zondag 28 augustus 2016

Als een opgetrokken muur wegvalt

Soms creëer je muren in je leven. Geen gezonde grenzen, maar een dik schild, een vestingmuur gebaseerd op angst. Angst voor monsters die niet eens bestaan, maar gaandeweg wel steeds groter en reëler worden. Zo ontmoet ik in mijn leven wel eens mensen die op dat moment onderdeel zijn van mijn wereld. Een wereld tussen mij en die ander. En tuurlijk weet manlief met wie ik omga en in welke context. Maar de angst ontstaat als hij in 'mijn wereldje' komt die ik met een ander heb. Als hij een gesprek voert met MIJN vrienden. Als hij met mijn therapeut sprak. Als...hij IRL kennis wil maken met een voorbijganger in mijn leven. Als eenmaal het contact heeft plaats gevonden valt de muur van mijn angst weg. Maar vóórdat het contact plaatsvindt manipuleer ik met mijn angst manlief weg bij zo'n persoon. Vandaag wilde manlief niet meer naar mijn angst luisteren en heeft een voorbijganger van me tóch een hand gegeven. En nóg was mijn angst zo sterk dat ik hem mee naar buiten wilde sleuren. Waar komen zulke angsten toch vandaan??? Maar wat ben ik hem achteraf dankbaar dat hij door de weerstand van mijn angst de stap tot minimaal een hand geven gezet heeft. Ik voelde de zorgvuldig opgetrokken en beschermde muur een beetje afbrokkelen. Waarom vind ik het eng als mensen die bij mijn wereldje hoorden, ineens kennis maken met wat er dicht naast me staat? 
Ik denk dat het terug te voeren is naar vroeger. Ik was nauwelijks ooit alleen. Behalve 3x per jaar als mijn moeder naar het 10-minuten gesprek op school was. Ik ging op de tafel zitten en keek naar de klok. De minuten gingen tergend langzaam voorbij. Mijn moeder kwam in een wereld die van mij was. Dat voelde als een bedreiging. Het was MIJN wereld. En kennelijk komt bij het binnentreden van een naaste in MIJN wereld dat beeld bij me naar boven. Als een naaste in MIJN wereld komt, heb ik geen controle meer en moet ik me overgeven aan hoe het loopt. Hoeveel mijn evennaaste ook weet van MIJN wereld... Daarin binnentreden moet door muren van angst heen. Maar mijn held heeft dat gedaan. En de muur is gaan afbrokkelen. Is de muur weg? I don't know. Ik denk dat het bij me hoort. En gelukkig hoort er ook een held bij me. Trots dat voorbijganger MIJN held de hand mocht drukken en daarmee in die wereld van MIJ kwam. Al stond ik nog stijf van de angst. Wie weet een volgende keer een vrijere ontmoeting. Zoals ik in mijn blog van eerder deze dag beschreef, geeft Hij het als ik er aan toe ben. Zover ken ik Hem wel.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen