dinsdag 26 juli 2016

Facebook en reallive

Ik kreeg vandaag weer voor de zoveelste keer het goed bedoelde advies of ik niet beter kon stoppen met FB. Omdat het veel prikkels oplevert.



Prikkels Facebook  Echte wereld vroeger en nu met prikkels
  
 Wie ziet mijn Posts??? Wie hoort mij op het schoolplein, op feestjes, in ander gezelschap?
 Mensen reageren niet of ongewenst op mijn Posts (omdat ze er geen raad mee weten).Ik word genegeerd! 
 10tallen adviezen Nauwelijks adviezen (eenzaam; wie weet er dat ik advies of raad wil?))
 Ik zie mensen onderling anders reageren dan ze op mij doen. Voel me daardoor een buitenbeentje. (Waarom toch anders??? Ik wil ook als de rest behandeld worden!)  Ik zie mensen onderling anders reageren dan ze op mij doen. Voel me daardoor een buitenbeentje.
 In het rood knal ik een hulproep op FB, inclusief mijn zeer grote nood (zoveel overweldigende emoties dat ik op zoek ben naar rust en door mijn niet meer kunnen uiten dat verwoord als dood willen, wat weer als een aandachtsroep wordt gezien en reactie uitblijft) In het rood ga ik gillen en stampen en zelfdestructief zijn en mijn grenzen vallen weg, waardoor ik gillend over straat loop of ga rijden.
 Er zijn mensen waar ik oranjeplannen voor moet hanteren. Niet moet. Mag. Om voor mezelf te zorgen. En ja het werkt!!! Maar verdrietig dat het nodig is. In het echte leven communiceer ik of niet, of verkeerd. Mondeling kan ik me veeeel moeilijker uiten dan schriftelijk. Hierdoor zien mensen een lachende vrouw die er goed uitziet, maar mijn innerlijk kan ik maar niet adequaat naar buiten brengen of komt niet of verkeerd over. Zorgt ook weer voor prikkels...
 Je wordt weer gemakkelijk gedumpt. Zo ben je leuk, lief, aardig en kunnen ze zoveel van je leren. Zo heb je het door je gedrag verbruikt en ben je ontvriend of geblockt. Je word makkelijk gedumpt. Als laatste gekozen bij gym. Nauwelijks feestjes in het huidige leven (gelukkig, want overprikkeld me maar). Kunstmatig wel meedoen, kost me ontzettend veel. Want soms hoor ik er hij. Samen een vrouwendag bezoeken of ontbijten. Dat is fijn. Maar het kost me gigantisch veel!!!! Maar ook in het echte leven houden vrienden het niet altijd met me vol. Word ik neergezet als een bodemloze put. Helaas is dat zo... Kan het niet mooier maken....
 Mensen waar ik wél leuk contact mee heb (die ik zonder FB nooit gekend zou hebben!) Mijn gezinnetje. Vrouw van, moeder van, dochter van.
 Ik houd al jaren met veel plezier de social media van de kerk up to date. Zonder persoonlijk account kan ik niet op die pagina komen. Het is een klusje dat qua tijdsbesteding en talenten prima bij me past. Vind het jammer als ik dat op moet geven. Dit past perfect bij mijn autistitische persoonlijkheid. Grotere vrijwilligersklussen houd ik niet vol.
 Een plek om blogs als deze te delen. Ik haal er voldoening uit! Schrijven is en blijft helend. Als ik mijn blogs niet online kan delen, zijn er geen lezers meer. Dat is de realiteit. Erg? Nee. Wel jammer. Omdat ik van mening ben dat er ook lezers zijn die er echt wat aan hebben. Voor hen jammer. Delen kan ook helend zijn.
Inspiratiebron. Het verbreedt mijn toch al kleine wereld. Het laat me stoppen met navelstaren als ik verdiepende stukjes kan lezen over verscheidene politieke of kerkelijke onderwerpen. Niet dat ik persé van alles op de hoogte móet zijn. Maar soms is het interessant. Sta al veel buiten de wereld (letterlijk soms, door mijn terugtrekken) en dit houd me (intelectueel) scherp. Hersenen worden lui als je er niets mee doet. Ik wil graag positief bijhouden wat er speelt. Voor te grote emotionele dingen, sluit ik me af (vluchtelingenproblematiek bijvoorbeeld). Ik kan daar niets mee. Dus laat ik dat hij degenen die er wel wat mee kunnen. Ben niet zo van het krantenlezen. Kan me slecht concentreren op lange artikelen. Lees zo tergend langzaam... Online is een uitkomst voor me. Tv kijken doe ik nauwelijks.
 Blijf op de hoogte wanneer welke events zijn.  Zonder social media kom ik nauwelijks nog te weten wanneer er inspirerende events zijn.
 Kan heel dwangmatig worden. Ben dwangmatig. Ik moet mijn zin krijgen. Moet iemand nú spreken, anders ga ik in mijn dwang telefoonterreur plegen...
 Een tool om met mijn man te communiceren als ik rood ben en praten niet meer lukt. Briefjes onder de deur door schuiven?

Kortom.... Het echte leven is net zo weerbarstig als het FB-leven. Nog vóór er social media bestond voelde mijn leven soms al als een hel. Dus romantiseer dat niet. Toen ging ik ook ver over mijn eigen grenzen, omdat ik pas sinds 2006 weet dat ik autistisch ben, maar dat altijd al was. Je weet dus helemaal niet waar je op moet letten, dus was in voortdurende staat van overprikkeling en liep trauma op trauma op (waar ook weer klachten door ontstaan zijn).
Omdat het echte leven zéker niet per definitie groener is, blijf ik mét mijn oranjeplannen lekker op social media. Want dát is eindelijk een tool voor mezelf die goed blijkt te werken! Het blijft een bijsmaak houden door wat er onmiddellijk na het gesprek is gebeurd, waar dit plan bedacht is! Maar de motivatie voor de uitvoering van mijn plan is er niet door verminderd. Eerder vermeerderd. Omdat ik besef hoeveel genade me in het verleden geschonken is. Dat weet ik nu het op een andere manier dus écht fout ging... 😢.

1 opmerking: