dinsdag 14 juni 2016

Vluchtigheid

Psalm 103:
15 De mens – zijn dagen zijn als het gras,
hij is als een bloem die bloeit op het veld
16 en verdwijnt zodra de wind hem verzengt;
de plek waar hij stond, kent hem niet meer.

Het leven is vluchtig. Dat blijkt wel uit bovenstaand Psalmvers.

Of deze tekst uit Prediker 1: 

2 Lucht en leegte, zegt Prediker,
lucht en leegte, alles is leegte.

Maar waar ik nog meer moeite mee heb, is de vluchtigheid van Social Media.
Het ene moment word je gezien, is 'men' één en al oor voor wat je deelt. Het volgende moment staan ze massaal op het voetbalveld, in de supermarkt of op het strand. Waar zijn dan die mensen die een half uur geleden nog beweerden mij altijd te zullen lezen/zien? Lief dat ze dat zeggen of zeiden. Ik waarder dat zeer. Maar aan den lijve ondervind ik dan hoe vluchtig ook zo'n uitspraak gedaan is. Want in de praktijk gebeurd dat dan dus niet. 
Mijn handicap - als ik merk hoe vluchtig het omzien naar me was - is dat ik ga trekken aan mensen. 
Want ... Als ik iets deel, is dat niet alleen om mijn eigen honger te stillen . Ik deel het vaak, omdat ik denk er een boodschap mee te hebben. En ja, ik roep ook weleens om likes... omdat de vluchtigheid door mij gevoeld wordt als onrecht... Waarom zie je mijn boodschap niet????? En waarom zie jij mijn boodschappen NOOIT?? Omdat je denkt dat ik dingen post uit slachtofferschap...??? Een slechte nacht van zoonlief bijvoorbeeld... Wil ik daar de aandacht mee? Of is mijn boodschap ten diepste te laten zien hoe gebroken het leven is? Want het leven bestaat niet alleen uit mooi opgesmukte foto's. 
Mijn/ons leven IS gebroken. Als het een gebroken been is, mag het op Facebook en als het andere gebrokenheid is, heet het aandachttrekkerij??? Onzin! Ik heb zat weggestopt in mijn leven en ik sta het mezelf toe er te mogen zijn, ook met gebrokenheid. 
En soms is het leven mooi.  
Zo is vandaag onze oppashond weer hier. Dat zijn de mooie dagen. Die deel ik net zo goed. Waarom? Om mijn honger gestild te hebben? Nee. Omdat ik oprecht blij ben met zegen. En dan ben ik wel blij te merken als anderen dat ook leuk vinden. Want het IS leuk. 




Genietend van de rust - met Tacoda in de buurt - kreeg ik het op mijn hart om een boodschap over te brengen, geïnspireerd door wat ik gisteravond op tv zag. We hebben allemaal honger. Maar waar stil je die? De nood van de Belgen moet op dit moment gestild worden op het EK. Maar daarna? 
Dus ik deelde dit filmpje: 


Als je honger hebt, stil je die in een stadion bij het EK... toch???...
Vraag aan mezelf: waar en/of bij wie stil ik mijn honger?
Vraag aan jou: waar en/of bij wie stil jij je honger?
(fragment uit NOS EK Voetbal: België - Italië)

En dan merk ik dat ik weer in verwarring geraak.... Want al die mensen die vanochtend zo blij waren met me... Zien ze nu mijn boodschap dan niet??? 
En dan ga ik weer bij deze en gene trekken... Niet om mijn honger te stillen...(dat kan ik mensen ook maar nooit aan hun verstand brengen). Maar omdat ik niets snap van de vluchtigheid die FB heet... Hoe kan dat nu? Waar is iedereen? Of was het 'gezien worden' van vanochtend slechts lucht en leegte? Het sociale verkeer blijft voor mij soms een groot raadsel!

Hier loop ik dus dagelijks bij IEDEREEN tegen aan.. op FB.. Maar ook als ik mensen probeer te bellen en ze niet te pakken krijg of zo... Hoe kan dat nu??? Dan raak ik in paniek/in het rood. Ook als ik manlief probeer te bellen en hij is niet beschikbaar (hoort het niet, zit in vergadering, etc.). Hélemaal rood word ik dan.

Als mensen niet direct voor MIJ beschikbaar zijn, raak ik verward. Niet om die ander te bezitten. Maar omdat ik soms gewoon het inlevingsvermogen mis dat mensen ook met eigen dingen bezig zijn in hun eigen leven. En dat is niet dat ik wil dat het allemaal om mij draait. Maar misschien ga ik er wel te veel vanuit dat de ene mens de andere ziet en dat 24/7. En is het meer verbazing/teleurstelling als dat zo niét blijkt te werken. Terwijl ik zelf ook niet 24/7 ieder ander zie... Misschien helpt dat te beseffen me wel met inleven.


5 opmerkingen:

  1. Mensen lezen je blogs en Facebookberichten wel denk ik, maar hebben niet altijd tijd en zin om te reageren, of ze weten niet hoe te reageren. Ze zijn gewoon druk met hun eigen leven, gezin en bezigheden. Ik vind dat ook lastig soms als ik me rot of eenzaam voel, maar probeer dan te bedenken dat dit nu eenmaal het leven is en niet perse afwijzing van mensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees je blogs altijd !!!!!! En meestal reageer ik ook, ik had alleen vandaag een nichtje wat jarig was en neem dan mijn iPad niet mee om bij iemand anders op FB te gaan. Maar lieve Jij, ik vergeet het niet als ik dan in de rust ben 's avonds dan ga ik de berichtjes na......en dan ben ik daar mee bezig. Ik heb geen druk leven, echt niet maar wel mijn dagelijkse bezigheden. Ben blij dat je genoten hebt van de hond vandaag, heerlijk meid.....dat is goed voor je en je tekst uit prediker : hoe passend, ben net gisteren met een bijbelstudie begonnen over prediker
    Ik wens je nog een hele fijne avond 🌹🌹🌹

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je laatste zinnen zijn misschien wel helpend voor jezelf! Ik vind dat jij je bijzonder goed uit in je blog. En houdt er rekening mee dat je Hemelse Vader precies weet wie vandaag of morgen jouw blog NODIG heeft. Om bemoedigt te worden. Of om te zien dat ons leven niet maakbaar is. Of om te zien dat er zulke mooie zegeningen zijn in een gebroken wereld. Liefs van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik lees je pijn en verdriet hierom. Je zoektocht eigenlijk naar iets waar je dan wel aan vast kan houden bij mensen. Waar je dan wel op kan bouwen. Toch wil ik je iets zeggen. Niet alles is zichtbaar. Ik denk hè dat je geen idee hebt wat jou blog bij mensen teweeg brengt. Niet alles bereikt jou. Sommige mensen zullen je niet laten weten wat het deed. Je schrijft over dingen die andere mensen liever binnen vier muren houden, of ze weten het zelf niet te verwoorden. Ik denk dat je veel mensen een stem geeft. Dat ze zich door jou begrepen voelen. En herkenning vinden. En dat heeft heel veel waarde. Weten dat je niet de enige bent!

    Daarnaast als mensen zeggen altijd je te lezen. Dan kan dat ook zonder te reageren. Het is niet alleen waar als ze dat aan jou laten weten. Daarbij je schrijft toch niet voor de reacties alleen. er komt een iets bij mij boven wat ik je mee wil geven:

    Je verzameld misschien nu niet zoveel schatten op aarde, zoals je andere mensen om je heen wel ziet doen. Maar lieverd je verzameld je schatten in de Hemel, waar je Vader er trouw over waakt. Die schatten zullen nooit geroofd kunnen worden. Er wacht jou een mooie en hoopvolle toekomst. Blijf maar dichtbij Hem en zoek in de Bijbel naar veiligheid!

    Voel dat ik je dit moet zeggen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik lees je pijn en verdriet hierom. Je zoektocht eigenlijk naar iets waar je dan wel aan vast kan houden bij mensen. Waar je dan wel op kan bouwen. Toch wil ik je iets zeggen. Niet alles is zichtbaar. Ik denk hè dat je geen idee hebt wat jou blog bij mensen teweeg brengt. Niet alles bereikt jou. Sommige mensen zullen je niet laten weten wat het deed. Je schrijft over dingen die andere mensen liever binnen vier muren houden, of ze weten het zelf niet te verwoorden. Ik denk dat je veel mensen een stem geeft. Dat ze zich door jou begrepen voelen. En herkenning vinden. En dat heeft heel veel waarde. Weten dat je niet de enige bent!

    Daarnaast als mensen zeggen altijd je te lezen. Dan kan dat ook zonder te reageren. Het is niet alleen waar als ze dat aan jou laten weten. Daarbij je schrijft toch niet voor de reacties alleen. er komt een iets bij mij boven wat ik je mee wil geven:

    Je verzameld misschien nu niet zoveel schatten op aarde, zoals je andere mensen om je heen wel ziet doen. Maar lieverd je verzameld je schatten in de Hemel, waar je Vader er trouw over waakt. Die schatten zullen nooit geroofd kunnen worden. Er wacht jou een mooie en hoopvolle toekomst. Blijf maar dichtbij Hem en zoek in de Bijbel naar veiligheid!

    Voel dat ik je dit moet zeggen...

    BeantwoordenVerwijderen