donderdag 30 juni 2016

mijn moeilijke leven

Dit is wat ik terug hoor van zus, van mensen die me van vroeger kennen, van mensen die me nu meemaken. Ik neem je mee naar een verhaal. Naar het leven van een meisje van een jaar of 8, 16, of 48. Het meisje heette Justine.
Met de kennis van nu (over rood en groen) kijk ik naar het levensverhaal van dit meisje, dat het in het volwassen leven op dezelfde 'foute' manier doet. Ik zie en zag het mezelf doen. Maar ik weet niet hóe anders.... En ik stoot mensen af... Gruwelijk af... Het is of ik in een film naar mezelf kijk. Ik gruwel van haar als ik haar vanaf een afstandje bekijk. Ik zie dingen gebeuren. Mijn leven lang al. Zou het zó graag anders willen, maar kán dat niet....

Ze maakt het zichzelf regelmatig zo ongelooflijk moeilijk.
Ze is altijd al ontzettend licht ontvlambaar, een kort lontje of beter gezegd vaak helemaal geen lontje.
Zodra alles verloopt volgens haar plan en wensen, is er niets aan de hand en is het een lieverd (want dan is ze groen) maar o wee als daar ook maar iets tussenkomt (dan is ze rood).

En hoe uit dat korte lontje zich? Bij mensen bij wie ze geen veiligheid ervaart, slaat dat naar binnen. Bij de mensen die veilig voor haar zijn, is ze vertrouwd genoeg om het naar buiten te laten komen.

Wanneer dingen dus onverwachts gebeuren of niet doorgaan wordt ze zo ontzettend kwaad: Bij de veilige mensen gaat ze krijsen en stampvoeten. Volslagen in paniek. Schaamte voor de buitenwereld is er dan niet. Die controle is weg.

Echte (ziels) contacten heeft ze niet veel. Maar toch wil ze er bij horen. Als dat meisje van 8, van 16. Als vrouw van 48. Dus is ze er ontzettend op gefixeerd. Contacten met anderen is een halszaak voor haar. Ze gaat lopen lobbyen en als niemand er in voorziet gaat ze drammen en huilen. 

Klasgenoten zeggen: 'we hebben geen honing aan onze kont'. De pijn die dát doet, maakt dat er nog harder gelobbied wordt. 
Als iemand er wel in voorziet en er is 1 op 1 contact, dan gaat het prima. Dan is het meisje groen. Dan is de vrouw groen. Een twinkeling in haar ogen. Een meisje/vrouw als elk meisje/vrouw.
In haar ogen is iedereen beste vriend(in) van haar. Maar dat kinderen ook met anderen willen afspreken... Mensen delen met anderen is erg moeilijk. Zus delen met anderen is erg moeilijk. 
Ze claimt, maar dat ze daarmee anderen verstikt, ziet ze niet. 
Jawel, ze merkt het wel. En ze hoort het ook terug.
Ze wordt gemeden.
En genegeerd.
Maar het is helemaal niet haar intentie om te verstikken. Dat is blijkbaar wat anderen er van vinden. 
Dat beste vriend(in) zijn, blijkt niet wederzijds.
Ze wil alles en iedereen naar haar hand zetten, om zo de regie en controle over haar ingewikkelde leven te behouden. 
Dan gaat ze drammen, waarna mensen zich tegen haar keren en ze daardoor nog roder wordt en daardoor het gedrag zich door de paniek alleen maar herhaalt... 
Ze wil haar zinnetje hebben...
Althans ...
zo zien anderen dat...
Ze heeft behoefte aan structuur en voorspelbaarheid...
Zien anderen dat ook?
Met dat claimen heeft ze niet door waar ze mee bezig is.
Ze heeft niet in de gaten hoe de ander zich voelt en blijft er doodleuk achteraan gaan...
'we hebben geen honing aan onze kont'....
Hoe kan ze als volwassen vrouw nog boos worden op deze pesters, terwijl het waarschijnlijk allemaal aan haar autisme lag???? Dus ook die emotie kan er niet uit... 
Dit meisje wil er zo ontzettend graag bij horen, maar heeft geen idee hóe!!!!
In plaats van haar daarmee te helpen, wordt ze gemeden, gemeden, gemeden. 
Mensen zitten niet op zo'n drammer te wachten....
En het gaat elke keer weer fout...

Daarnaast ratelt ze veel. Vooral als ze rood is. Mensenkinderen haken af. Maar het meisje (de vrouw) ratelt door. Ze heeft dan ook niet in de gaten dat de aandacht bij de ander al lang weg is. Dat dat zo blijkt te zijn, hoort ze later terug.

Ze praat ook hard.
Dat zeggen haar klasgenoten. Haar huidige man en haar zoon. 'Mama, je hebt zo'n harde stem', hoort ze dan. 

Deze film herhaalt zich al mijn leven lang. Als kind me nog niet van dat patroon bewust. Nu wel. En dat is des te verdrietiger... Want dan voelt het helemaal zo hard.... Zie me! Hoor me! Ik ben niet alleen die drammerige buitenkant die je ziet! Maar deze zin is ook weer gedram. Om jou te dwingen mijn beste vriend te zijn. Maar waar is de arm om me heen, terwijl ik dit schrijf? Een arm die ik waarschijnlijk toch af zal weren.... Want mijn vertrouwen in mensen... die alleen maar denken dat ik achter honing aanloop.... is diep gedaald.... Zolang mensen dat denken, kennen ze niet mij, maar alleen dat stomme fuck autisme wat zó tussen mij en die ander in staat.... 



4 opmerkingen:

  1. Maar we weten bij jou wel wat het met je doet.Door het goed onder woorden te brengen,snappen we je gedrag beter.Dat ben jij niet....dat is je gedrag

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Ingeborg. Je bent niet wat allemaal wel of allemaal niet doet. Je identiteit wordt daar niet door bepaald. Je bent een geliefd kind van God, waardevol uniek. Tegelijk is daar de diepe gebrokenheid in de wereld en in mensenlevens. Van die diepe gebrokenheid heb jij heel veel last en pijn. Breng maar dagelijks je diepe gebrokenheid bij het kruis. Jezus Christus is middenin jouw gebrokenheid gekomen. Bij Hem kun je elke seconde terecht, kun je terecht als je in het rood komt of dreigt te komen, als je je afgewezen voelt, als je jezelf verachtelijk voelt. Richt je voortdurend op Jezus en laat je koesteren door Zijn helende kracht en liefde. Ik zal jou nooit veroordelen, omdat ik mezelf heel goed ken en zoveel van jou bij mijzelf herken. Wie ben ik om jou te veroordelen, om jou af te wijzen? Ik sta naast jou, niet boven jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ZEGENBEDE :


    God zegene de aarde
    waarop we staan;
    God zegene de wegen
    waarop we gaan;
    God zegene het doel
    waarvoor we leven;
    de God van alle goeds,
    van alle licht en alle heil
    zegene ons rusten en ons werk;
    Hij zegene wat je wilt doen;
    Hij zegene wat je liefde nodig heeft;
    Hij zegene waarnaar je verlangt;
    God die zich steeds om je bekommert
    zegene je ogen, je voeten en je hart.
    Zo zegenen ons God,
    Vader, Zoon en Heilige Geest.
    Amen.

    BeantwoordenVerwijderen