donderdag 7 juli 2016

Genade? Of mezelf maar aan dat kruis blijven nagelen?

Misschien dat ik door de gebrokenheid van deze week wel eens te meer besef wat voor een genadecadeau's mij al geschonken zijn. 
Ten eerste... Voor wat ik fout deed IS BETAALD. Daarom vind ik het ook zo erg!!! Er is duur betaald en nog vertoon ik - door gebrokenheid - dit gedrag. Dus vervolgens doe ik niets anders dan mezelf aan het kruis te nagelen! Ja, dat klopt. Ik had daar moeten hangen. Maar ik heb er niet hóeven hangen. Ik kan die slag maar moeilijk maken... Omdat de gevolgen van mijn fouten zo groot zijn... Het maakt mij ziek. Het maakt mijn man ziek. Het maakt die ander en familie ziek. Dat is het gevolg van deze gebrokenheid!!! 
Moet ik mezelf dan door het slijk halen?
Hoe ging Jezus om met mensen die logen of andere fouten begingen?

Maar mijn gedachten gaan ook naar eerdere situaties van gebrokenheid: telefoonterreur in nood, insluiping in nood, mensen openbaar door het slijk halen in nood. Als er hier geen genade was betoond, zag het er heel anders uit voor me. Nood of niet: er had aangifte gedaan kunnen worden voor stalking, insluiping, openlijke smaad. Maar dat is niet gebeurd. Er is niet geoordeeld. Ik ben niet gestenigd. Die overspelige vrouw uit het Bijbelverhaal in Johannes loog misschien ook wel in haar nood. Dat vertelt de historie niet. Maar we zijn allemaal gebroken mensen. Ook zij is betrapt. En misschien verloor ze ook wel de controle, net als ik (zie mijn vorige blog). Het staat er allemaal niet en Jezus vraagt er ook niet naar. Jezus zit. En schrijft wat in het zand. Wat zal Hij geschreven hebben? 'Lieve vrouw, ontvang deze genade'. Voor haar en mij en jou en al die mensen die afdropen, omdat ze beseften dat ze ook niet zonder zonde waren? Ik weet het niet... 



Ik heb mijn fout in overvloed in het licht gebracht en hóef mezelf niet meer aan dat kruis te nagelen. Pap, help me daarbij. Help me die genade te ontvangen (en het uitpakken van andere genadecadeautjes helpt me daarbij). Ik verwar het ontvangen van Uw genade nu zo met de gevolgen die mijn beleden fout heeft. Ik zou de gevolgen uit willen poetsen. Ongedaan willen maken. Een week terug in de tijd. Maar het kan niet. Het enige wat ik kan doen is mijn verdrietige hoofd in Uw schoot leggen, terwijl U daar zit en wat in het zand schrijft. 'Ik veroordeel je niet', laat ik als zachte woorden mijn gebroken ziel instromen. Dat is de stem waar ik naar moet luisteren. Niet naar de stemmen die nog niet zover zijn (en het misschien wel nooit komen. Of wel, maar heeft het gewoon tijd nodig...). 

Terugdenkend aan - en uitpakkend van - de reeds ontvangen genadecadeautjes, maakt dat nu ook de motivatie voor mijn oranje-plan nog extra aanwezig is. Niet voor die ander. Maar voor mezelf. Het is een cadeau van rust dat ik mezelf mag geven. Dan hoeft er namelijk geen nood te ontstaan. En als gevolg daarvan ook geen gebrokenheid. 
Mezelf (laten) omarmen. Want ook Jezus weent. Daar zittend bij mijn ziel/tempel. Hij weent - om zóveel gebrokenheid. Hij oordeelt niet. 'Kind. Stop daar zelf ook mee. '


6 opmerkingen:

  1. Stil....dat word ik hiervan.....en t lied wat boven komt is : Genade zo oneindig groot !!!!! Weet je voor God maakt het niet uit welke zonde, of hie groot....iedere zonde is voor Hem gelijk....wat een genade. Ik wens je Zijn rust toe dat je mag rusten en je je gedragen mag weten door Hem
    ❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Justine,

    Even een reactie als mede-autist. Eigenlijk begrijp ik niet zo goed wat je bedoelt. Als je iets fout doet en vergeving vraagt, vergeeft de Heer je meteen. Hij is het vergeten, jij bent het vergeten en iedereen is blij. Waarom zou je hier zo moeilijk over doen?

    Ikzelf ben blij autist te zijn. Ik ben wel slecht in het omgaan met mensen en begrijp niet van lichaamstaal, maar ben wel beter op andere gebieden. Dat is zo bij alle autisten, voor zover ik weet.

    Ik staar me niet blind in waar ik slecht in ben, maar richt me op waar ik heel erg goed in ben.

    Ik begrijp ook eigenlijk niets van wat je met kwetsbaarheid in je blogtitel bedoelt. Kwetsbaar als autist, of als Christen, of iets anders?

    Waarom zouden we als autist of Christen kwetsbaar zijn? Wij zijn vol van de Heer die in ons leeft en op verschillende gebieden ver voor op de gewone doorsnee mens. Waar komt die kwetsbaarheid dan vandaan? Ik heb wat artikelen van je gelezen, maar begrijp er echt niets van.

    Maar zo te zie heb je zelf wel baat bij je uitingen.

    Ik wens je al het goede van onze Heer,

    Jaap

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beste Justine,
    ik ken jou niet, maar ik lees af en toe je blogs die ik ontdekte via FB 'christelijke webloggers'.
    Je hebt het in deze blog even over 'stalking en openlijke smaad'. Ik weet niet of je je realiseert dat je persoonlijke FB account makkelijk is te ontdekken. Doordat sommige berichten daar openbaar staan is voor de goede lezer wel te achterhalen wie je bedoelde in sommige blogs. Misschien vindt die persoon dat niet leuk en daarom wilde ik je dit toch even laten weten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, weet ik wel. De persoon in kwestie weet dat. En ik weet hoe mild de persoon is geweest omdat dit alles in nood gebeurde. Dat is wat ik ermee wilde zeggen. Dankjewel voor je betrokkenheid. Denk jij dan te weten wie die persoon is?

      Verwijderen
  4. Ja, door je blogs en berichten te lezen en combineren heb ik een vermoeden. Ook haar ken ik niet persoonlijk hoor. Maar het leek mij gewoon niet fijn, vandaar dat ik het even laat weten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zoals ik al zei: het zit goed. Wie ben jij dan? PB of dm maar even.

      Verwijderen