vrijdag 5 augustus 2016

Barmhartig zijn voor 'mijn vijanden'

Ik kwam deze mailing van Henri Nouwen van enkele jaren geleden tegen:


En ja! Wat een ware woorden... Soms kookt het vanbinnen... Vooral in de stilte... Woede over onvoorziene behoeften. Boosheid en onbegrip over stukgelopen relaties. Angst, omdat mensen van MIJ afstand willen, maar niet van anderen. Allemaal stemmen die om het hardst roepen, als ik de stilte opzoek. En dat inderdaad kunstmatig proberen weg te stoppen, is als een bal onder water duwen die toch telkens weer boven komt. Dat zijn krachten die op deze manier niet werken.
Erkennen: 'ja, soms heb ik die gevoelens. Die mogen er zijn. Die horen óók bij me', is helpender. Het IS verdrietig soms. En soms ook totaal onbegrijpelijk of onrechtvaardig. Ik leef niet meer in het paradijs, dus dingen gaan stuk in het leven en niet iedereen kan overal in voorzien (andersom ook niet).
Als ik met barmhartigheid omga met deze gevoelens, worden deze 'vijanden' mijn vrienden en lopen we soms samen een stukje op. En dat op zich is al een hele opdracht. Want mijn eerste neiging (télkens als deze vlagen van gevoelens zich weer aandienen): letterlijk of figuurlijk in mijn schulp kruipen. Er niet mee om kunnen gaan. Dat op mezelf gaan richten. Het hóeft niet. Ik mag er samen met Hem in liefde mee omgaan. Ik hoef het niet alleen te doen. Ik nodig Hem er bij uit.

1 opmerking: