woensdag 8 juni 2016

GGZ-verslaving

Ik zat in de tuin en observeerde de vogels die druk doende zijn met hun eigen leven en dat van hun nakomelingen. Ondertussen mijmer ik door. Ik kom weer een beetje tot rust na dat GGZ-gebeuren (zie mijn vorige blog: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/06/behandelbaar.html). De eerste schrik is weg. Maar ik ben ook niet halsoverkop op zoek naar die begeleiding. Nog niet. Het zal zeker nodig zijn. Maar is naar een GGZ gaan ook geen verslaving geworden? Ingesleten vanaf mijn 16e. Ik zeg niet dat het niet nodig was (is). Evenmin ontken ik dat begeleiding nodig zal zijn (nog geen idee hoe!...). Maar het was ook wel veilig. En soms ook niet... Zelfs al werd ik niet gehoord (wat ook veel gebeurd is, eenvoudigweg omdat ik niet altijd even zichtbaar ben en zelfs de therapeut dat dan niet doorhad en ook niet doorvroeg!).
Maar het was de gang er heen. Het opgevangen worden in crisis. De aandacht speciaal voor mij. Alsof het iets moest opvullen van mijn eenzame (autistische) gat. Om uiteindelijk net zo leeg weer terug te gaan, als ik niet gehoord werd of blij gevuld na een begrijpend gesprek. Was het ook niet een stukje van mijn identiteit? Wat/wie ben ik zonder GGZ? Nog steeds dezelfde geliefde dochter van Hem.
Soms was de psychiater de enige die ik op een dag zag. Voor mijn gevoel was ik dan nog onder de mensen. Maar ik vind het ook prima als ik een dag niemand zie.
Misschien gaat het ook wel rust geven als mijn structuur niet gedreven wordt door gesprek na gesprek. Dan blijven er nog genoeg gezinstaken/gesprekken over. En als ik me eenzaam voel dat gewoon te voelen, in plaats van naar de volgende GZ-psycholoog te rennen. Want uiteindelijk vullen ook zij het gat niet. Neemt niet weg dat begeleiding (uiteindelijk) toch wel nodig zal zijn. Dus we denken erover, praten erover, schrijven erover. Wat de oplossing wordt, hebben we nog lang geen zicht op. Maar het is goed als ik iemand heb, die mij soms uit mijn eigen roodmakende gedachtepatronen haalt. We bidden ervoor en vertrouwen dat Hij de weg zal wijzen. Dat Hij zorgt voor ons, zoals Hij ook voor de vogels doet.


Dat vertrouwen kwam in me, toen ik me laafde aan deze rustgevende vogelgeluiden.
En over vogels gesproken: soms is de oplossing dichterbij dan we denken...


Met het plaatsen van deze blog werd ik al weer rood, omdat de techniek niet meewerkte... Gilde dat ik boven wilde eten (waar de laptop staat), omdat ik geen rust in mijn kop heb, vóórdat dat opgelost is... Los ik dat op door naar een GGZ te rennen??? CS.Lewis heeft gelijk (zie foto hieronder) dat er niets op aarde is dat dat gat kan vullen. Dit hoort bij me. En het wordt tijd dat ik dat echt omarm en er naar ga leven (en mijn man ook). Dat rood worden om de meest gekmakende triggers hoort bij mijn autisme... En ik bid dat we zicht mogen krijgen wie er met mij mag gaan bomen over die triggers. Zodat ik en mijn gezin wat ontlast worden van het rood worden en ik ook niet hoef te pappen en nathouden met roodplannen (=noodplannen) op dat moment.





1 opmerking: