vrijdag 29 juli 2016

Politie

Gisteren zag ik er weer één voor mijn auto rijden. Een politie auto.


En dan voel ik me standaard niet echt prettig... Behalve het gevoel dat ik dan opeens van alles denk fout te doen achter het stuur (wat waarschijnlijk niet zo is, maar ik voel me al betrapt, zonder dat ik ergens betrapt op hoef te worden), maakt een politie auto me ook onrustig.

Hoe komt dat?
Ik neem je héél ver terug de tijd in.
Voor mijn gevoel blijft het gisteren.
Maar objectief was het in 1987.
In het voorjaar van 1987 zat ik nog op de HAVO.
Zoals jullie weten heb ik eerst tot 1985 de MAVO doorlopen en was dat GEEN leuke tijd.
Op de havo kletste ik daar weleens wat over met een lerares tehatex. Een moederlijk type. Ik vertrouwde haar ook toe, dat ik het aan mama allemaal niet verteld had en dat graag zo wilde houden.
Toen verliet ik de HAVO en ging ik in september naar het HBO.
Daar ontmoette ik een docent die mijn vertrouwen probeerde te winnen.
Ik vertelde hem ook het één en ander.
En hij vond het tijd worden dat ik wat meer vertrouwen terug zou krijgen.
Met extra liefdevolle aandacht leren met liefde naar mezelf te kijken in een spiegel.
Hier kun je er meer over lezen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html.

Mijn moeder wist overigens wel dat ik contact had met die docent, maar wat zich afspeelde in dat 'spiegelhok',  wist ze niet. Mijn moeder zag hem als de aardige vriendelijke docent die zich om haar dochter bekommerde... Want zo had hij zich voorgesteld aan mijn moeder.

Begin december 1987 werd ik nog eens gebeld door die ex-tehatex-lerares. Hoe het met me ging.
Ik vertelde haar dat ik nog steeds niet lekker in mijn vel zat. Maar ging niet op details in.

Het was vrijdag 18 december 1987.
De laatste lesdag voor de kerstvakantie.
Ik stond 's ochtends op mijn dagelijkse trein te wachten en dacht... stel dat de remmen van de trein nu eens kapot zijn, als ik er in zit en hij nooooit meer stopt... dwars door alle stopblokken op eindstations heen rijdt... Een vlucht voor mijn leven... In een trein die nooit meer stopt. Verlangend daarnaar stapte ik de aankomende trein in. Nog niet vermoedend in wat voor een achtbaan ik op die dag terecht zou komen...

Halverwege die middag zat ik weer bij die docent op de kamer, toen zijn telefoon op zijn bureau overging. Het was mijn moeder die in paniek belde, want zij was gebeld door die tehatex-lerares om te vertellen dat het niet goed met me ging. En ze had plechtig beloofd nóóit te bellen!!!!! Wát een verraad... Denken veilig te zijn en het niet blijken te zijn.... Ik ontstak in hevige woede. Ook tegen die docent. Want al mijn woede - ook tegen hem - kwam er eensklaps uit. Al mijn onveilig voelen - en daar hoorde hij ook bij (hoe hij ook zijn best deed om mij voor die spiegel veiligheid te bieden) - het
spoot er in één golf van woede en paniek uit.
Ik rende door de gangen van de grote leerfabriek. Maakte een enorme sprong over een stofzuiger van een werkster, ging gillend over gangen en trappen en in het lokaal waar die docent ondertussen lesgaf gooide ik mijn passer naar binnen.

Dit is 'dé passer'. 
Ik heb hem nog steeds 
en zelfs oudste zoon heeft hem wel eens van me geleend 
als hij de zijne kwijt was.

Al rennend door dat schoolgebouw zag ik ook in een kantoor alle docenten gezellig met elkaar een kerstviering houden, wat mijn woede nóg groter maakte... IK HIER MET AL MIJN LEED... ZÓ GROOT... ZÓ IN PANIEK... HOE KÚNNEN JULLIE VIEREN OF ER NIETS GEBEURD....
Bewuste docent probeerde ondertussen ZIJN straatje schoon te vegen. Hij bleef maar herhalen 'IK heb niet gebeld (naar je moeder)'. 'IK heb niet gebeld' (een zin die ik nog dagelijks hoor) Nee... dat doet er niet toe... het gaat om mijn gevoel van veiligheid waarmee gespeeld wordt, elke dag weer... de tehatex-lerares door tóch te bellen... die docent door misbruik te maken van het kwetsbare vertrouwen dat ik in hem stel.
En dat gevoel van veiligheid is door dat éne telefoontje naar mijn moeder als een poot onder de tafel weggezaagd...
Over tafel gesproken...
Ik was kennelijk zó in paniek dat docent en sectie-leider het nodig vonden om de politie te bellen.
Ondertussen moest ik bij docent op de kamer wachten totdat de politie er was.
Ik heb al die tijd als een trillend rietje onder een tafel die daar stond gezeten.
In elkaar gedoken.
Tot de politie kwam.
Ze wilden me opnemen.
Ik mocht alleen naar huis als ik naar huis gebrácht zou worden.
Uiteraard bood docent aan dat te doen.
Mijn moeder blij.
Zij had er ook wat van mee gekregen en zag docent als de reddende engel.
Ik had geen ander keus en stapte weer bij hem in de witte citroen BX.
Het was al donker buiten.
Onderweg stopte hij bij de chinees.
Om wat te eten.
Ik kreeg geen hap door mijn keel.
Ik heb de geur van dié chinees nu nog in mijn neus hangen.
Verschillende keren tijdens die drie kwartier durende rit, deed ik net of ik sliep. En dan kwam zijn hand weer op mijn been. Ik zat de rit uit. Sloot me er voor af.

Eenmaal thuis sprak ik met mama nergens meer over. Want net als met die klasseleraar respecteerde ze het feit dat zwijgen het veiligst voor me was. Uit liefde voor mij, is er nooit meer over gesproken. Ik kon het niet en zij wist dat. Vroeg er ook nooit meer naar. Ze wist ook niet het werkelijke verhaal van die docent...

Een dag later ging ik met een ex-klasgenote van de HAVO (waar ik nog contact mee had) naar een NCRV 'LOS-VAST -festijn' in Wijchen. Van Jan Rietman. Dat hadden we tevoren al afgesproken. En mama voelde aan dat het goed voor me was en liet me gaan. Ik heb dat nog fotografisch op mijn netvlies staan. Het was zó fijn om even aan het gewone leven te proeven na een dag die een nachtmerrie was. Maar als ik terugdenk aan die vrijdag 18 december 1987, denk ik ook terug aan LOS VAST. Alsof het ene niet losstaat van het andere....

Maar hier is mijn angst voor de politie ontstaan...
Op een kamer bij iemand waar ik me ook niet veilig bij voelde onder een tafel overgeleverd zijn aan de politie... Meer in paniek kon bijna niet. Kwetsbaarder kon bijna niet.

Iets van die politie-angst is wel genezen.
Op een hele bizarre manier.
Ooit was ik op retraite (2011).
Daarbij was een kapel.
En die kapel stond vrij tot 'onze beschikking'. 
Ik heb er helende uren doorgebracht.
Wat later in de tijd heb ik er ook bevrijdende momenten gehad.
Ik heb er ooit alleen met God liggen worstelen; net als Jakob: 'Ik laat U niet los tenzij U mij zegent'. Die (gast)vrijheid kreeg ik om daar te zijn en het was niet alleen een worsteling, maar ook een ontmoeting met God.
Ook heb ik in die kapel Jezus voor me zien strijden. Letterlijk voor mijn ogen gezien.
Zo diep gaat dat, als je dat meemaakt.
Maar op een rode dag was ik gaan rijden.
Ik kwam bij die kapel uit en ging er naar binnen.
De gastvrijheid nog in mijn hoofd. 
Die ervaringen nog in mijn hoofd.
Toen ik een half uur later naar buiten wilde, bleek de toegangsdeur afgesloten!!!
Ik was niet opgemerkt. 
Oeps...
dat was niet mijn bedoeling om opgesloten te zitten...
In blinde paniek bel ik de politie.
Zij kalmeren mij en bellen wat contactpersonen.
En door een passant die een sleutel weet te regelen, kan ik weer naar buiten.
Wat een drama...
Dat ik dat moest meemaken...
De liefde van die politie voel ik nog.
En achteraf gezien had natuurlijk de politie gebéld kunnen worden voor insluiping. En dat is niet gebeurd!!
Hoewel ik nóóit met de bedoeling/intentie om in te sluipen naar binnen ging!!! Ik zocht veiligheid in mijn rood en had in die kapel ooit veiligheid ervaren... en dacht dat het nog net zo gastvrij was als het ooit tijdens die retraite was... Want dat onthoud ik dan ook fotografisch... 'je mag er gebruik van maken' is er toen gezegd... Maar dat daar een grens aan zat besefte ik niet... 

Maar die liefde van die politie heeft veel geheeld. Dus misschien had het wel een bedoeling...
Maar dat nog niet alles geheeld is, merkte ik gisteren...
Ik zag die politie rijden...
En zat weer even onder die tafel...

Ik heb nog wel meer politie-ervaringen.
Maar dat wordt te veel voor deze blog!

1 opmerking:

  1. Heftig, maar weer zo open en duidelijk......je wordt dus duidelijk nog getriggerd door dit soort dingen oo wat toen gebeurd is. Herkenbaar en ik weet hoe moeilijk dat is ❤️

    BeantwoordenVerwijderen