donderdag 25 augustus 2016

Grenzen op de laatste vakantiedag

Op onze laatste vakantiedag besluiten we nog uit eten te gaan.
Ik had zin in een pannenkoek. Na een paar happen constateer ik dat het niet gaar is. Klef. Blรจ. Niet lekker. De serveerster komt vragen of alles naar wens is en met bescheiden ogen en stem knik en zeg ik 'ja'. Maar na driekwart pannenkoek laat ik het toch maar staan. Krijg ik het niet meer weg.
En terwijl ik wacht tot de rest klaar is met eten, denk ik aan wat ik gisteren in het zwembad las in mijn boek over grenzen. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen lichaam, ziel en geest. Ik heb verantwoordelijkheid voor anderen, maar ben niet verantwoordelijk voor anderen. Dat is hun tuin. Mijn tuin houdt op bij bijvoorbeeld mijn lichaam. En voor mijn eigen lichaam mag ik zorgen met goed en lekker voedsel. Maar wat deed ik? Ik ging zorgen voor het welzijn van serveerster en kok. In plaats van dat het een probleem van hun werd (waar het hoorde), werd het mijn probleem. Poeh... De volgende keer toch maar oefenen in het voor mezelf zorgen i.p.v. ongepaste zorg voor het personeel. Maar wat zit er kennelijk een grote kloof tussen theorie en praktijk. ๐Ÿ˜ข


1 opmerking:

  1. Uit beleefdheid zou ik ook netjes " ja " gezegd hebben, zoooooo herkenbaar. Maar t klopt wel, je bent verantwoordelijk voor je eigen lichaam en de serveerster voor jouw pannenkoek ๐Ÿ˜˜

    BeantwoordenVerwijderen