woensdag 17 augustus 2016

Gebrokenheid - troost

Ik wil naar aanleiding van mijn blog van deze ochtend (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/08/sadistisch.html) uitleg geven hoe ik tegen gebrokenheid aankijk.

Ik geloof dat er een gebrokenheid in de schepping zit (waaronder ook handicaps met gedrag als vermeld in bovengenoemde blog) dat er van oorsprong niet in thuis hoort. Hij schiep hemel en aarde en zie het was goed.

Wat Hij schept is goed. Maar de schepping en wereld is op dit moment niet goed. Dood gaan is niet goed. Oorlog is niet goed. Ziekte is niet goed. Handicaps zijn niet goed. Ik geloof zolang de aarde bestaat dat het er is. Het is er totdat Hij terug komt om alles recht te zetten. Je vraagt er niet om. Dat het iets is, wat niet van God is, voelt mijn moeder goed aan.

Dat mijn vader op zijn 42e doodgaat is ook niet van Hem. Hij zorgt er niet voor dat een vader zo jong uit zijn gezin wordt weggerukt. Ik geloof in een God van Liefde en niet van dood en handicaps. De troost nú is wél van Hem. Troost in het lijden bij 'duivels gedrag'. Troost bij 'duivelse uitwassen' als de dood. Dood is sowieso niet van Hem! Ik geloof in een Vader die ontzettend veel van Zijn kinderen houdt en als ouder geef je je kind geen ongeluk. Wel troost.

Troost en Zijn nabijheid (in dromen soms!!!) zijn wel van Hem. Hij huilt met Zijn schepping mee.

Zijn schepping die in barensnood is.

Het gedrag genoemd in bovenstaande blog is des duivels gedrag. Dat voel ik bij mezelf ook als ik zo ben (alsof je overgenomen wordt, als ik zo krijs bijvoorbeeld). Ik geloof ook echt dat er een gebrokenheid in de schepping zit (waaronder ook handicaps met dit gedrag) dat er van oorsprong niet in thuis hoort.

De troost die Hij ook júist dóór het gebrokene geeft is wél van Hem.

Die troost hebben wij ALLEDRIE gisteren mogen ervaren:




De beschrijving bij deze foto:
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1157840377594865&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater

Iemand schreef er als reactie onder: 'wat bijzonder dat God jullie dit geeft!' Dat bedoel ik met troost van Hém in gebrokenheid die niét van Hem is. Jezus huilt mee met Zijn schepping in nood. Met gedrag dat Hij nóóit zo bedoeld heeft!!! Júist in en door het gebrokene laat Hij zijn troost zien en voelen. Hóe bijzonder!!!




Zie ook hier: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1158094717569431&set=a.297917003587211.67142.100001067424046&type=3&theater

Over dat meehuilen van Jezus las ik eens dit gedicht, wat ik in dit verband graag wil delen!

Jezus weende (Joh. 11:35)

Soms lijkt het of de wereld stilstaat,
soms lijkt het of God slaapt.
Als alle ellende over je heengaat
en de hand van het kwaad je slaat.

Soms is verdriet niet te verwoorden,
soms zijn er geen tranen genoeg.
Op sommige vragen zijn geen antwoorden,
het blijft stil op alles wat je vroeg.

Voorgoed ben je gebroken,
voorgoed je hart verscheurd.
Je raakt nooit uitgesproken,
over wat toen is gebeurd.

Verdriet zal nooit genezen,
de maan schuift voor de zon.
Eén troost slechts zal er wezen:
dat ook Jezus huilen kon.

Edwin F. Venis

Dat het kwaad je slaat is 'des duivels'. Dat is niet van Hem. Dan sta ik achter de woorden van mijn moeder. Je ziet de blik veranderen. En het lijkt of je de duivel zelf in zijn ogen kijkt.
Maar ik mag mijn blikrichting wel veranderen naar Hem die ook huilen kon én kan!
En dat ontroerd me oprecht.


1 opmerking:

  1. Je vorige blog en deze heb ik beide gelezen. Wat heftig voor jullie en tegelijk zo eerlijk geschreven. Het moet voor jullie een achtbaan zijn wat betreft de emoties die je doormaakt. Een ander kan zich dat nauwelijks voorstellen. Wat bijzonder dat je toch oog blijft houden voor de troost die Hij geeft. Ja, Jezus weent mee als er verdriet is. Hij wil in het bijzonder wonen bij de gebrokenen van hart.

    BeantwoordenVerwijderen