vrijdag 3 juni 2016

Aardig gevonden willen worden

Soms heb je het nodig om de waarheid op een andere manier te horen.
Want oh... wat kan ik daar ook druk mee zijn: aardig gevonden willen worden en er bij willen horen.
Logisch. En helemaal vanuit mijn kwetsbaarheid waarop ik zó aangevallen ben hierop (heel erg gepest). En telkens weer leer ik: 'het hoeft niet', 'het is niet nodig', 'je bent HOE DAN OOK veel waard'. 'Niet de ander oordeelt, maar Hij'. 'boeien wat een ander van je vindt'. 

Mooi. Maar niet als het theorie blijft. Als de praktijk zo anders is. Nou, af en toe landt het echt hoor! Misschien niet altijd zichtbaar voor anderen, maar wel zichtbaar voor mijzelf en mijn DIRECTE omgeving. Want dan ben ik zoveel rustiger. Dan is het geen theorie meer.

Maar zoals gezegd, draag ik een kwetsbaarheid met me mee. Niet als excuus. Maar als weerbarstig gegeven. Er hoeft maar iets van afwijzing getriggerd te worden (al is het niet eens zo bedoeld!!!) en ik ben weer dagen druk met toch weer aardig gevonden te willen worden.
Dan ben ik het lijntje, het infuus met Zijn liefde even kwijt. Dan ben ik boos op Hem: 'waarom dan'??? En Hij laat me lekker uitrazen.

Hij heeft me een zoon gegeven die soms op formidabele wijze mij de waarheid spiegelt.
Dit schreef ik gisteren over hem op FB:

Vanmiddag door oudste zoon weer een spiegel voor gehouden. We zaten in de auto richting Uden om een pak voor zijn aanstaande gala uit te zoeken. Ik zong hard mee met 'no longer slaves'. zoon: 'mama, stop met zingen! Je stem klinkt als kattengejank!'. Okay. Duidelijk. Ik weet dat ik totaal geen zangtalent heb. Maar ik zing zo graag! Maar het was een humoristische spiegel van zoon hóe ik dan zing. 
Op de terugweg in de auto ging ik gejaagd praten omdat ik NU tijden van zijn gala  wilde weten, zodat we kunnen regelen dat er oppas voor Vincent is. En omdat ik het dan niet meer overzie ratel ik een beetje rood. 'Mam, altijd dat gestress van je en dat je het NU moet weten. Relax toch eens en geniet toch eens van het leven. We kunnen het ook THUIS uitzoeken!'. Me nauwelijks bewust van dat gedrag. Maar de manier waarop eigen zoon me spiegels voorhoudt! Heerlijk puber-droog... Als een toneelstukje bijna, met een vleugje humor. Hij weet precies mijn autistische gedrag te benoemen. En dat werkt!!! Enne... Die oppas is geregeld!
Ingeborg van Vliet's photo.

En zo kan zoonlief me ook de waarheid spiegelen over dat bezig zijn met aardig gevonden willen worden. Maar Hij gebruikt ook andere kanalen. Zo hoorde ik vanmorgen op de radio deze overdenking... over... aardig gevonden willen worden. In dit geval gelinkt aan werk voor Hem. Maar je kunt het op alles toepassen. En de waarheid rinkelt nog in mijn oren. 



Als ik de waarheid hoor. Als iemand mij spiegelt. Dan moet ik dat verwerken. Dat kost bij mij altijd tijd. Mijn koppie gaat dan draaien. Ik schiet in de weerstand. Ik schiet in de (zelf)veroordeling. Ik schiet in... van alles... Alsof een ander niet mag vertellen hoe hij/zij naar me kijkt. Mensen schrikken daarvan... Van mijn manier van verwerken... Vertellen de waarheid dan niet meer, als ik er zó gebroken mee omga. Maar die dingen hebben bij mij altijd tijd nodig. En ik hoor liever de waarheid dan dat mensen maar zalvend om me heen gaan draaien en me dan maar proberen tevreden te houden (omdat ik dat claimend zo graag wil). 
Zo was dat ook met het horen van deze overdenking... Ik voelde me aangevallen... 'Shit... de afgelopen weken was het niet afhankelijk willen zijn van het oordeel van een ander meer theorie dan praktijk... want ik was er hartstikke afhankelijk van... Shit... ik ben een loser!'. Nee! ik ben géén loser.  Ik heb de overdenking een stukje teruggespoeld en hoorde hem duidelijk zeggen: 'iedereen wil aardig gevonden worden. Christenen, niet Christenen,, óók ik'. Het is echt een 'kwaal' die ook mensen-eigen is. In het filmpje heb ik een aantal foto's gebruikt die ik vond nadat ik op Google intypte 'aardig gevonden worden'. Mijn zoekmachine ontplofte. Het is gewoon écht een probleem van élk mensenkind. Dat is geen aanval op mij persoonlijk. Ik ben geliefd. Hoe dan ook. Dat is geen theorie. Dat ervaar ik héél vaak in de praktijk. En soms in dromen. Het is geen aanval op mij persoonlijk. Het is een spiegel van Hem. In dit geval via deze overdenking. En dat mag ik lekker op mijn autistische wijze verwerken. En dat kost iets meer tijd dan bij de meeste anderen. 


  

2 opmerkingen:

  1. Dag Justine, dank je wel voor je open manier waarop je je leven beschrijft. Het helpt mij enorm, ik wordt er door bemoedigd. Ik ben niet de enige die worstelt met zichzelf en de beperkingen die ik heb. Dank, dank, dank. Ga zo door! Gods Zegen gewenst voor jou en je gezin groetjes van een twijfelaar die nog aan het ontdekken is wat haar beperking eigenlijk is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je wel opnieuw voor je open stukje, voor ons mee ogen kijken in je hart. En je bemoedigd en raakt mij er iedere keer weer door en ik denk naast mij nog wel meerdere......jij hebt de gave om mensen aan het denken te zetten en een spiegel te geven.....dank je wel. Ik wens jou, je man, je kinderen Zijn omarmende armen om jullie heen en Zijn liefdevolle zegen 🌹

    BeantwoordenVerwijderen