullie bidden en dat zal ik dan ook zeker doen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een diepe worsteling beschrijf je hier. Moedig dat je dit verwoord en deelt. Er is dus elke dag een strijd tussen het verlangen om te mogen zijn wie je bent, met je autisme, met je hele zijn en daarnaast het aanpassen zodat mensen met jou kunnen leven. Wat verdrietig en wat uitputtend moet dit zijn. Blij dat je een zielsverbinding heb net Hem die nooit afstand zal nemen. Die je zal omarmen, bij je is en van jou houd. Altijd!! Niet alleen als je reageert zoals het uitkomt. Ken je zo'n liefde nog?

    Sterkte en ik zal voor je bidden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een diepe worsteling beschrijf je hier. Moedig dat je dit verwoord en deelt. Er is dus elke dag een strijd tussen het verlangen om te mogen zijn wie je bent, met je autisme, met je hele zijn en daarnaast het aanpassen zodat mensen met jou kunnen leven. Wat verdrietig en wat uitputtend moet dit zijn. Blij dat je een zielsverbinding heb net Hem die nooit afstand zal nemen. Die je zal omarmen, bij je is en van jou houd. Altijd!! Niet alleen als je reageert zoals het uitkomt. Ken je zo'n liefde nog?

    Sterkte en ik zal voor je bidden!

    BeantwoordenVerwijderen