zaterdag 16 juli 2016

Samen verdrietig zijn

Ooit (in 2012) vond ik eindelijk in mijn leven een veilige plek voor mijn trauma's. Voor het eerst was er de boodschap: het verdriet mag er zijn! Wát een bevrijding. 44 jaar verdriet opgekropt, kwam er uit.



Maar verdriet is verdriet.
Als ik geen overzicht heb en daardoor rood wordt/in paniek raak (zoals in deze situatie zou kunnen gebeuren: http://ow.ly/DnAe302iV2B), dan vóelt dat voor mij óók als verdriet. Of het nu 'rood-verdriet' is, of 'trauma-verdriet', het is groot en het maakt me rood. Ik voel geen onderscheid in verdriet.
En toch.... bij dat autisme verdriet voelt men zich veel machtelozer. Als ik mij in mijn autisme-verdriet onbeholpen uit (door te zeggen dat ik dood wil (wat de mate aangeeft hoever ik het overzicht kwijt ben)) dan kunnen mensen er niets mee. Of ik dat alsjeblieft niet meer zo wil uiten. Okay. Netjes dat je dat vraagt. Dat waardeer ik, want in mijn autisme-verdriet ben ik me van mijn eigen gedrag niet zo bewust. Het komt ook voor dat mensen dat niet aan me vragen. Na zo'n wanhoops-post heb ik standaard een aantal blokkeringen en ontvriendingen op FB. Ik probeer me in te leven in hun machteloosheid. Maar kennelijk gaat die machteloosheid dan ten koste van de verbinding die er leek te zijn... Of ik word er op gewezen dat ik wel erg negatief ben en een wacht voor mijn lippen moet zetten, omdat woorden kracht hebben.
Of... bij dat autisme-verdriet wordt eerlijk aangegeven: 'ik kan er niets mee... , ik ben geen autisme-deskundige'....
Maar voor mij is en voelt autisme-verdriet niets anders dan trauma-verdriet. Het IS er. Ik kan het niet wegdrukken als ik rood ben. Het moet er uit. Maar.... Je hóeft er niets mee. Mag het alsjeblieft gedeeld verdriet zijn? Mag mijn verhaal er zijn? Al is het nog zo autistisch? Je hoeft niets op te lossen. Je hoeft me niet het overzicht te geven. Ik wil alleen vertellen: 'ik weet het even niet, help!'. En niet help in de zin van: los het op!, maar: kom even naast me zitten; samen verdrietig en machteloos zijn. Ik heb met mijn traumaverdriet mogen ervaren hoe helend dat is.
Waarom denken mensen dat ze bij autisme-verdriet een deskundige moeten zijn om samen verdrietig of machteloos te zijn? In mijn autisme-verdriet sta ik soms (vaak) zo hopeloos alleen... Want mensen denken er vanalles mee te moeten... Autisme-verdriet mag niet gedeeld worden bij mensen die er niets mee kunnen. Die niets kunnen met mijn nood en de manier waarop ik dan (in overvloed en soms in nood verkeerd) reageer. En dat blijkt 99,9% van mijn omgeving te zijn.
Dus dan moet ik plannen hanteren. Bij wie ik wel mag delen en bij wie niet.
Want deel ik het bij de verkeerde mensen, dan leidt dat onherroepelijk tot meer autisme-verdriet, wat er dan óók niet mag zijn (bij hen tenminste). En dat wil ik mezelf niet meer aandoen.
Ondertussen gebruik ik zo'n plan al voor meerdere mensen. Maar ten diepste voelt dat zooooo verdrietig.... Dat dat überhaupt nodig is....

En dan zie ik dit betoog (duurt een kwartier ongeveer):


Wat is het al moeilijk om met 'gewoon' verdriet om te gaan... Maar mijn eenzame ervaring: met autisme-verdriet kunnen er al helemaal niet veel omgaan! Dus de nood dáárvan voelt nog véél groter... Mijn man weet hoe eenzaam dat voor mij en ons als gezin is.
Met het beluisteren van bovenstaand betoog, voelde ik de pijn van het vaak in moeten houden van mijn autisme-verdriet (buiten het veilige gezinsverband). Want zoals Dirk zegt: het zit er wél. Het kropt zich wel op. Om er soms als een lange huilbui uit te komen. En dat deed het tijdens het bekijken van dit filmpje. Ik voelde het gemis van mensen die samen met mij 'autistisch-verdrietig' dúrven zijn... al komt het er nog zo onbeholpen uit ('ik wil dood').
En daarom deel ik het hier.
Lieve lezer(es), zullen we samen even (autistisch-)verdrietig zijn? Ik weet uit ervaring hoe helend dat is.

3 opmerkingen:

  1. Ik lees en luister naar je verdriet...maar je helpen of wegnemen niet.Ik weet een Vader die het wel voelt.Die wel snapt wat je bedoeld...Hij is erbij

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees en luister naar je verdriet...maar je helpen of wegnemen niet.Ik weet een Vader die het wel voelt.Die wel snapt wat je bedoeld...Hij is erbij

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik voel je verdriet, begrijp het voor een groot deel ook nog en wens je de komende dagen Zijn zegen en nabijheid toe, ik bid voor jullie als gezin en voor je moeder ❤️🙏🏼

    BeantwoordenVerwijderen